Águila

Panyalı Gol #2

2012-02-24T17:29:00.000+02:00

Temsilcilerimizin UEFA Avrupa Ligi mücadeleleri, Galatasaray-Beşiktaş derbisi, A milli takım aday kadrosu, Avrupa'daki derbi mücadeleleri,Euroleague temsilcilerimizin mücadeleleri, Fenerbahçe Ülker-Beşiktaş Milangaz derbisini bu hafta konuştuk...

Panyalı Gol #2-Futbol by Ibrahimtilki on Mixcloud

Panyalı Gol #2-Basketbol by Ibrahimtilki on Mixcloud

Tanıdık Yüzler, Tanıdık Tatlar

2012-02-22T21:51:00.000+02:00

Buradaki isimlerin çoğunu tanıdım dersem yalan söylemiş olurum. Aşina olduğunuz yüzler hemen fark edilecektir. Lakin o maskeli küçümenin Messi olduğunu yazmam lazım. Ayrıca bu fotoğraf Copa Catalunya finalinden çekilmiş. Alt yaş kategorisi tabii ki.

NOT: Gabriel Piko fotoğrafıdır. Emeğe saygı...

Yıldırım Demirören ve Hollandalılar

2012-02-20T21:07:00.001+02:00

Aşağıda göreceğiniz fotoğraf üç Hollandalı'ya ait. Tanımışsınızdır mutlaka da ben ukalalığımı yapayım. Soldaki Münih'in şu sıralar problemleriyle anılan ismi Robben, ortadaki sihirli bücür Sneijder, sağdaki de Gunners'ın kaptanı. Eskilerden bir fotoğraf. Yüzde güzel bir sırıtış, bir tebessüm oturtan cinsten.

Diyeceksiniz ki şu fotoğrafla Yıldırım Demirören'in ne alakası var? O da üstteki paragrafın son cümlesinden geliyor işte. Şu fotoğrafın yarattığı tebessümü bir kez olsun şu suratta yaratamadan gidecek inşallah. Sevinsek mi üzülsek mi? Seviniyoruz vesselam...

NOT:Bu aralar her şeyi bu konuya bağlasam da siz fotoğrafa kilitlenin. Quaresma, Ronaldo, Maniche üçlüsüne yaklaşamasa da(!) hoş bir anı fotoğrafı olmuş.

Beşiktaş 3-2 Beşiktaş

2012-02-19T21:08:00.000+02:00

Ligin bunalım yaratan sonuçlarından sonra alınan Braga galibiyeti camia üzerinde olumlu bir hava yaratıyordu. Gençlerbirliği mücadelesi de her şeyin “normale” dönmesi için ligin önemli bir ayağıydı. Ligin en iyi top oynayan veya en azından buna çalışan ekiplerinden olmaları bu maçı daha da önemli hale getiriyordu.

Carlos Carvalhal Simao’yu oynatmayarak Quaresma’yı yine deyimi yerindeyse hamal gibi taşıyordu. Defans kurgusunda özellikle Egemen’in olmayışı her şeyi sil baştan yapmaya yetiyordu diyebilirim. Bambaşka isimler ile bu mücadelenin oynanacak olması büyük bir handikap oluyordu. Fuat Çapa ise kısıtlı kadrosu ile harikalar yaratırken alıştığımız düzen ile oyuncularını diziyordu.

İlk yirmi dakika iki takım adına da acilen unutulmalı. Gerçekten kendilerine yakışmayan bir mücadele sahada idi. Özellikle dünkü Fenerbahçe-Sivasspor mücadelesini düşününce kesinlikle vasatın da altındaydı. Gelen hata ile golü bulan Gençlerbirliği biraz kıpırdandı. Buna rağmen Beşiktaş yine aynı şekilde devam ediyordu. Basitçe sıralayacak olursak:

1.Dakikalar ilerledikçe statik kalma.

2.Fernandes dışında top yapma gayretinde olan oyuncu olmaması.

3.Takım yardımlaşmasının en aza inmesi ve bir tek pas opsiyonunun bile zor oluşturulması.

Bütün bu etkenler bir araya gelince vasatın altındaki ilk yarı performansı normale dönüyordu.İkinci yarı Simao’nun girişi ile ileriye hareketlilik getirmek istedi Carlos Hoca. Etkisini de gördü. Baskı yapan takımı şans ile de olsa golü buldu. Daha sonra Pektemek’i oyuna sokarak hem ileride top yapma hem de pas opsiyonunu arttırma yoluna gitti. Bunda da başarılı oldu. Keza görenlerin şaşıracağı Almeida pasları geldi. Kesinlikle tesadüf değil. Baskısını sürekli kılan Beşiktaş Ekrem’in mükemmel ortası ile Almeida’nın kafasından ikinci golü buluyordu. Golden sonra rahatlama sürecine giren Beşiktaş Cenk’in inanılmaz hatasıyla oyunun dengeye gelmesi neticesinde kendisine geliyordu. Ardından yine baskıyı arttırarak Fernandes’in güzel vuruşu ile üçüncü golü buluyordu. Maçın skoru da böylece tayin ediliyordu.

Üç puan lige tutunuş açısından son derece önemliydi. Ancak derbiyi ve puan farkını göz önünde bulunduracak olursak Fernandes’in cezalı duruma düşmesi, bir adım önde olan Beşiktaş’ı iki adım geriye götürüyor. Buna binaen Quaresma’nın formunu yavaş yavaş buluyor olması bu eksikliği kapatabilir zira Galatasaray’ın kanat problemleri aşikar.

Beşiktaş’ın bu kadar hata yapması da hiç normal değil. Adeta kendilerini yendiler. Son olarak da hafta içi Braga turunun geçilmesini diliyorum. Hem Beşiktaş hem de Türk futbolu adına güzel bir gelişme olacaktır.

Ufuk Tolga Aldırmaz

Panyalı Gol #1-Podcast

2012-02-17T22:16:00.000+02:00

UEFA Avrupa Ligi temsilcilerimizin maçları, Şampiyonlar Ligi mücadeleleri, Spor Toto Türkiye Kupası mücadeleleri, Jeremy Lin ve NBA All Star Weekend mercek altında...

Panyalı Gol #1 by Ibrahimtilki on Mixcloud

"Şeytan Ayrıntıda Gizlidir"

2012-02-14T22:25:00.001+02:00

Hepimizin bildiği gibi Beşiktaş çok kötü bir süreçten geçiyordu. Formsuzluk desek bir türlü ödenmeyen paralar desek başka türlü yönetimsel durumlar bambaşka türlü. Nereden tutsanız elinizde kalıyordu yani. Gün geçtikçe de kaosa sürüklenen bir futbol takımı ve camia vardı. Mete Düren’in de dediği gibi bu durumdan çıkmanın kestirme yolu direkt olarak bu maçı/turu kazanmaktan geçiyordu.

Rakip geçen senenin UEFA Avrupa Ligi finalisti ve son derece formda bir ekip. Liglerinde yedi maçlık galibiyet serisinin altısında gol bile yememiş bir ekip. Kadrolarını değerlendirmek çok gereksiz çünkü ciddi anlamda mükemmel bir ekipler. Ülke futbolumuza hiç de yakın olmayan bir terim yani: Takım…

Carlos Carvalhal her zaman için maç planlamasını iyi yapan bir teknik adam oldu. Yine bugünkü on biri çıkarırken de bariz bir şekilde takımına maça göre şekil aldırdığını gösterdi(En azından Avrupa mücadeleleri için.). Net bir şekilde 4-1-4-1 dizilişi ile sahaya takımını çıkarıyordu. İlerideki birin adı Quaresma olurken, defansın önündeki bir ise Ernst idi. Quaresma’yı fiziksel yetersizliğinin varlığına rağmen isminin büyüklüğü ve futbol oynama isteği için adeta ileriye salıyordu. Kanatlara deplase oluşu ve oralardan yaptığı zorlamalar da fena bir hamle olmadığını gösteriyordu. Aynı şekilde Ernst’i de resmen bir emniyet sübabı olarak kullanıyordu. Ufak bir örnek verecek olursak kanat beklerinden birinin hücuma çıkışı ile Ernst o bekin yerine doğru mıknatısla çekiliyormuşçasına kayıyordu. Braga’ya gelecek olursak bilindik, klasikleşmiş on biri ile sahaya çıkıyordu. Özellikle Alan’ın kanadı olan sağ kanadı etkin bir biçimde kullanma çabasındaydılar.

İlk dakikalardan itibaren Braga topa hükmeden taraftı. Aslında onlar adına pek de alışıla gelmiş bir oyun düzeni değildi bu. Lig mücadelelerini saymazsak genelde oyunu dengede götürüp kontra-ataklardan rakiplerini vurmayı temel prensip haline getirmişlerdi. Herhalde bundan olsa gerek dakikalar ilerledikçe oyun dengeye oturuyordu. Beşiktaş’ın mental yenilgisini de göz önünde bulundurmak lazım. Dakikalar geçtikçe onlar da kendilerini hatırlamaya başladı. Quaresma’nın seriliğini kullanarak bulduğu pozisyoncuklar dışında Beşiktaş’ın atağı kırmızı karta kadar yoktu. Keza Braga’nın da öyle. Kırmızı kart ise maçın seyrini bariz şekilde değiştirdi. Beşiktaş Fernandes’i biraz daha öne atma imkanı buldu. Fernandes de topla buluşmalarını etkili kullanıyordu. Nitekim istenen gol de beklenenden erken bir şekilde geldi. Bu senenin klasiği olan kornerden…

Soyunma odasından skor ve sayısal avatanjla gelen Beşiktaş’ın oyunu beklemeye dayalı idi. Bekleyip vurmak diyelim. Aynı şekilde savunmadan ve düzeninden hiçbir şekilde ödün vermemenin avantajını Braga’nın kendi silahı ile vurdular. Fernandes’in aklıyla şekillenen kontra-atak sonucunda Beşiktaş Simao’nun ayağından ikinci golü buldu. Bunların sonucu rakip teknik adam Jardim’in yaptığı değişiklikler de cesaret açısından ayakta alkışlanacak bir durum. Beşiktaş’ın da ekmeğine yağ sürmüş oldu. Ancak Beşiktaş buna pek tenezzül etmedi. Rakibin üstüne gitse de o taarruz taktiğini akıllarından silmiş gibiydiler. Burada da Carvalhal devreye giriyor. Garantici kişiliği oyun planlarından ödün vermelerine el vermiyordu. Carvalhal demişken Carlos Hoca’yı tebrik etmek lazım. Tuttuğu takımı mükemmel analiz etmiş. Kendi kadrosunun da yapabileceklerini göz önünde bulundurup tabiri caizse haddini bilen bir şekilde takımını sahaya çıkarmış. Biraz bu taktik biraz da kırmızı kartın sayesinde Beşiktaş tur için mükemmel bir skor ile İstanbul’a dönüyordu: 0-2…

Bireysel olarak bakacak olursak Beşiktaş taraftarının adına şiir yazdığı Fernandes’i öve öve bitiremem. Ne diyelim. Taraftarın da dediği gibi “Tarikat kur müridin olalım…” Gerçekten istediğinde inanılmaz oynayabiliyor. Belalımız Quaresma’nın ise form tutması gerekiyor. Bu isimler dışında ise takım olarak Beşiktaş’ı kutlamalıyız. Kesinlikle mükemmel organize oldular. Özellikle Sivok-Egemen ikilisi takıma resmen defans yapmayı öğretiyor. Ernst’in de organizasyonuyla güzel bir takım oyunu oluşuyordu. Öteki tarafa geçecek olursak Marcio Mossoro’nun gerçekten alkışlanacak bir performansı vardı. Jardim’in yaptığı “ekmeğe yağ sürme” olayı da işte buradan geliyordu. Mossoro’nun çıkışı tümüyle Fernandes’i yalnız bırakıyordu. Öte yandan Alan’ın bu takımın her şeyi olduğunu görmemek elde değil.

Bitirmeden önce birkaç şey daha söylemeliyim. Mottolaşmış olan “Şeytan ayrıntıda gizlidir.” Sözünü öne sürüyorum. Hakem’in bu denli kart göstermeye meyilli olması gerçekte Beşiktaş’ın ekmeğine yağ süren şeydir. Hollandalı düdük sahibine ayrıca bir teşekkür etmeliyiz. Bu maç ve –inşallah gelecek- tur Beşiktaş adına gerçekten çok önemliydi.

Bielsa İşi Sıkı Tutuyor

2012-02-12T11:57:00.000+02:00

Aşağıdaki resimde başlıktan da anlayabileceğiniz gibi -tanımayanlar için- Bielsa var. Bielsa, Athletic Bilbao'nun teknik direktörü. Adam işleri o kadar sıkı tutuyor ki saha görevlisine bile taktik veriyor(!). Şaka bir tarafa Bielsa gerçekten de işini layıkıyla yapıyor...

Korkulan Oluyor

2012-02-09T19:59:00.000+02:00

Sivasspor... Ligin özellikle ikinci yarı büyük sükse yapan takımı. Rıza Çalımbay'a yakışır oyunları ile Play-Off'u zorluyorlar. Kısıtlı kadrolarına rağmen güzel işler çıkarıyorlar. Aynı zamanda nereden bakarsanız bakın BA1L takımı dahi olsa bu mevsimde bu sahada oynamak her zaman handikaptır. Yine buna ek olarak Beşiktaş'ın Muhteşem(!) formsuzluğu da varlığını her geçen gün fazlaca hissettiriyor.Üç maç üst üste kaybetmiş bir takımın mental anlamda rahatlığa kavuşabilmesi için de işte böyle bir deplasmandan galibiyetle dönmesi gerekmektedir.

Carlos Carvalhal sakatlıklar, cezalılar dışında kalan futbolcu kümesinden gayet iyi bir ilk on bir çıkarmış. Buna ek olarak taktiksel düzende bir takım değişikliklere gitmiş. Bunlar kesinlikle artıdır. Rıza Çalımbay ise standart kadrosunu koruyup, Tanju'nun olduğu kanatta Grosicki silahını hazırda tutarak maça başladı.

Maçı dakika dakika pozisyon analizi yapabilecek kadar izleyemedim ancak fazlaca fikir sahibi olacak kadar izlediğimi size temin ederim. O yüzden maçı ikiye ayıracağız. Golden önce ve golden sonra...

Gole kadar geçen sürede orta saha mücadele had safhada idi. Beşiktaş'ın kırılgan olmayan bir orta saha yapısıyla çıkması avantajlarına olup, ilerleyen dakikalarda git gide etkinliğini arttırmasını sağladı. Gelen pozisyonların hepsinde defansın arkasına atılan derinlemesine paslar etkili oluyordu. Bu da bize Carlos Carvalhal'in rakibini iyi analiz ettiğini göstermekte. Bunun yanı sıra Sivasspor da Enaramo ile etkin olmaya çalışırken etrafına bir-iki oyuncu daha sıkıştıramadığından etkin olamıyordu.Fernandes'in o kurtarıcı duran toplarıyla gol gelip Beşiktaşlı futbolcuları yüzlerinden de okunabileceği gibi rahatlatıyordu.

Golden sonraki kısım ki buna aslında ikinci yarı da diyebiliriz, Sivasspor'un daha baskın oynamaya çalıştığı bölüm oluyordu. Beşiktaş ise kontra-ataklar ile etkin olma çabasındaydı. Bu planlar işlemedi ancak öyle bir dakikada Erman öyle bir gol attı ki işin rengi bambaşka bir hale geldi.

Kişisel performanslara bakacak olursak kesinlikle Mustafa Pektemek'in hakkını vermeliyiz. Onu marke etmeye çalışan her oyuncuyu çok zor durumlarda bıraktı. Forvetlerden gidiyormuş gibi olduk ancak Enaramo da Sivasspor adına önemli bir rol oynadı. O cüssede bir isimin o denli çabuk hareketleri beni her geçen gün daha da fazla şaşırtıyor doğrusu. Erman ise muazzam gollerle bezeli muazzam bir sezon geçiriyor, hakkını vermek lazım.Gel gelelim aynı zamanda bütün futbolcuları da böylesine rezil bir sahada oynamaya çabaladıkları için kutlamak lazım.

Genele dönecek olursak Beşiktaş'ın böyle bir galibiyete ihtiyacı vardı. Olmadı. Üst üste dördüncü maçta kaybedilen puanlar... Gidişat hiç iyi değil. Korktuğum başıma gelecek sanırım. Tayfur Hoca kulübeye inmek için bir haber bekliyordur yönetimden.

Sahada Tek Gördüğüm Şey:O

2012-02-05T22:17:00.000+02:00

Özellikle derbi mücadelelerinde herhangi bir tarafın eksiği çok ise diğer tarafın favori olarak gösterilmesi gayet doğaldır. Beşiktaş'ta bu kadar eksiğin varlığında Fenerbahçe'nin de hele ki kendi sahasında oynarken favori gösterilmesi çok da abes değil. Ayrıca Fenerbahçe deplasmanı Türkiye'nin en zor deplasmanları sıralamasında bir numaradır. 34 maçtır yenilmeyip bu maç ile birlikte 35'e çıkardıkları "evinde yenilmezlik" serisi hiç de azımsanacak bir seri değil.

Kadrolara bakacak olursak Beşiktaş aşağıda göreceğiniz kadro ile mücadeleye çıktı. İlahi bir el mi diyeyim yoksa sakatlıklar/cezalılardan ötürü mi bilemediğim "zorunlu rotasyon" ile sahada yerini alıyordu Beşiktaş. Bana kalırsa Carlos Carvalhal elindeki oyuncuları en iyi şekilde harmanlamış. Bir ihtimal Toraman'ı sağ beke çekip Tanju'yu sola alarak Ersan'ı riske etmeyebilirdi ki çok şükür tekrar bir problemle karşılaşmadan mücadeleyi bitirdi.

Fenerbahçe tarafına geçecek olursak hepimiz tarafından bilenen o klasikleşmiş düzende çıkıp zaten gayet güçlü olan kadrolarında bari sırıtan santrafor bölgesine de Moussa Sow gibi önemli bir isimi ekleyerek mücadeleye çıkıyorlardı. Burada da Sow'un direkt olarak oynaması konusunda Aykut Kocaman'ı eletirebiliriz ek olarak da Gökhan Gönül ve Emre konusunda. İki futbolcu da sakatlıktan yeni çıkmışken oynatarak büyük bir kumar oynuyordu keza ikisi de çıkmak zorunda kaldı. Tıpkı geçen hafta Carlos Hoca'nın Hilbert konusunda yaptığı acelecilik gibi...

Hatırlayacaksınızdır mutlaka. İlk yarıda tadı damağımızda bırakan bir futbol oynanmıştı. Maça başlamadan önce bir yanım inşallah yine böyle olur derken diğer yanımda da iki takımın formsuz oluşuna kafayı takıp vasat bir mücadele yaşanacağını düşünüyordu ki öyle de oldu. İlk yarıya bakacak olursak Fenerbahçe maça beklediğimiz gibi başladı. Baskılı, oyunu önde kuran ve bir an önce golü yakalamaya çalışan bir şekilde. İlk on beş dakika bu istediklerini de yaptılar lakin Beşiktaş'ın kadro yapısına en uygun durumu ortaya çıkardılar. O da tahmin edeceğiniz gibi kontra-atak futbolu. Holosko ile etkili olunabilecek pozisyonları harcarken Beşiktaş, Fenerbahçe de sayıca o dakikalarda çoğalan duran toplarından birini gole çevirdi. Golden sonra daha sağlam oynadılar. Defans hattını daha geriye çekip özellikle Emre'nin dinamizmi ile ortada baskıyı uyguladılar. Bu da Beşiktaş'ın yarasını kaşıdı resmen. Fernandes'in eksikliğide top yapamayarak bocaladılar bir süre lakin Ernst kendini gösterdi ve o pas geçidini oluşturdu. Buna rağmen Beşiktaş pozisyon bulamadı. Gelgelelim Fenerbahçe de tam aksi yöndeydi. Stoch'u kullanarak Tanju'nun kanadını perte çıkardılar. İlginçtir Alex yerine hücumları Stoch kanalıyla yönlendirdiler. İlk yarı bu şekilde geçilirken Gökhan Gönül'ün çıkması ile sağ kanat işlevsiz hale geliyordu.

İkinci yarı Beşitktaş'ın klasik, Fenerbahçe'nin de klasikleşme yolunda ilerlediği şekilde başladı. Beşiktaş soyunma odasından güçlü, dinamik ve istekli dönerken Fenerbahçe de daha fazla geriye yaslanıp yorgun şekilde dönüyordu. Açıkçası bunu en faza on dakika süreceğini tahmin etmiştim ancak öyle olmadı. Beşiktaş inanılma bir şekilde oyunu domine ediyordu. Tabii bunda Emre'nin çıkması ve Fenerbahçe'nin ileride top tutamamasının da Beşiktaş adına olumlu yönde etkisi vardı. Baskı arttıkça pozisyonlar da gelmeye başladı lakin bu baskıyla pozisyon sayısını oranladığımız gerçekten düşük bir barem elde ediyoruz. İşte sıkıntı da tam bu noktadan kaynaklandı. Yobo-Serdar yumuşak karnını fazla deşemeyen Beşiktaş'ın gol bulamamasına da şaşırmamak lazım. Oyunun son dakikalarına da gelindiğinde Sow'un attığı gol ile Fenerbahçe maçın skorunu ilan ediyordu: 2-0...

Maç analizine ek olarak Gökhan Gönül ve Emre Belözoğlu'nu özverilerinden dolayı tebrik etmek istiyorum. Alex'in bu düşen performansının sebebini de yorgunluğa bağlıyorum. Beriki tarafa gelirsek Veli'ye kocaman bir alkış, Tanju'nun da ikinci yarıdaki performansı çok iyiydi. Aynı zamanda Sivok-Egemen ikilisi gerçekten önemli bir ikili bunu da belirtmekte fayda var.

Teknik direktör performansına bakacak olursak iki teknik adam da oyunu okumada sıkıntı yaşadılar. Resmen geriden takip ediyorlardı. Carlos Carvalhal büyük maçları iyi oynatma konusunda sıkıntı yaşamazken ilk defa bu süreklilik sekteye uğradı. Fazla irdelememek de lazım. Aykut Kocaman ise takımının kendi yarı sahasına hapsolmasına reaksiyon göstermeyerek kendi fişini çekebilirdi lakin karşısındaki Beşiktaş onun için şanstı.

Hakemlere gelecek olursak bir iki pozisyon dışında gayet iyiydiler. Derbinin stresini iyi kaldırdılar. İlk defa hakeme değiniyorum mazur görün ancak gelmek istediğim nokta son yıllarda ilk defa bir derbi sonrası hakemin konuşuluyor olmaması. Bu da hakemin iyi olduğunun ispatıdır.

Son olarak da Fabian Ernst'e değinmek istiyorum. Gerçekten mükemmel bir profesyönel. Onun gibisini bulmak gerçekten de zor. Parasını alamadığı gerçeği de her yerde dile getiriliyor. Dün bu bloga yolladığım post u şuradan görebilirsiniz. Dediğimde haklıymışım. Sahadaki Beşiktaş o. Bu takım onun çevresine inşaa edilmeli, başkasının değil.

Ufuk Tolga Aldırmaz

Şuradaki Ruhun Sahibi Yarın Lider Olursa...

2012-02-05T00:02:00.000+02:00

Evet, şu alttaki ruhun sahibi yarın sahada liderliği üstlenirse Beşiktaş adına işler iyi gidecektir. Kazanır, kaybeder bilemem. Sahada Beşiktaş dediğim tek isimdir kendisi. Soldaki. Tanıyacaksınızdır illaki:

Bu arada Schalke'de bu artık gelenek haline gelmiş gibi. Huntelaar'ın da aynı şekilde bir fotoğrafı var. Tabii Schalke'nin köklerini az buçuk biliyorsanız anlam vermeniz zor olmayacaktır.

Guardiola Reyiz!

2012-02-04T01:38:00.000+02:00

Güzel photoshop çalışması olmuş. Yapanın emeğine sağlık sansür koymuyorum o yüzden. Bir de "Guardiola reyiz kafamızı keseriz!"

Futbol&Basketbol Gündemi-Podcast #1

2012-02-03T20:40:00.000+02:00

Podcast İçin Tıklayınız...

Futbol ve basketbol gündemine dair ne varsa...

Spor Toto Süper Lig maçlarına genel bakış, derbi değerlendirmesi
Euroleague temsilcilerimizin durumu
NBA'de All-Star Seçimleri
Blake Griffin, Miami ve Lakers

Bizi Bitirdin Be...

2012-02-03T00:08:00.000+02:00

Şu yazıya başlamadan önce belki fazla abartarak kahroldum diyebilirim. Başıma ağrılar girdi lakin yine de vazgeçemediğimiz şeyler var işte. Zarar veriyor artık Beşiktaş ama tarafındayız...

Maçı analiz edecek hal kalmadı bende. İki yenilgiden sonra mı bu hale geldin diye soracaksınız eminim. Azıcık ucundan beni tanıyan veya bu blogu takip eden herkes sonuçlara endeksli yazmadığımı, konuşmadığımı bilir. Bazen insanı yaralayan şeyler vardır ya işte onlardan biri beni bu denli pesimist bir yazı yazmaya itti. Hani "sevgilinin" sarf ettiği bir söz, yaptığı bir jest ya da mimik var ya onun gibi işte. Quaresma'dan bahsediyorum. Kırmızı kart görmesinin arkasında yatan sebep çok net: Fenerbahçe maçına bu formsuz haliyle çıkmayıp diken üstüne oturmamak...

Her zaman arkasında durduğumuz, savunduğumuz o asi ruhumuz dediğimiz adamın yaptıklarına bakın. Hazmedemiyorum. Benim Quaresma'm bu değil, olamaz. Quaresma'nın yaptığı şeyin çok güzel bir özeti var. O da şu cümle: "Bizi bitirdin be..."

Biraz da saha içine baksak iyi olacak. Pazar günü oynanacak derbide bir çok eksik var. Artık sayamama sıkıntısı bile baş gösteriyor. Fernandes ve Hilbert'in yokluğu çok hissedilecektir. Fenerbahçe an itibariyle büyük bir adım önde. Beşiktaş ivmesini arttırarak düşüyor. Futbol adına hiçbir şey göremeyen taraftar da isyanlarda. E doğal olarak...

Başarıdan Şüphe Ediyormuşsun, Etme!

2012-02-01T14:32:00.001+02:00

Aşağıda Barcelona'nın ideal on birinin kazandığı bireysel başarılar ve kupalar var. Senelerce bu böyle sürmeyecek gayet tabii ancak Barcelona'yı ligde bir adım geriye düştü diye silmek hiç rasyonel değil zira bu adamlar tam bir canavar.Kupa canavarları...

Kafamda Deli Sorular

2012-01-30T22:37:00.000+02:00

Nereden başlamak lazım? Cevap bulamıyorum gerçekten. Beşiktaş’tan mı Kayserispor’dan mı bahsetsek? Kim iyiydi kim kötüydü? “Kafamda deli sorular” dedikleri bu olsa gerek…

Quaresma sahadaki yerini alırken diğer parçaların eksikliği içimizi dağlıyordu yine. Özellikle bu takımın olmazsa olmazları yokluklarında çok daha net anlaşılıyor. Hilbert ve Veli diyeceğim. Almeida değil… Kayserispor da birçok eksik ile sahadaki yerini alıyordu. Hele ki Amrabat’ın pahasını ben biçemem.

Maç başladığı anda artık yazmaktan bıktığım ancak bir türlü malum yerlerde anlaşılmayan durum vardı. “Şok-pres”… Kayserispor önde baskıyı uygulayarak maça resmen önde başlayacaktı. Hilbert’in yokluğunda her maç, maç kayıp ettirecek hataları ile ön plana çıkan Ekrem yine pozisyon bilgisi eksikliğini konuşturuyordu. Bu gol Beşiktaş’ı afallatırken Kayseri ekibini de maçın içine daha da çok çekiyordu. Hele ki böylesine genç bir ekip ile oynuyorsanız her hareketin mental bir de dönüşü oluyor. Kayseri adına bu mental dönüş de golün etkisiyle fazlasıyla iyi oldu. Öyle bir enerji uyguladılar ki sahaya Fernandes’i bezdirip Beşiktaş’ın üç pas üst üste yapmasını engellediler. Burada herhangi bir abartı yoktu. Gerçekten Beşiktaş’ın üç pas üst üste yapmasını engellediler. Fernandes’in üzerine binen yük ile istediğini de yapamaması kırmızı kartın geleceğini önceden haber veriyordu. Onun çıkması ileride zaten statik duran üçlünün daha da iş görmez hale gelmesine neden oluyordu. Lakin bu kadar kötü şeyden bahsetmişken Beşiktaş’ın yine de pozisyonlar bulması tünelin ucundaki ışık olsa gerek.

İkinci yarı son haftaların klasik görüntüsü haline gelen “benchten dinamik gelme” durumunu tekrir ediyordu. Karşıdaki takımın dinamik olması ve Beşiktaş’ın da eksik olması bu etkiyi sınırlı tutuyordu. Quaresma’nın ayağına bakılıyordu ancak onun bitkin görüntüsüyle yapabileceklerinin sınırlı olduğunu da unutmamak gerek diye düşünüyorum. Üstüne Holosko’nun girişi ile çok cılız atakları yakalamayı bile kar saymalı siyah-beyazlılar.

Kayserispor adına ikinci yarı Beşiktaş adına geçenden daha da kötüydü. Rakibiniz bu kadar beter durumdayken siz oyunu daha da soğutup bu skorun üzerine yatıyorsanız kesinlikle bu zamana kadar yapamadığınız o sıçramayı yapmaya meyilli olamazsınız. Kayserispor gibi ülke futbolunun beklentisinin yüksek olduğu bir takım rakibini böyle bulduysa farka gitmeli. Çıtasını yüksek tutmalı…

Maçtan ziyade maçın gösterdikleri Beşiktaş adına daha önemliydi. Özellikle başta da belirttiğim gibi eksiklerin bir an önce takıma kazandırılması gerektiği söylenmeden de görülebilir nitelikte. Bundan ziyade Carlos Hoca’nın bu yoğun tempodan yakınmak yerine kadrosunu daha etkin nasıl kullanacağının yollarını araması gerekir. Kritik maçların daha da arttığı şu dönemde bir şekilde kadrosunun sınırlarını genişletip farklı opsiyonlar yaratmalı. Yoksa bugünkü olduğu gibi Fernandes’in olmayışı ile birlikte iki pası yapmakta zorlanırsınız. Mersin İY maçının çok zor geçeceğini herhalde söylememe gerek bile yoktur. Umarım zaten içinde bulunulan kaos ortamı bambaşka yerlere gitmeden atlatılır. Saygılarımla…

Ufuk Tolga Aldırmaz

Adam, Adam! Eric Abidal...

2012-01-28T17:28:00.000+02:00

Daha bir yıl önce Abidal'in karaciğerinde tümör olduğu haberi gündeme bomba gibi düşmüştü. Geçirdiği ağır ameliyatlardan sonra kimse onun sahalara döneceğini tahmin bile etmiyordu ancak bir mucize yarattı ve geri döndü...

Hikayemiz kısaca buydu. Abidal'in sağlığına kavuşması kadar önemli bir yan olay daha var. Kendisi gibi karaciğer kanseri olan 15 yaşındaki Juan Garcia'ya tam anlamıyla idol olmasıydı o da. Bu genç adam hastalığı sırasında hastahanede yatarken babasından Abidal forması ister. Babasına "Eric gibi ben de bu hastalığı yeneceğim. Bir gün CL'yi de kazanacağım." Babasının aldığı formayı sırtından hiç çıkarmaz hatta ameliyata da o formayla girer. Operasyondan sonra da formayı baş ucundan ayırmaz.

Ameliyattan beş ay sonra Abidal'e ve arkadaşlarına bu durumun haberi gider. Onlar da durmazlar ve bir Garcia'nın yanına hareket ederler. Duygusal anlar yaşanmıştır tabii. Baba Serra "Oğlum idolünü gördüğü anda göz yaşlarına boğuldu." der. Abidal de Şampiyonlar Ligi'ni kazananlara özel üretilen 30 bin dolarlık Rolex saatini kolundan çıkarır ve Garcia'ya hediye eder. Geri verilmek istenmesine rağmen hiçbir şekilde kabul etmez ve yanılmıyorsam Garcia'nın hayatının sonuna kadar yanında kalacak bir abi olacak.

Artık "Sophomore"uz

2012-01-28T03:31:00.000+02:00

Blogda birinci yılımı doldurdum. Her yazının üstünde ayrı ayrı emekler var. Okuyan herkese teker teker teşekkür ederim. Daha iyi, daha güzel şeylerle birlikte olmak üzere diyelim, daha fazla uzatmayalım.

Katalan Egosu ve Madrid'in Yükselişi

2012-01-26T22:46:00.000+02:00

El Clasico’nun bu seneki Copa del Rey turunu bitirdik. Geriye lig ve bir aksilik olmaz Şampiyonlar Ligi kaldı. Üstün olan taraf kim diye sormak son yıllara bakılırsa çok abes kaçar. Skorlar 1-2 ve 2-2 olmak üzere Barcelona’nın lehine. Bir üst turda kendilerine yer ayırttılar. Büyük aksilikler de olmazsa sezonun ilk kupasını bu seri sonucunda almış durumdalar. Tıpkı diğer Clasicolar’ın sonucunda belirlenecek kupa sahipliği gibi…

Aslında tek tek bu maçları ele almayı düşünüyordum. Daha sonra iki maç üzerinden bir değerlendirme yapmanın daha doğru olacağını düşündüm. O yüzden tur bittiğinde bu yazıyı yazıyorum.

İlk maç bildiğiniz gibi Santiago Barnebeu’da idi. Barcelona kendilerine göre “kötü” bir dönem geçirirken Madrid ekibi yine formunun zirvesindeydi. Beklentilerin aksine artık klasik Clasico taktiği haline gelen o önde baskı ile rakiplerine top yaptırmama olayından vazgeçmişlerdi. Bunda Mourinho’nun oyuncu tercihleri önemli bir yer tutuyordu. Misal orta sahaya her zaman ikili başlarken bu maçta üçlü ve son derece hırçın bir orta sahayı tercih etmişti. Alonso-Pepe-Lass… Aslına bakarsanız iyi de iş yaptılar. Özellikle Messi’yi uzunca bir süre kilitlediler lakin önde baskı da olsa bu taktik über bir noktaya gidebilirdi diye düşünüyorum. Ronaldo’nun erken bulduğu gol yine Barcelona adına zor bir maç geçeceğini belli ediyordu lakin Ronaldo’nun efektif bir performans sergilerken sakatlanması maçın kırılma anı oldu. Ronaldo’yu sakatlığa rağmen sahada tutan Mourinho’nun ne kadar çaresiz olduğunun da göstergesiydi.

Ronaldo’nun çıkışı ile birlikte Guardiola’nın 3-4-3’ü daha etkin bir şekilde kullanması birbirini takip etti zira Xavi’nin orta sahadaki yalnızlığını bu şekilde savuşturuyorlardı. Bu durumlar birleşince ve Messi’nin de kendine gelmesi ile birlikte maç bambaşka bir hal alıyordu. İnter görünümündeki RMadrid hızlı atakları da bulamayınca Barcelona kendine gelip maçı çevirmeyi başardı. Mourinho’nun gözüne bir kez daha RMadrid’in o zamanki İnter ayarında bir savunmaya sahip olmadığını sokuyordu. Maç sonunda ortaya çıkan istatistikler her şeyi olmasa da belirli şeyleri gözler önüne seriyordu. Misal Guardiola’nın Cruyff’dan sonra en fazla RMadrid galibiyeti gören teknik direktör olması ya da Casillas’ın Barcelona’dan en çok gol yiyen RMadrid kalecisi olması gibi. Diğerlerine değinmiyorum bile.

Tahmin edebileceğiniz gibi Marca’nın önderliğini yaptığı Madrid basını Mourinho’yu yerden yere vurdu. Özellikle kadro seçimini eleştirdi. Buna ek olarak bir de soyunma odasında ve antrenman esnasında Ramos-Casillas ikilisi ile tartışma yaşadığını iddia etti. Ramos ve Mourinho bunları reddetse bile Madrid yönetiminin bir köstebek araması bunları doğrular nitelikteydi. Artık Mourinho’nun koltuğu sallanmaya başlıyordu. Basın yerine Löw’ün ve Arsene Wenger’in isimlerini sıkça yazar olmuştu.

İkinci mücadeleye çıkıldığında herkes Barcelona’nın zorlanmadan güzelce bir galibiyet alacağını düşünüyordu. Hatta ben “manita” bekliyorum diye Twitter’dan fikir bile beyan etmiştim ancak ben de dahil RMadrid herkesi yanılttı. Özellikle ilk maça göre çıkan kadronun daha ofansif olması bizi yanıltan noktaydı ancak yine ilk maça göre yapılan taktiksel değişim –önde baskı- mücadelenin seyirini de değiştiriyordu. RMadrid birçok pozisyonu cömertçe harcıyordu. Barcelona ise o olağan paslaşmasını bile zar zor icra edebiliyordu. Üstüne bir de İniesta’nın sakatlanması Guardiola’yı kara kara düşündürürken ekranlarımıza getiriyordu. Barcelona’nın bu durumlara karşın ilk yarının sonuna doğru oynamaya başladığı kısa süreli iyi futbol fişi çekti dedik. Biri hazırlanış diğeri de vuruş bakımından mükemmel iki gol bulan Katalanlar soyunma odasına önde giriyordu.

Beklediğimiz oyun olmasa da beklediğimiz skor bizi olağan durum değerlendirmelerine itiyordu lakin RMadrid’in beklenmedik bir şekilde bulduğu goller bakış açılarını değiştirdi. Berabere biten mücadelenin sonunda Pep’in açıklamaları her şeyi net bir biçimde gözler önüne seriyordu: “Real Madrid’i yenmek her geçen gün zorlaşıyor…” Onu kara kara düşündüren ve yenilik yapmaya iten şeyde işte bu.

Tüm bu durumları göz önünde bulundurursak Real Madrid’in mental anlamda daha güçlü hale geleceğini düşünenlerle aynı kanaatte değilim. Oyuncular Barcelona’yı yenmenin imkansıza yakın olduğunun farkında. Eğer geçen seneki kupa gelmeseydi daha depresif bir RMadrid izleyecektik. Barcelona hala iki adım önde.

İki maçtaki hakem performansları da kötüydü. Dert yanan herkes haklı. Casillas’a artık acımaya başladım dersem yeridir. Pepe insan değil. Ronaldo her geçen gün El Clasico’larda üstüne koyuyor. Pinto maalesef ikinci kaleciliği bile hak etmiyor. Oyunculara ve hakemlere de kısaca değinmiş olalım böylece.

Maç dışındaki “magazin” kısmına gelecek olursak Barcelona’da her şey olabildiğince normal. Katalanları klasik egosu var. Olabildiğince olmayan yerlerde ve düşünceli beyinlerde ise “Ya gerçekten bizi yakalarlarsa?” düşüncesi hakim. RMadrid ise bugün resmi sitesinden aşağıdaki fotoğrafı yayımladı. Yorum sizin…

Ufuk Tolga Aldırmaz

Feliz Año Nuevo Capita!

2012-01-25T17:44:00.000+02:00

Mutlu yıllara Xavi. Sen bize Tanrı tarafından sunulmuş bir lütufsun!

Beşiktaş'ın Tuhaf Öyküsü

2012-01-24T23:44:00.000+02:00

Yine “haftanın” açılış maçı, yine ilginç bir karşılaşma ve yine Beşiktaş…

Taraftarını alışmaya mecbur bırakan bir oyun yapısı var Beşiktaş’ın ve yine o oyundan kesitleri sundu bugün.

Klasik giriş olacak ama sakatlıkların el verdiği ölçüde “ideal” bir kadro çıkardı Carlos Hoca. Gaziantep’te ise Turgut Doğan Şahin için belki ilk on birde oynar diyordum ancak Abdullah Ercan bunu gerçekleştirmedi.

Maça Beşiktaş’ın “İnönü taktiği” haline gelen önde pres ile başlamasını beklerken tam tersi oldu. Gaziantepspor önde basıp Beşiktaş’ın top yapmasına engel olma çabasındaydı. Bu onları kotardı da. Uzun bir süre oyunu dengede götürdüler. Kendi yaptıkları top kayıpları dışından gelen pozisyonlar dışında Beşiktaş’a net pozisyonlar vermediler. Elyasa ile de Beşiktaş’ın oyuncu paylaşım hatasını avantaja çevirip gollerini de attılar. Bu dakikadan sonra takım halinde bir uyanma hali içine girdi Kartal. İlk yarının bitimine kalan az sürede baskılı oynayıp net pozisyonlar buldular.

İkinci yarıda ise ilk yarının bitiminde olduğu gibi inanılmaz agresif başlandı mücadeleye. Pozisyonlar pozisyonları sürüklerken Simao’nun Almeida’nın kafasına nişanladığı top kaleye girerken Beşiktaş’ın da scorboarddaki hanesine 1 rakamını yazdırıyordu. 1-1… Necip’in girmesi ile orta sahadaki üstünlüğü Beşiktaş’ın ele alacağını düşünürken Simao’nun çıkması da saha içinde oynamalara neden oluyordu. Simao’nun biraz kıpırdandığı bu mücadelede hem de asisti yapmışken çıkmasını pek normal karşılayamıyordum açıkçası. Bu hamleye karşı gelen Turgut Doğan Şahin-Popov değişikliği Antep ekibinin de oyundaki etkinliğini değiştiriyordu. Turgut girene kadar rakip ceza sahasına bile zor giren Antepspor onun oyuna dahil olması ile ileride daha rahat top saklayıp, hücumsal varyasyonlarını gerçekleştirebiliyordu. Nitekim defansın pozisyon hatasını(Toraman’ın) gole çevirip ikinci kez öne de geçtiler. Buradan sonra da maç bambaşka bir hal aldı.

İstediğini yapamayan ve yapılan oyuncu değişikliklerinin bu sezonun genelinde olduğu gibi pek işlememesi sebebiyle Beşiktaş’ın stresi kat kat artıyordu. Üstüne bir de haklı veya haksız GAntepsporlu futbolcuların her ikili mücadele sonrası yere uzanması ile işler sarpa sarmaya başlıyordu. Beşiktaş taraftarının en rahatsız olduğu olayların başında gelen bu “yatma” durumu tribünleri ateşleyip sahaya ekstra motivasyon olarak bu ateşin dönmesini sağlıyordu. Fernandes’in de gözle görülecek şekilde bu durumdan etkilenmesi Almeida’nın ayağından ikinci golü getiriyordu. Ardından ortamın daha da gerilmesi ile yapılan fauller birbirini kovalarken Beşiktaş 90+5’te çok önemli bir noktadan serbest vuruş kazandı ve Fernandes’in öldürücü ortalarından biri daha geldi. Kafalardan seken top Egemen’in önünde kaldı. Egemen de öyle bir vurdu ki topa kale olmasa belki o şiddetle top boğaza kadar gidecekti. 3-2…

Beşiktaş önemli bir 3 puanı hanesine yazdırırken, yenilmezlik serisine bir maç daha ekliyordu. Bununla birlikte Almeida’nın açılması önemliyken her geçen hafta bir sakat veya bir cezalı daha ekleniyor listeye. Bu durum kötü sonuçlar getirebilir. Özellikle Hilbert ve Quaresma’nın çok çabuk bir şekilde takımdaki yerlerini alması gerek. Kayserispor maçından sonra görüşmek dileğiyle…

Ufuk Tolga Aldırmaz

Yılın "Çaylakları"

2012-01-24T16:16:00.000+02:00

Marca La Liga’nın en iyi çaylaklarını seçmiş. Tabii gelinen haftaya kadar olan süreç içindeki performanslara bakarak. Göze batan birçok isim bu listede. Aşağıda muhtemel diziliş üzerinde bu oyuncuları gösterdim. Buyurun:

Courtois (Atletico Madrid)

Alvaro (Racing Santander)

Raul Rodriguez (Espanyol)

Alex Perez (Getafe)

İnigo Martinez (Sociedad)

Michu (Rayo)

Barrada (Getafe)

Cuenca (Barcelona)

İsco (Malaga)

Lass Bangoura (Rayo)

Thievu (Espanyol)

Cuenca ve İsco'ya özellikle dikkat derim. Bir de dizilişlerde çok ufak sorunlar olabilir, takılmayınız.

Ufuk Tolga Aldırmaz

"Resmiyet"

2012-01-20T22:31:00.000+02:00

Haftanın açılış maçlarını hiç sevememişimdir. Genelde cuma günlerinde olmalarından ötürü olsa gerek. Haftanın yorgunluğunun yerini rahatlığa bıraktığı bir günde stresli mücadeleleri izlemek insanı mental anlamda çok yoruyor. Hele ki zor bir deplasman ise.

Antalyaspor deplasmanı ligin en zor deplasmanlarından biri. Özellikle son iki yıldır artık düşme potası takımı olmaktan kurtulmaları ve orta sıralarda cirit atan bir takım olmaları nedeniyle daha da zorlu bir deplasman hüviyetine girdiler. İstikrarın getirdikleri vesselam.

İyi başladıkları ilk yarının geneline mücadelelerini ve baskılarını yaydılar. Beşiktaş’ta ilk on birde başlayan Simao ve var olmayan Necip takıma olumsuz etki etmişti. Simao’nun oynadığı her mücadele Beşiktaş’ın on kişi oynadığı bir mücadele haline gelmeye başlamıştı. Buna eklenen Necipsizlik orta sahadaki iş yükünü ağırlaştırıyordu. İleride de yine Simao’nun ve Edu’nun statikliği o beklenen, arzulanan varyasyonların olabilirliğini engelliyordu. Antalyaspor da bunlardan uygun kadrosuyla( Özellikle Necati-Tita-Zitouni) bir güzel faydalanıyordu. Nitekim Beşiktaş’ın bir tek müsait pozisyonu varken ve duran toptan gelmişken, Antalyaspor dakikalar geçtikçe fazla pozisyonlar bulmaya başlamıştı. Aslında golü de buldular. Sokak tabiriyle buz gibi golü yardımcı hakem vermedi dersek yeridir. Burada Simao takımı adına en etkili işi yaptı ve hakemin görüş açısını kapadı. Bu dakikadan sonra zaten kopuk kopuk ilerleyen maç mental anlamda da kesintiye uğruyordu.

İkinci yarı ise sanırım Antalyaspor’un bu mental düşüşü onları isteksizliğe itti. Aynı zamanda Carvalhal’den fırça yiyen takım da kendine geldi. Deniz’in saçma hareketi ve ardından gelen gol Beşiktaş’ı rahatlatıyordu. Almeida adına bu gol takıma yararından daha önemli diye düşünüyorum. Gol attıkça açılan bir santrafor çünkü. Tekrar maça dönecek olursak Antalyaspor git gide açık alanda oynamaya başlayarak resmen intihar ediyordu. Ne kadar formsuz bir Beşiktaş’a kadar oynasanız da açık alan verirseniz cezasını çekersiniz. Keza gol de yine açık alan oyunuyla geldi. Almeida asisti yaparken Fernandes de form anlamında düşüşteyken golü MP Antalyaspor ağlarına gönderiyordu. Ardından ikinci yarıda ender gelişen Antalyaspor atakları bir duran topta kendini gösteriyordu. Kafa vuruşundan gelen topu İsmail refleks ile çizgi üzerinde çelerken “Ne yaptım ben !?” diyordu zaten. Kırmızı kart ve ardından gelen penaltı golü ile maçın “resmi” skoru tayin oluyordu: 1-2…

İsmail’in yokluğunda Tanju’ya gün doğacaktır, doğmalıdır da. Umarım Ernst, Hilbert’te olduğu gibi Tanju da sonradan olsa da rotasyona giren bir isim olur. Onun alternatifliği önemli.

Son olarak da Simao’nun formsuzluğuna değinmek istiyorum. Benim canımı fazlasıyla sıkıyor. Eğer Quaresma geldiğinde birlikte oynarlarsa facia olabilir keza tek başına oynadığından beri çözemediğim(!) bir performans düşüklüğü var takımda. Salı günkü zorlu mücadeleden sonra görüşmek dileğiyle…

Ufuk Tolga Aldırmaz

Mottolar Oyunu

2012-01-15T21:54:00.000+02:00

Ankaragücü beraberliğinden sonra yine vasat geçilen bir kupa mücadelesi ardından her zaman gergin geçmesi muhtemel olan bir Bursaspor karşılaşmasına çıkılıyordu…

Beşiktaş’ın artık klasiği olan “iyi olan sakatlanıp çıkar” mottosu nedeniyle ideal olan onbirden çeşitli değişiklikler vardı. Burada dikkat çekici olan Carlos Hoca’nın Simao’ya artık dayanamayıp kesik atmasıydı. Bu çok önemli ve yerli yerinde olan bir gelişme. Yarardan çok zarar getirmeye başlayan Simao’nun biraz olsun geçmişini anımsaması gerek diye düşünüyorum. Bunun dışında Pektemek ile başlanabilirdi diye düşünmeden edemedim kendimi.

Bursaspor’un ise sene başından beri oturtamadığı bir kadrosu var. Bu sefer de en dikkat çekici eksiklik Basser( ki Afrika Kupası’nda) ve seçilmeyen Serdar Aziz… İki oyuncu da bu ligin standardının üstünde olduğunu düşündüğüm, beğenmekten kendimi alamadığım oyuncular lakin Ertuğrul Hoca en iyisini bilir demekten de yine kendimi alamıyorum!

Maçın ilk dakikasından itibaren yine o seyirci desteği ile “İnönü Taktiği” haline gelen önde basışlar vardı. Şok-pres diye nitelendirdiğim bu basışlar son iki sezondur Beşiktaş’ın oyununda kilit noktayı oluşturuyordu ki gol de Necip’in inat ederen Basser’in yokluğunda formayı sırtına geçiren H.Aslantaş’tan kaptığı topu mükemmel ortayla Almeida’nın kafasına göndermesi ile gerçekleşiyordu. Erken gelen gol Beşiktaş adına iyiydi ancak devamlı gol yiyecekmiş gibi bir görüntü vardı. Geldik mi kilit noktaya? Evet geldik. Hilbert’in yokluğunda Ekrem’in oynadığı sağ bek mevkiisi rakipler için maden haline geliyor. Ekrem ne kadar mücadele etse de defansif oyunu felaket. Geçen yazımı okuyanlar da bilir “Çapağını yiyim be Hilbert çabuk iyileş!” diyorum o yüzden tekrar. Nitekim gol bu kanattan değil ama yokları oynayan Fernandes’in orta sahada kaptırdığı top ile fast-break golü attı Batalla ile Bursaspor. “Çıkarken kaptırılan top” mottosu işliyordu bu golde lakin “Golün ardından geçecek beş dakika önemlidir.” mottosu da Beşiktaş adına işliyor ve Edu’nun şutörlüğü baskın taraf olup sol çaprazdan golü buluyordu Beşiktaş.

İkinci yarı Beşiktaş klasik skoru tutma çabasıyla geri yaslandı. Zaman zaman etkili de olmaya çabaladı ancak ileride statik hale gelen üçlünün varlığı bunu set çekiyordu. Necip’in sakatlanması ile oyuna giren Simao buna çözüm oluşturur diye düşünürken Bursaspor daha da etkili bir şekilde Beşiktaş kalesine akın ediyordu. Edu’nun çıkışı ve Pektemek’in girişi ile ileride daha çok top tutulur diye umut ederken Ozan İpek’in kaçırdığı o pozisyon gerçekleşti ve maçın kırılma anı da buydu. Bu pozisyondan sonra “Çıkın gidin gol atın!” der gibi jest ve mimikler sergileyen Carvalhal’e takım hemen cevap veriyordu. Fernandes’in inanılmaz ortası ile kaleyle arasında 5 cm olan Almeida topu 3 cm yakınındaki direğe vuruyordu. Ardından Simao’nun önüne düşen top Pektemek’in ayağına gidiyor ve Stepanov’un ayakkabısından sekip kaleye giriyordu. Maçı bitiren hamle yine ikinci yarı golcüsü olan Mustafa’dan gelmişti. Bana Ahmed Hassan’ı andırmaya başladı.

Bursaspor’un düşüşü devam ediyor. Sıralama ve puan değil, oyun anlamında beklenenin çok altındalar. Zaten kafaya oynamasını beklemiyorduk ancak bu durum onlar için kötü. İleride aranan kanın Pinto olmayacağı da aşikar bakalım nasıl hamleler gelecek.

Beşiktaş ise Sivok’un ardından Egemen’i de kaybetti. Egemen ilk defa takımından ayrı bir 90 dakika geçirecek tabii Beşiktaş’ta onsuz. Antalya deplasmanı onsuz daha da zor. Gün geçtikçe ideal kadrosundaki eksilişler artıyor Beşiktaş’ta. Necip’in de aldığı darbe kötüydü. Bileğinde bir açılma olduğunu gözlemledik umarım korkulan olmaz ve Simao’nun yokluğu emin olun şu an takım için daha iyisi. Portekizlilerden kesik yemesi gereken ilk isim oydu ancak yaptıklarına güveniliyordu. Umarım bir Fernandes olarak dönüşünü iyi yapar ve sezon sonu gidecek ilk isim o olmaz…

Ufuk Tolga Aldırmaz

Başlıklar Hazır:"Titi İs Back!"

2012-01-12T20:35:00.000+02:00

Çok sessiz, sakin bir mizaca sahipti. Takım arkadaşları bile bunu defalarca dile getirdi. Saha içinde olmadığı gibiydi yani. Futbolu bırakması da aynen bu dediklerime uygun bir şekilde oldu. Resmi sitede 3-4 paragraflık bir “Scholes Futbolu Bırakma Kararı Aldı!” haberi vardı o bunu yönetime bildirdiğinde.

Oysa Sir ona defalarca “Futbolu bırakmaya meyil ediyorsun, Etme! Sen gidersen çöker orta saham, Etme!” dedi. Dinlemedi. Hiç değilse bir sezon daha oyna, dedi yine olmadı. Geçtiğimiz sezon sonu futbolu fiili olarak bıraktı…

Onun gibisi yok denecek kadar azdı. Sir onu bir sezon daha tutmanın bile ne denli kar olacağının farkındaydı. Tipik İngiliz futbolcu tanımına uymayacak bir yapıdaydı Scholes. Box to box’ın bir adım yukarısında idi. Tekniği iyi, mükemmel pas atışı, ondan mükemmel saha görüşü ve oyun okuyuşu ile inanılmaz bir tempoya sahip iken buna çabukluk ve seriliği ekleyerek gün geçtikçe daha da çok sükse yapıyordu. Futbola başladığında santrafordu ancak onu yavaş yavaş forvet arkası ve orta sahanın ortasına koyan Sir’ü hiçbir zaman yanıltmadı. Hatta santrafor olmasının gol koklayışı, uzaktan şutlarında keskinlik ve yüksek gol yüzdesi gibi getirileri de vardı. Kısacası modern futbolun en önemli temsilcilerinden biriydi. Bizim yakın zamanda gördüğümüz belki de şimdiden adını dünyanın en iyiler arasına yazdırmış olan Xavi de bunu dile getiriyor: “Paul Scholes'a ayrı bir parantez açmak istiyorum. Bana göre Scholes, son 20 senenin en iyi orta saha oyuncusu. Arkadaşım Xabi Alonso ile de sık sık bu konu hakkında konuşuyoruz. Scholes, her şeyi yapabilen harika bir oyuncu.” Diyerek hayranlığını ifade ediyor. Bir başka soruya da “O karşısında en çok zorlandığım isim.” diyerek gerçekleri gözler önüne seriyor. Xavi’ye katılmamak elde mi?

Bana ayrıyeten Manchester United’ı sevdiren bu adamın gözümde yeri çok ayrıdır. Her golden veyahut başarıdan sonra o çocuksu ifadesi ve minyon tipiyle sempatik tavırlar sergilemesi beni cezbeden şeylerin başındaydı. Belki biraz agresif bir kişilik olsaydı şu an daha çok adını sayıklıyor olabilirdik. Nitekim yukarıda belirttiğim gibi (fiilen bırakma) Scholes da yapılacak işlerin olduğunu görmüş olsa gerek bıraktığında olduğunun kopyası bir şekilde resmi sitede açıklanan “Scholes Geri Döndü” başlığı ile uykulu gözlerle okuduğumda fazlaca afalladığım bir yazı ile dönüşünü resmileştiriyordu. Daha da garibi hemen ardından FA Cup’daki City derbisinde sonradan oyuna girio ufak bir hata dışında hiç sırıtmadan top pardon futbol oynuyordu. ManU’lu taraftarların o girerken gözlerinde oluşan parıltı bile benim bu yazdıklarımı misli misli ifade ediyordu.

Scholes’un geri dönüşü kadar mükemmel bir olay daha oldu. O da Henry’nin kısa süre de olsa Arsenal’in formasını giyeceği haberi idi. Bu daha da heyecan uyandırıcı bir haber oldu. Çünkü şu sıralar eskileri özleyen ve “Pascal Cygan’ı bile özledim be abi!” dedirten bir ruh halinin içindeydim. Arsenal ile gönül bağım hiçbir zaman bağlanmış olmasa da bu dönüş Pascal Nouma’nın Beşiktaş’a dönüşü kadar heyecanlandırdı dersem abartmış olmam.

Kadroya alındığı ilk maç da Scholes gibi bir FA Cup mücadelesi gibiydi. Garip olan da yine eskilerin efsanesi Leeds United’a karşı oynanacak bir karşılaşma olmasıydı. Tek eksik sanki Highburry idi…

Arsenal dara düşmüş iken 68. Dakikada oyuna girip 78. dakikada hepimize orgazm yaşatan o ayak içi plasesini Leeds kalesine gönderiyordu. Hiçbir zaman unutmayacağım futbol anlarından biriydi gerçekten. Mükemmel efendim mükemmel! Başlıklar da hazırdı: “TİTİ İS BACK!”

Ufuk Tolga Aldırmaz

Çapağını Yiyim Çabuk İyileş

2012-01-12T00:15:00.000+02:00

Güzel bir akşam oldu her anlamda. Staddaki “Dişi Kartallar” akşamı daha da güzel hale getiriyordu. Sayılarının az olduğu gerçeğine rağmen tek kelimeyle mükemmel bir performans sergilediler. Arada edilen küfürleri de dilin cilası olarak görmek lazım(!). TFF’nin geldiği günden beri aldığı en iyi karar da bu karar olsa gerek. Kendilerini tebrik ediyorum…

Büyük bir kesim Carvalhal’in gençler ile sahaya çıkacağını düşünüyordu. Böyle olmadı. Sadece rotasyonda kalındı. Bunun avatajları da dezavantajları da var tabii. Olumsuz bakmanın yanlış olduğunu düşünmekteyim lakin. Usulün tek maçlık olduğu ve Ankaragücü gibi mental anlamda sıkıntı verici bir maçtan sonra bir de gençlerle maça çıkılıp kaybedildiğini düşünebiliyor musunuz? Hem onları hem de camiayı fazlaca yıpratırdı bu.

Erken gelen gol takımı fazlasıyla rahatlattı diye düşünüyorum. Takım genelde yaptığı gibi geri çekildi. GBB ise geçen seneki gibi ileriyi düşünen gerektiğinde fazlaca boşlukta veren bir hüvviyetteydi. Dakikalar geçtikçe oyuna daha da çok ısınıyorlardı. Burada sıkıntı tabii ki Beşiktaş’ta. Beşiktaş ilk golden önce uyguladığı gibi önde baskıyı biraz daha devam ettirse maçı çok rahat koparacak ve stressiz ve daha az seviyede yoran bir maç çıkaracaklardı. Zorlanmayı seçtiler. Rüştü’nün de katkısıyla defolar kapanıyordu. İkinci yarı Fernandes’in alınması ile daha akil oynamaya çalışan bir takım görüntü çizdiler. Mükemmel bir free-kick golünü de bulduktan sonra iyice rahatlayan takım neredeyse koşmamaya başladı. Bildiğiniz gibi Beşiktaş rahat bir maç izletmez ve kanser yapmadan bırakmaz. Bugün kanser kısmı pek olmadı ancak yine de yenilen bir gol maçı taraftara diken üstünde maçı izletiyordu.

Maç hakkında bana kalırsa fazla söylenebilecek bir şey yoktu. Mühim olan Beşiktaş adına turdu ve öyle ya da böyle o tur geldi. Ancak söylemeden geçemeyeceğim tek şey var o da Hilbert’in namına: Çapağını yiyim çabuk iyileş!

Durup Düşünmek Lazım

2012-01-08T21:36:00.000+02:00

Rakip Ankaragücü. A2 takımı desek belki daha iyi olabilir. Neredeyse tüm futbolcuları serbest kalmış ve amiyane tabirle “çoluk çocuk” ile maça çıkmış durumdalar.

Beşiktaş ise yine sakatlıkların elverdiği ölçüde “ideal” kadrosu ile sahadaydı. Kafalardaki soru işaretleri ise sağ bekte kimin oynayacağı ve Mustafa’nın sahada yerini alıp almayacağı idi. Ekrem sahada yerini alırken Mustafa da atak yönünün sağ tarafındaki kanatta maça çıkıyordu.

Beşiktaş maçın başladığı ilk dakikalarda her zamankinin aksine topu ayağına alamadı. Beklenen durumun oluşmamasında etken rakipti. Orta sahayı çok kalabalık tutup Beşiktaş’ın iler gönderdiği topların bir anda sekmesine sebebiyet veriyorlardı. Aynı zamanda bu topları Turgut Doğan Şahin ile buluşturup atakta dominant olmaya çalışıyorlardı. Burada Turgut Doğan Şahin’in iyi performansı göze batıyordu lakin sağ bekin Ekrem olması bu performansı tetikleyen en büyük unsur idi. Beşiktaş ise topları normali haline geldiği şekilde yani Fernandes’in üzerinden ileriye aktarmaya çalışıyordu. Fernandes her zamanki gibi bunu da yapıyordu ancak takımın üstünde bulunan “ölü toprağı” ile devamı gelmiyordu. Rakip düşünüldüğünde Beşiktaş adına hiçbir şey olumlu gitmiyordu kısacası…

İkinci yarı aynı oyun devam ederken Carvalhal’den ne zaman hamle gelecek diye bekliyorduk hepimiz. Hatta ilk çıkacak adamı Almeida olarak canlandırıyordum kafamda. Çıkan adam maalesef Almeida değil Mustafa idi. Beşiktaş’ı tırpanlayan bir diğer olay da bu değişiklik oldu. Zaten ileride top tutmakta zorlanan takım onun çıkması ile daha kısa süre öldürücü noktalarda topla buluşabiliyordu. Burak’ın oyuna girişi ile heveslenmiştim. Tam kendini gösterebileceği maç profiliydi çünkü. Anlayamadığım bir diğer durum ise Burak’ın girişinden sonra oyunu devamlı ters kanattan akıtmaya çalışan bir takımın varlığı idi. Zaten topla hızlı diyemeyeceğimiz bir adam olan Edu’nun üzerinden bir de atak şekillendirmeye çalışmak gerçekten de çok ilginçti. Dakikalar geçtikçe direnci artan Ankaragücü takımı zaten yokları oynayan Beşiktaş’tan puan almayı çok da güzel bir şekilde hak ettikleri gibi başarıyordu.

Dün oynanan Samsunspor-Galatasaray maçında geri dönüşün en büyük sağlayıcısı Fatih Terim’di. Bugün ise ligin dibine demir atmış sadece onur mücadelesinde olan bir takıma karşı elindeki güzel kadroya kötü de oynasa dışarıdan müdahale edemeyen bir teknik adam vardı kenarda. Değişikliklerini ezberleten, kendini tekrarlayan bir adam…

Play-Off sistemini daha önce yaşamamış olduğumuzdan dolayı “Efendim x puan farkı bir şey fark ettirmez. Play-Off’da telafisi olur.” lafları bana hiç de inandırıcı gelmiyor zira Beşiktaş yıllardır derbilerde üstün olan taraf olmayı beceremedi. Hem de diğer iki büyüğün Play-off’a gireceği neredeyse kesin iken bu kadar vurdumduymaz olmak bana hiç akıl karı gelmiyor.

Ufuk Tolga Aldırmaz

Gırnatlardan Selam Var!

2012-01-07T22:54:00.000+02:00

Güzel bir La Liga gecesi daha. Gerçi hafta biraz kısır başladı ama kısır olmayacağından emin olduğumuz bir mücadeleye başlayacaktık. Real Madrid-Granada…

Real Madrid bildiğimiz RMadrid. Granada ise lige yeni çıkmış, özellikle son 2 sezondur yaptıkları ile dikkat çeken bir ekip. Takipçileri bilir Granada’nın lige çıkışı sürpriz olarak nitelendirilmişti. Bundan daha önemlisi ve beni de özellikle yazmaya iten Udinese ile olan FM tabiri ile “Affiliated Club” anlaşmaları. Meali; Udinese gelecek vaad eden ya da yarışmacı duyguyu kazanmasını arzu ettiği oyuncularını Granada’ya kiralık olarak gönderebiliyor. Aralarında herhangi bir para anlaşması var mı açıkçası bilemiyorum ancak bu sayede Granada hem yetenekli futbolcuları kadrosunda toplayabilirken hem de bunun neticesinde La Liga’ya çıkmak gibi başarılar elde edebiliyor.

Maç başladığı andan itibaren klasik Real Madrid oyununun parçası olan topa sahip olma gerekliliği baş gösteriyor ve RMadrid topu ayağına alıyordu. Granada’nın sahip olduğu toplar genelde aut atışı ya da RMadrid’in kaptırdığı toplardan ibaret oluyordu. Hal böyle olunca baskıyı kurmak elzem oluyordu RMadrid adına. Di Maria’nın yokluğunda forvete Higuain konulup, sağ kanada Benzema çekiliyordu. Top Benzema’nın kanadından geldiği zaman Benzema ya topla birlikte içeri kat etmeye çalışıyor ya da topu genelde en yakınında olan Lass veyahut Mesut’a aktarıyordu lakin top ters taraftan yani Ronaldo’nun tarafından geldiğinde tipik yalancı 9 özelliği gösterip Higuain’in yanına kat ediyordu. Hal böyle olunca Ronaldo’nun Di Maria ile yaptığı o kanat değişmelerini göremez olduk. Sanırım bundan olsa gerek Ronaldo da oyunun içinde fazla yer alamıyor ve hoşnutsuz bir tavır takınıyordu.

RMadrid adına dikkat çeken bir diğer özellik ise üçüncü bölge haricinde bir elin parmağını geçmeyecek top kayıpları idi. Üçüncü bölgede ise her ne hikmetse çoğu zaman Barcavari şut çekmeyi unutup pas yapma çabasına girdiklerinden bilhassa Mesut’un ayağından top kayıpları yapıyorlardı. Bu yazdıklarımdan anladığınız üzere oyundan memnun olmasam da 18.dakikada Ronaldo-Mesut-Benzema üçlüsünde inanılmaz bir paslaşma gerçekleşti ve güzel bir golü Benzema’nın ayağından buldular. Gol geldikten sonra Granada şokunu kolay atlattı. Ani bir top kaybı yapan RMadrid yarı sahasına hızlıca geçtiler ve güzel bir organizasyonda Rico’nun kafasıyla skorda dengeyi sağladılar. Bu dakikadan sonra RMadrid sahada etkin taraf olma özelliğini yitiriyor ve sene başında Beşiktaş’ın da listesinde olduğu öne sürülen Carlos Martins’in önderliğindeki Granada’ya devrediyorlardı. İyi top dağıtan Martins sayesinde önemli pozisyonlar da buldu Granada lakin en büyük hastalıkları olan duran toptan 33.dakikada yine golü yediler. Sergio Ramos. İlk yarı böyle son buluyordu. Sonucu belli bir maç demiş miydim?

İkinci yarının hemen başında Higuin ve Benzema ile bulduğu goller neticesinde iyice rahatlayan Real Madrid bütün işleri lehine çevirdi. Beklenen ikinci yarı gerçekleşmiş oldu. 70. Dakikaya kadar topu ayağında tutma tercihinde bulundular ancak bu dakikadan sonra Granada’ya topu iade ettiler. Granda pozisyonlar bulmaya başladı. Tabii hepsine net gol pozisyonu demek mümkün değil. Bunun üstüne yine de RMadrid’in pozisyon bulduğunu söylememe bile gerek yok sanırım. 88. dakikada da Ronaldo'nun ayağından gelen gol maçı kapatan gol oluyordu.

Maç beklediğimiz gibi Real Madrid’in galibiyeti şeklinde sonuçlandı. Bundan ziyade dikkat çeken bir şey belki de bizi en çok ilgilendirecek olan, Hamit’in oynamaması. Hamit’i Lass yerine sağ bekte görmek isterdim/İsterdik. Benzema’nın Madrid ekibi adına 50.golüne imza attığını belirtmekte de fayda var. Granada adına ise belirttiğim gibi Carlos Martins fazla dikkat çekiciydi. Uche ve Benitez de potansiyelli iki isim. Onları daha sık duyabiliriz dikkat…

Fernandes'in Futbol Konçertosu

2012-01-04T23:16:00.000+02:00

Zorlu ve yorucu bir ilk yarının ardından çok daha zorlu ve yorucu geçecek bir ikinci yarıya iki hafta sonra başlamış durumdayız. Taraftarların maç izlerken yorulduğu bir sezon haline geldi. Düşünün ne durumdayız.

Rakip zorlu süreçlerden geçmiş, ligin kalburüstü takımlarından olan Eskişehirspor idi. Kimse maçtan önce –özellikle de bu kadar sakatlığın varlığında- kolay geçecek bir mücadele beklemiyordu…

Hayaletlerin arasından geçen Fernandes pankartını görerek maça başlıyorduk. Hepimizin en fazla beklenti beslediği adam da işte o Casper Fernandes idi…

Eskişehirspor maçın başladığı ilk saniye ile birlikte takım olarak topun gerisinde durup, topun olduğu noktaya hunharca baskı yapma çabasındaydı. Pas yollarını iyi de kapadılar böylece. Tipik Ersun Yanal takımı. Bu taktikleri işledi de tam 15 dakika boyunca Beşiktaş’ın kendi birinci bölgesinde pas yapması zorunlu kılındı. İleri topu taşımak imkansıza yakın bir hal aldı. Nitekim ilk şut da 15. Dakikada geldi Beşiktaş adına. Bu dakikadan sonra da Casper Portekizli işe el atıp yine o virtüözvari dokunuşlarını yapıyordu. Onu kullanarak kanatlara iniyordu Kara Kartal. Buna ek olarak da dakikalara paralel olarak baskısını arttırıyordu. Ön alanda arada sırada yapılan bütün baskılar da sonuç getirdi. Biraz daha “şanslı” ya da “becerikli” adına ne derseniz diyin, heh işte ondan olsaydı maçın skoru daha ilk yarıdan rahatlıkla yakalanabilirdi. Gelmeyen golün stresi acaba yaşanır mı diye de kendi kendime sormadım değil.

İkinci yarı ilk yarının hem oyun hem de kural anlamında devamıydı. Beşiktaş kaldığı yerden baskıyı yapıyor, Eskişehirspor da yalandan ileriye top taşımaya çalışıyordu. Gol dakikasına kadar gelişen her tehlikenin altında imzası yatan adam da yine Fernandes idi. Almeida’nın özgüven eksikliği olduğunu golden önceki İvesa’nın kornere çeldiği topta rahatlıkla görebiliyoruz. Gelen gol ile Beşiktaş rahatlayacak derken her zaman bildiğimiz o gömülme ve ardından gol atamama hastalığı nüksetti. Çok da rahat pozisyonlar bulmuşken ve karşınızdaki rakip bu kadar açılmışken gol atamıyorsanız sıkıntı vardır. Mustafa Pektemek’in girişi de işte bunu bitirmek adına idi. Carvalhal belki de Almeida’nın gol atmasını bekledi. Nitekim maçın zora doğru gittiğini görünce elzem olan değişikliği de yapıverdi. Kalede görülen tehlikeden sonra Mustafa’nın kaleciyi yatırıp attığı gol enfesti. O kadar uzun boylu bir kaleciyi çok rahat bir şekilde dar açıdan yatırıp, gol vuruşunu da yaptı. Pektemek gerçekten özellikle sonradan girdiği maçlarda değişimi yaratan kişi oluyor. Değişimin ta kendisi oluyor diyelim ya da…

İlk yarının ilk maçında kaybedilen 3 puan ikinci yarıda kazanılan 3 puan şeklinde vuku buluyor. Başta da belirttiğim gibi kalburüstü bir takıma karşı alınmış bu galibiyet güzellik olarak baş gösteriyor. Fernandes’in bu takımdaki yeri her geçen gün sağlamlaşırken, Hilbert’in sakatlığı da can sıkıcı. Umarım kolay çabuk iyileşir. Bu takımın ona ihtiyacı var. Bu kadar eksiğe rağmen bu kadar rahat oyun sergileyen bir Beşiktaş var ise sahada bunu düşünmesi gereken kişi kesinlikle Ersun Hoca’dır. Bu takımı böyle bir şekilde play-off potasında tutması gerçekten zor olacak gibi görünüyor…

Ufuk Tolga Aldırmaz

Kasketli Adam:Helmut Schön

2012-01-01T23:37:00.000+02:00

Almanya’nın gelmiş geçmiş en büyük teknik direktörü olan Helmut Schön 15 Eylül 1915 Dresden/Almanya doğumlu. Haklı olunarak Batı Almanya’nın başında yaptıkları ile anılır.

Babası bir antika dükkanının sahibiydi. O zamanlarda yaşayan çoğu insan gibi vasat bir hayatı vardı. Üstelik zor yıllardı. İkinci Dünya Savaşı’nı da görmüşlüğü vardır. Kendisini bu vasatlıktan sıyırmak istiyordu. Üstelik de saygın bir kişi olma hayali vardı babasının. Bu ikisini birden futbolda bulacaktı. Herhalde bunu ona söyleselerdi kendisi bile inanmazdı Bay Schön’ün.

Futbolculuğunda Dresdner forması giyerken dikkatleri üzerine çeker. Uzun boylu bir forvettir kendisi. Burada 1943 ve 44’de lig 1941 ve 1942 yıllarında da kupayı kazanırlar. Bu yıllarda Schön iki kez de gol kralı olmuştur. Milli takım formasını da savaş sebebiyle sadece 16 kez giyebilmiştir. 17 kez de fileleri havalandırmıştır. Futbolculuk hayatında da toplamda 700 maç ve 650 gol vardır. İnanılmaz rakamlar gerçekten değil mi?

Teknik direktörlük kariyerine Saksonya’da başladı. Frederikstadt’ta antrenör-oyuncu rolünü üstleniyordu. Saksonya o yıllarda bölünmüş olan Almanya’nın Doğu tarafındaydı. Bu, Schön’ün hem görüşlerine hem de çalışma hayatına tersti. Çalışma hayatına ters olmasının sebebi siyasetin futbola etki ediyor olmasıydı. Bu had safhaya ulaştığında Batı Almanya’ya göç etti. Göçten sonra da Hamburg’da futbola tekrar geri döndü. 1951 yılında da Hertha Berlin’in başına geçti. Daha sonra Köln ve Wiessbaden takımlarını çalıştırdı. 1952 yılında ise o zamanlar Fransız işgalinde olan ve bir süre sonra bağımsızlığını ilan eden Saarland’ın başına geçti. Hatta 1954 Dünya Kupası elemelerinde Almanya ile aynı grupta yer aldılar ancak Almanya kupaya giderken Saarland evinde kalıyordu.

1956 yılında Sepp Harberger’in özel isteği ile Batı Almanya’nın yardımcı teknik direktörü oluyordu. 1964 yılına kadar bu mevkiide kalan Schön, bu yıldan sonra Harberger’in görevini bırakması ile takımın başına geçiriliyordu.

Başarılarını ayrıntılı bir şekilde anlatmayacağım. Ne benim gücüm yeter ne de sizin okumaya mecaliniz kalır. 1966 DK finalinde İngiltere’ye uzatmalarda yenildiler. 1970 DK’de üçüncü oldular. 1974 DK’de Hollanda’yı mağlup ederek kupayı müzelerine götürmeyi başardılar.

Aslında ilk kupalarını 72 Avrupa Şampiyonası’nda SSCB’yi yenerek kazandılar. 76’da da finalde Çekoslavakya’ya elendiler.

1978 Dünya Kupası’na gitmeyi garantilediklerinden sonra Schön bu turnuvanın son turnuvası olduğunu ilan etti. Başarılı sayılamayacak bir turnuvadan sonra bizim çok iyi tanıdığımız Jupp Derwall takımın başına geçiyordu.

Batı Almanya ile çıktığı 139 maçta 87 galibiyet, 30 beraberlik ve 22 yenilgi aldı. Dünya Kupaları tarihinde en fazla maça çıkan ve en fazla galibiyet alan teknik direktör oldu.Onu farklı kılan bilindik Alman disiplininin yanına göze hoş gelen futbolu takımına empoze ettirmesiydi. Bugünkü Almanya gibi dersek yanılmayız herhalde. Farkları Müller, Beckanbauer gibi hala saygıyla anılan efsanelerinin olması ve 4-3-3 oynamaları olsa gerek.

Dünya onu eşofman giyen ve kasket takan adam olarak tanıdı. Kasketli adam, 1966 yılında Alzheimer’a yenik düştü ve vefat etti. Geride koskocaman bir ülkenin neredeyse bütün futbol tarihini ve mükemmel bir ismi bıraktı: HELMUT SCHÖN!

Başarılar

Batı Almanya ile bir kez Dünya Kupası (1974)

Batı Almanya ile bir kez Avrupa Kupası (1972)

Batı Almanya ile bir kez Dünya Kupası İkinciliği (1966)

Batı Almanya ile bir kez Dünya Üçüncülüğü (1970)

Batı Almanya ile bir kez Avrupa İkinciliği (1976)

Ufuk Tolga Aldırmaz

İleride En İyileri Yine Bunlar

2011-12-28T23:52:00.000+02:00

Bu gördüğünüz ikiliyi tanımıyorum. Muhtemelen La Masia'ya adım atacak nice Culeslerden sadece ikisi. Ancak bir gerçek var ki sanırım bunu hepimiz biliyoruz. Onlar ileride aşağıda göreceğiniz adam gibi olacak ama biraz eksik ama biraz fazla. Kalıcı olan ne olacak biliyor musunuz? Gelenek, güven, yetenek, ailevi ortam, renklere karşı aşk ve en nihayetinde BAŞARI...

Bu kadar göz önünde olan bir şeyi en azından özentilik yapıp uygulamak zor mudur? Menajerlere verilecek milyonlarca eurodan daha az harcanacak bir para olduğundan olsa gerek zor gelir, bilirim.

Rossoneri Efsanesini Yaratan Adam

2011-12-27T21:23:00.000+02:00

1 Nisan 1946 doğumlu olan Arrigo Sacchi devrimci nitelikteki teknik direktörlerden birisidir. Diğerlerinden farklı olmasının birçok sebebi vardır tabii...

Hayatını babasının ayakkabıcı dükkanında ona yardım ederek sürdürür. Aynı zamanda amatör olarak da Fusignano’da top koşturur. Haliyle babasına yardımcılık bir süre sonra tatmin kapasitesinin yanına bile uğrayamaz. Çok sevdiği futbolun, onu içine çektiğini hisseder. Bir şekilde içinde olmak ister. Tabii işi zordur. Futbolculuk için yaşı biraz geçtir. 1977 yılında yine amatör bir kulüp olan AC Bellaria Igea Marina’ya transfer olur. Yaşı ve yeteneklerinin kısıtlılığı sebebiyle burada da profesyonelliğe adım atamaz. O da yine çok sevdiği futbolun sinema değimiyle kamera arkasına geçmek ister. Teknik direktör olmaya karar verir. Tabii günümüzün şartlarında bile futbolun içinden gelmeyenlerin yer edinmesinin zor olduğu bir dünyada o zamanı düşünürsek ne denli güç bir durumla karşı karşıya olduğunu kestirebiliriz.

Hırsın getirmiş olduğu azimle birlikte bir şekilde kendini yaşadığı yerdeki yerel kulüplerin kapısından içeri atar. İlk başlarda altyapı antrenörlüğü yapacaktır. 1977 yılında Cesena genç takımını çalıştırmaya başladı. 82’de İspanya Futbol Federasyonu’nun açtığı kursu tamamlayıp profesyonel antrenör oldu. Gerekli bilgi birikimi sağladıktan sonra 1985 yılında Parma’nın başına geçer ve takımı Serie C şampiyonu yaparak Serie B’ye yükseltir. Daha ilk sezonu için süper bir başarıdır. İkinci sezonunda da takımı yükselme potasında tutar, takım olarak o yılki en büyük başarıları İtalyan Kupası’nda AC Milan’ı eleyerek çeyrek finale çıkmaları olur.

Aslında biraz da Akdenizli kanı sayesinde Berlusconi her zaman fevri hareketler yapar. Bu hareketlere zamanında birini daha katmış. Birinci lig tecrübesi olmayan bir adama AC Milan’ı temsil etmiş. O adam da Arrigo Sacchi işte. Gerçi Milan şu an ki Milan değil. Göreceksiniz efendim.

Bu emanet ediliş hem Sacchi hem Berlusconi hem de Milan için bir dönüm noktası olur. Catenaccio’yu bilmeseniz bile en azından bir kez duymuşsunuzdur. İtalyanların “sıkıcı”, defansif oyun tarzı catenaccio olarak nam salar. “Asma Kilit” de derler bu sisteme. Yerleşmiş olan bu sisteme karcı takımını deyimi yerindeyse Portakal oyuncuları sayesinde Total Futbol’a zorlamıştır Sacchi. Hep ileriye giden hep hücum düşünen hep golü aklında bulunduran bir takım yaratmaya çalışmıştır ve başarmıştır da. İşte bu yüzden “devrimci” sıfatını yapıştırdım isminin önüne. “Her zaman takımlarımı güzel futbol oynaması ve zevk vermesi üzerine kurdum.” Der. Doğrudur da.

Daha ilk sezonunda(87-88) AC Milan’ı Seria A şampiyonu yaptı. Son şampiyonluğundan bu yana 9 yıl geçmişti. Önemli bir başarıydı yani. İtalyan Kupası sahibi Sampdoria’yı ilk kez düzenlenen İtalyan Süper Kupası’nda mağlup edip bu kupayı müzesine götüren ilk takımın hocası olmayı da başardı. Ertesi yıl ligi üçüncü bitirdiler ancak Şampiyon Kulüpler Kupası’nda işler yolunda gidiyordu. Finalde Steaua Bükreş’i yenerek kupanın sahibi oldular. Milan bu kupayı üçüncü kez müzesine götürüyordu. Kupa Galipleri Kupası şampiyonu Barcelona ile Süper Kupa maçına çıktılar. Bu kupayı ilk kez müzesine götüren Milan’ın teknik direktörü olarak o da tarihe geçiyordu. İntercontinental Kupası’nda da Atletico Nacional’ı eleyerek bu kupayı da alıyorlardı. Neredeyse bütün kupaların sahibi oluyorlardı.

88-89 sezonunda Maradonalı Napoli’nin arkasında ligi ikinci bitiriyorlardı.Şampiyon Kulüpler Kupası’nda da bu sefer Benfica’yı yenip kupayı müzeye götürüyorlardı. Süper Kupa’da ise Sampdoria’yı eleyerek Süper Kupayı da ikinci kez üst üste müzesine götürüyordu Sacchili Milan. İntercontinental Kupası’nı da Olimpia’yı mağlup edip kupayı alıyordu. Başarılar tekrarlanıyordu.

Ertesi yıl kazanılan tek bir kupa bile yoktu. Üstelik Berlusconi’nin manevi oğlu saydığı Van Basten ile sürtüşmüştü de. Van Basten yönetime “Ya o ya ben!” demişti. Bir adam hiç mi değişmez diyesim geliyor. Kısacası Sacchi’ye yol görünüyordu. Hatta ilerleyen tarihlerde o günlere dair röportajlarında da bu konudan bahseder. Antrenmanları ağır olan Sacchi’ye şu soru gelir ve karşılığındaki cevap da şudur:

“Futbolun devrimcisi konumundasınız ama sizin idman metodunuzu oyuncularınız bir kabus olarak görüyor. 1990 yılında bu işinizden olmanıza bile sebep olmuştu.Bu konu hakkında ne diyeceksiniz?

-Siz hiç itiraz olmadan gerçekleşen bir devrim gördünüz mü?...”

Milan’dan ayrıldıktan sonra İtalya Milli Takımı’nın başına geçti. Başarısız geçen bir ön eleme ve bir turnuva sonrası o görevde kalması neredeyse imkansızdı. 94 Dünya Kupası’nda Roberto Baggio’nun kaçırdığı penaltı ile ikinci oldukları turnuvada da o vardı gerçi. Atlamamak gerekir.

96-97 sezonu içinde Milan’ın üçüncü teknik direktörü olarak takımın başına getirildi ancak ligi on birinci bitirmelerinin ardından görevden istifa etti.

1998 yılında yurt dışına çıkıp Atletico Madrid’i çalıştırdı. Başarısız geçen bir lig vardı yine. Kral Kupası’nda bir final ve Parma’ya elendikleri UEFA Kupası’nı da değinmeden geçmemek lazım.

2000-2001 sezonunda Parma’nın başına geçti ancak sağlık sebepleri ile görevinden istifa etti. 2004 yılına kadar sportif direktörlüğünü yaptı ancak daha sonra 2005 yılında istifa edeceği Real Madrid’in sportif direktörlüğüne oturdu. Burada da Robinho’nun Real’den Manchester City’e rekor ücret karşılığı transferinden sonra nokta atışı sözlerini sarf eder: “Robinho ruhunu para için satmış. Hiçkimse Real’i bırakıp City’e gitmez.”

Yorumculukla geçirdiği bir sürenin ardından 2010 yılında genç futbolcu akademileri koordinatörü olarak İtalyan Federasyonu’nda görev aldı. Ve halen devam ediyor.

Kendinden sonraki nesilleri de hep etkilemiştir. Misalen Rafe Benitez’in bir cümlesi vardır: “Görüşlerim Sacchi’nin Milan’ına yakın.Agresif ve ofansif oynayan bir takım istiyorum.”Ayrıca bilindiği üzere efsanemiz futbol dışından gelen “devrimci teknik direktör”dür. Basından buna gelen vurgu sonrası gelen cevap da kendisi gibi efsane haline gelir: “Jokey olmanız için at olmanıza gerek yoktur.” Tanıdık geldi değil mi? Ah be Jose ah be ne ilkti ne de son olacak bu “esinleniş”in…

Başarılar:

Milan ile 2 kez Şampiyon Kulüpler Kupası (1988-89, 1989-90)

Milan ile 2 kez Süper Kupa (1988-89, 1989-90)

Milan ile 2 kez Kıtalararası Kupa (1988-89, 1989-90)

Milan ile 1 kez İtalya Ligi Şampiyonluğu (1987-88)

Milan ile 1 kez İtalya Süper Kupası (1988-89)

Atletico Madrid ile 1 kez İspanya Kral Kupası (1998-99)

Atletico Madrid ile 1 kez UEFA yarı-finali (1998-99)

İtalya Milli Takımı ile 1 kez Dünya Kupası Finali (1994)

Times Dergisine göre Gelmiş Geçmiş En İyi 11. Teknik Direktör (2007)

İtalya'da Yılın Antrenörü Ödülü (1988-89)

Ufuk Tolga Aldırmaz

Son Düdük...İkinci Yarı Daha Güçlü

2011-12-24T20:20:00.001+02:00

İlk yarı bitti. Malumunuz 25 maç oynadı Beşiktaş. Ligde üçüncü sırada, UEFA Avrupa Ligi’ni de grubundan lider olarak bitirdi. Braga ile Şubat ayında iki zorlu mücadeleye çıkacak. Ağustos ayında başlayan ve Eylül ayında ligin de katılmasıyla birlikte yoğun bir mücadeleye girişti Kartal. Zorlu bir mücadele de oldu bu. Malumunuz Tayfur Hoca’nın tutuklanması sonrasında yaşanan mecburi bir teknik direktör değişimi de var. İşte bu noktadan başlamalıyız…

Carlos Carvalhal

Geldiği ilk günden itibaren kafalarda bir sürü soru işareti belirmesine neden oldu. Gerek kariyeri gerekse Mendes ile olan ilişkisi insanlarda bir sıkıntı yaratıyordu. Daha ilk basın toplantısından Türkiye’nin güzel bir ülke olduğunu, Türk insanlarını çok sevdiğini, burayı daha önceden tanıdığını, Beşiktaş’ın da ne kadar büyük bir takım olduğunu söyleyip insanlarda olumlu bir düşünce bırakıyordu. Sempatik bir adam diye bakıyordum ben de. Yüzü gülüyordu çünkü. Sempatikliğinden ziyade takıma ne katacağı önemliydi tabii ki.

İlerleyen günlerde farklı bir röportajda da takımının sisteminin 4-3-3 olacağını çok net bir şekilde dile getiriyordu. Çok çekinceliydim bu konuda da. 4-3-3 oynayabilmenin ne demek olduğunu az çok herkes biliyor. Uzun uzadıya açıklamak yersiz. Beşiktaş’ın elinde bunu uygulayabilecek orta saha yapısının bulunduğunu düşünmüyordum. Özellikle de Guti ve Fernandes’den şüpheliydim. İkisi de kırılgan bir görüntü çiziyorlardı. Günler geçip hazırlık maçları ve eleme turlarındaki ciddi maçlar sonunda Carvalhal de bazı şeyleri görmüş olsa gerek Guti’yi bir anda takımdan kesti. Kesişten sonraki olay malum. Guti ülkesine geri döndü. Akıbeti hala belli değil. Bu vedanın hem olumlu hem de olumsuz yönleri var tabii ancak bu nokta Carvalhal açısından bir duruş örneğidir. Onu istemiyorum dedi ve gönderdi. Aynı şekilde ilerleyen haftalarda benzeri bir durumu Fernandes’e de yaptı ancak Fernandes’i çok güzel bir şekilde takıma monte ederek kazandı. Nitekim yine hanesine bir tik yazdırdı. Bu tip durumlar sonucunda takımına ve taraftara dizilişi ezberletti. Bununla da kalmadı. Son iki yılda Beşiktaş’ın teknik direktörlerinin yapamadığı bir şeyi de yaptı: Kadro İstikrarı…

Arada rotasyonu unutarak futbolcularına ağır yükleri bindiriyor ancak bu istikrar sayesinde başta savunma hattı oturdu daha sonra ise şu günlerde rahatlıkla dile getirebildiğimiz şey gerçekleşti. Takım olgusu… Carvalhal’in yaptığı en önemli iş de bu. Beşiktaş artık bir takım.

Tüm bu yazdıklarım onun hatalarının olmadığını göstermez. Bana göre çok büyük işler yaptı. Belki de bu potansiyeli onda görmediğimiz için yaptıkları bize çok fazla geliyor.Kilit nokta da bu sanırım. Ne bekledik? Ne aldık? Sezon başından beri özellikle kadro seçimlerinde daha iyi olsaydı şu an ligde de lider olmak iş değildi ya da Kayserispor maçında taraftarın önüne attığı Guti gibi bir değer… Hiç hoş değildi.

Transferler

Yeni transferleri tek tek saymayacağım. Değineceğim iki durum var lakin. Birincisi Bebe’nin sakatlığı. Bebe potansiyeli olan bir oyuncu idi. Rotasyonda çok gerekli bir parçaydı. Bundan ziyade Carvalhal’in kafasında oluşturduğu taktik düzene uyacak adamların da başında geliyordu. Yazık oldu.

Bir diğer değineceğim nokta ise Egemen… Gladyatörümüz inanılmaz bir grafik çiziyor. Allah nazarlardan saklasın diyelim.

Pektemek de iyi bir grafik yakaladı tıpkı Veli gibi. Edu’nun da son haftalardaki performansı iyiye işaret mi? Hep birlikte göreceğiz.

Almanlar

Bursaspor deplasmanında Quaresma’nın atılması ve sonra dönen oyun kırılma anıdır. Özellikle Sivok’un maç sonu basın açıklaması hem takıma hem Carvalhal’e ders olmuştur. Sivok: “Oyuna sonradan giren Veli ve Holosko gibi savaşan arkadaşlarım sayesinde kazandık.” Çok net bir açıklama.

Buradan yola çıkarak soruyorum hiç dikkatinizi çekti mi bilemiyorum ama Beşiktaş Quaresma-Simao ikilisinden birinin olmadığı maçlarda daha rahat oynuyor ve daha rahat sonuca ulaşıyor…

Beğenilenler

Egemen-Sivok, Ernst-Hilbert ikililerinin yeri ayrıdır ancak Tsubasavari saç tipi ve mücadelesi ile Veli’nin performansına; Pektemek’in kritik golleri ve umut veren oyununa değinmeden edemeyeceğim. Fernandes ve Quaresma da ilk yarının sonlarına doğru kendilerini buldular.

Hayal Kırıklıkları

Maalesef Simao. Bu sezon takıma hiçbir şey kazandırmadı dersek yeridir. Aynı zamanda Necip de kötü performansını sahaya yansıtınca ona karşı beslediğimiz umutları da kırmaya başladı.

Ayrıca Guti…

***

Bu başlıklara eklemek istediğim bir şey de büyük ve önem arz edilen maçlarda oynanan iyi futbol aynı zamanda da iki kırılma maçında (Gençlerbirliği-Samsun) gösterilen vasat performans ve kaybedilen puanlar. Bunlara ek olarak da Avrupa mücadelelerinden sonra kaybedilen puanlara bir çözüm bulunması gerektiğini düşünüyorum.

***

Gelelim Spor Toto Süper Lig’e… Bu kısmı fazla uzatmak istemiyorum. Belli başlı dikkat çeken olaylara değinsek kafi.

Hep hakemlerin kötülüğünden dem vurulur. Ligimizi kaldıramadığından söz edilir ama bu mottoyu yıkan iki hakemimiz var: Fırat Aydınus ve Cüneyt Çakır… Fırat Aydınız ilk yarı boyunca açık ara ligin en iyi hakemiydi. Buna ek olarak Cüneyt Çakır vasat performansına rağmen büyük bir organizasyona katılacak. Hakemlerimiz açısından çok önemli bir dönem kısacası.

Takımlara göz atacak olursak beni yanılgıya düşüren takım Trabzonspor oldu. Bu kötü performansı açıkçası beklemiyordum. Özellikle Egemen’in gidişi onları çok kötü etkilemiş gibi gözüküyor. Takım savunmaları çok kötü durumda. Beklediğimin üstünde performans sergileyen takımlar ise Galatasaray ve Eskişehirspor. Galatasaray’ın iyi bir kadrosu olduğunu düşünmekle beraber yeni oluşturulmuş bu takımın ilk yarıyı lider bitirmesi açıkçası beklediğimden fazla idi. Eskişehirspor’un da tıpkı Beşiktaş gibi ani bir teknik direktör değişimine uğramış olmasına rağmen böyle olumlu futbol oynaması ve ilk yarıyı da iyi denilebilecek bir noktada bitirmeleri çok önemli. Skibbe’nin gidişinden sonra nasıl bir oyun ortaya koyacaklar merak konusu. Skibbe’nin ikinci gidişi ise çok güzel oldu diyebilirim. Tekrar geri gelecektir.

Ligimize gün geçtikçe daha kaliteli yabancılar geliyor. İyi yöndeyiz diyebilirim bu konuda. Özellikle Anadolu ekipleri gözlem yaparak iyi oyuncular buluyorlar. Tabii bunun aksini yapanlar da mevcut. İyimser bakmayı tercih ediyorum.Göze batan yabancılara değinecek olursak Ujfalusi, Dede, Doka, Ben Yahia, Amrabat, Webo, N’Diaye ve Holmen sayılabilir. Hepsi takımında çok önemli işler yapıyor. Yerlilere gelecek olursak Burak Yılmaz’ı ayrı bir kenara koyup devam etmeliyiz. Selçuk İnan, Aykut Demir, Alper Potuk, Soner Aydoğdu,Semih Kaya ve Tolga Zengin isimleri önemli işler yaptılar diyebilirim. Benim en büyük hayal kırıklığım ise Alex oldu. Çok kötü bir ilk yarı geçirdi.

Teknik direktörde ise Fatih Terim ve Michael Skibbe başa oynar ancak Kemal Özdeş’in yeri ayrıdır.

Bu ligde daha çok şey değişecektir ve köprünün altından çok sular akacaktır. Özellikle Play-Off sistemi çok ilginç bir lig sonunu beraberinde getirecek. İlk üç aynen katılacaktır ama dördüncü isim kim olacak çok merak ediyorum. Düşmenin en büyük adayı ise malumunuz Ankaragücü…

Bakalım transfer döneminde ne gibi değişikler olacak ve neler göreceğiz. Kalın sağlıcakla…

Ufuk Tolga Aldırmaz

Virtüözvari Dokunuşlar

2011-12-22T23:32:00.000+02:00

Değişik işler olmaya başladı. Özellikle de yaşanan sakatlıklar sonrası. Garip olan Edu gibi bir adamın yoktan var olması idi. Açıkçası son üç maçta gösterdiği performans beni tatmin etmese de hoşuma gitti dersem yalan söylemiş olmam…

Bu tip maçların ne olacağı bellidir. Geçen hafta yaşanan beklenmedik Samsunspor performansı gibi performanslar haricinde tabii… Bir çok etmen bir araya gelip sizi puan kaybına zorlamadığı takdirde bu akşamki gibi vasatınızda bile olsa tek kale oynanan bir maç yaşarsınız. Kilit nokta ilk 20 dakikadır o dakikalarda gol gelmezse şayet rakibin direnci her dakika artar. Taraftar baskısı, yaşanan stres üst üste binerse maç daha da kötü bir noktaya biter. Bu noktaya gelmeden önce de devreye kilit oyuncular girmelidir. Beşiktaş’ın hücumdaki kilit oyuncuları bugün sakatlık sebebi ile yoktular. Bildiğiniz üzere tabii. Onun yerine Fernandes adeta bir virtüözün gitarın tellerine dokunuşu gibi narin ve adrese teslim paslarla takımın hücumunu yönlendirme çabasında idi. Özellikle de beklerin hücuma katılması Beşiktaş’ı rahatlatan unsurdu. Hilbert iki kere çıkıp iki gollük pas atıyorsa sizin o maç gol atmama ihtimaliniz yoktur. Keza gol de ters kanattan Fernandes’in virtüözvari pası ile hareketlenen İsmail’in mükemmel ortasına kafayı “geçiren” Almeida ile geldi…

İlk yarının ardından Beşiktaş sineye çekiliyordu. İki haftalık tatile futbolcular erken giriyordu. Biraz direnç gösterebilecek bir takım olsa belki çok daha farklı olabilirdi. Nitekim Emenike Demir Çelik Spor özür dilerim Karabükspor hiçbir zorlayıcı atakta bulunamadı dersem yeridir. Burada dem vurduğum nokta Emenike’nin gerçekten Karabük’ü tek başına taşıyan oyuncu olmasıydı… Cernat gibi beğendiğim bir oyuncu dahi etkili değilmiş. Gerçekten Emenike tek başına bir takımmış…

Korkarım çok sevdiğim Karabükspor Ankaragücü’nün ardından lige veda edecek ikinci takım olacak.Transfer döneminde gelecek oyuncuların ekstra katkısı olmazsa BAL yolu gözüküyor. Üstelik oyuncularda istek dahi kalmamış. En kötüsü de bu.

Bu maç ile Beşiktaş’ı yargılamak yanlış olur. Almeida’nın gol atması ve Carvalhal’in gol sevinci benim için en önemli durumlardı. İnşallah oyuncular iyi bir şekilde geri döner de çok daha iyi bir Beşiktaş izleriz.

Unutmadan bu takıma transfer şart. Kim ne derse desin eksikler çok. Özellikle bekler ve yaratıcı orta saha sıkıntısı çekilmekte. He bir de alternatif bir hücum kanat oyuncusu alınırsa hayır demem. Sakatlıklar da benim için yeni transfer kategorisindedir. Kalın sağlıcakla…

Derisi Yüzüldü

2011-12-14T23:09:00.001+02:00

Çok ilginç bir takım ile karşılaştı Beşiktaş. Bildiğiniz gibi İngiltere’nin en eski kulüplerinden biri Stoke City. Herhalde bu şiarlarından olsa gerek(!) 1800’lerin futbolunu oynamaya devam ediyorlar. Onları ilginç diye nitelendirmemin nedeni böyle oynamaları değil; modern futbolun onları her zaman alt edemiyor olması. Brittania Stadyum’una giren çıkamıyor dersem hata olmaz. Oynadıkları oyun hep sabit olduğundan ve fazla yetenek gerektirmediğinden bugünkü gibi yedek ağırlıklı çıkmaları “fazla” bir şey değiştirmiyor. Tabii bir Alex koysanız bu takıma uçurur orası ayrı(!).

Beşiktaş ise yetenekli ayaklarının ikisinden yoksun, Holosko gibi bugün “beceriksiz” ve formsuz bir santrafor ile mücadeleye çıkıyordu. Bunların hepsi çok önemli faktörler. Özellikle İsmail’in ilk hatası ile gelen ve Rüştü’nün harika çıkardığı topa kadar Beşiktaş’ın üstünlüğü bulamamasının iki sebebi var. O iki sebep de Holosko ve Almeida.Sıkıntı bu dakikalarda Kiev’in de iki farkla önde olmasıyla çok daha büyüyordu. İşin garibi daha ikinci pozisyonlarında golü buldular ve golden sonra daha baskılı oynamaya başladılar. Çok garipler hakikaten. İlk yarı bitene kadar bocalama sürecine girildi ve Stoke City de daha etkin oldu maçta. Doğal olarak tabii.

İkinci yarı ile Holosko’ya Carlos Hoca da dayanamıyor ve Pektemek’i oyuna alıyordu. Akılcı bir değişiklikti. Hele de gol elzem olunca… Değişiklik kendini ilk dakikadan itibaren göstermeye başladı. Pektemek’in kaleyi düşünmesi, dribblingleri, top saklaması yine etki ediyordu. Aynı zamanda Fernandes’in daha da fazla sorumluluk alması işi daha da güzel kılıyordu. Nitekim dikine oynamanın sonucunda penaltı kazanıp golü de atıyordu Fernandes ile Kartal. Golden daha değerli olan belki de Upson’ın atılması oldu. Stoke iyice gömüldü ve mahkum oynamaya başladı. Spiker Güntekin Onay’ın da dediği gibi sol beklerini stopere çekmeleri sonucunda sol bekte zaaflar oluşmaya başladı. Burayı da Hilbert’in dinamizmi ile delmeye çalışıyordu Beşiktaş. Maalesef gol bu yolla gelmedi. Gol Fernandes’in kullandığı ve Pektemek’in çok güzel kafa vuruşu ile Beşiktaş’ın hanesine yazılıyordu. Maalesef demem golün organize olmayıp yine duran topa bağlı gelmesinden kaynaklanıyor. Bu dakikadan sonra zaten oyunu elinde tutan Kartal daha da fazla topa sahip oluyordu. Hele ki Edu’nun gelen füzesi… Diyecek tek kelime bulamıyorum ancak hala Beşiktaş’ın kalibresinde olmadığını düşünüyorum. Elinden geleni vermeye çalıştığından şüphem yok. Gol attıktan sonraki yüzünde oluşan ifade beni golden daha çok tatmin etti.

Neticede güzel 3 puan, güzelce alınmış bir grup liderliği var. Umarım kurada da şanslı oluruz ve dişimize göre bir rakip çekeriz. Bu sene başka daha güzel şeyler göreceğiz gibi ancak önemli olan devre arasına kadar ortada olan bütün puanları toplamak ve önümüzü daha da net görmek.

Unutmadan. Seviyorum seni Carlos Hoca. Hatalarına rağmen…

Ufuk Tolga Aldırmaz

Krediden Sildik

2011-12-11T19:12:00.000+02:00

Her iki tarafta klasikleşen bir onbir ile sahaya diziliyordu. Özellikle Beşiktaş sakatlıklar sebebiyle doğal olarak rotasyona gitmişti.

İBB bildiğiniz gibi her zaman orta sahasını kalabalık tutan, yeri geldiği zaman önde basan, savunma yapmayı bilen bir takım. Senelerdir Beşiktaş’a ters gelen ne varsa onlardaydı yani. Bu sene de aynı şekilde oynamalarına karşın karşılarında buldukları Beşiktaş da hemen hemen aynı şekilde oynuyordu. Tek fark onlardan daha kaliteli oyunculara sahipti Kartal. Kafadaki tek soru işareti Quaresma’nın yokluğunun nasıl etki edeceği idi.

İki taraf da maça önde basarak, orta sahada top tutup hızlı bir şekilde topu ön bölge ile buluşturmaya çalıştı. Beşiktaş bunu genelde Veli ve Necip’i kullanarak yaparken, İBB ise Doka’yı kullanıyordu ki önceden de Carvalhal “faul önlemi” almıştı ona karşı. Tipik yıldırma taktiği… Burada İBB adına normal ortaya konulurken Beşiktaş adına özellikle Necip için bir ilk gerçekleşiyordu. Kopuk oyununa rağmen Almeida’ya attığı pas gibi şık hareketleri de vardı ancak eski Necip’i arıyoruz. Almeida’nın kaçırdığı bu gol mü desem yoksa Hasagic’in kurtardığı top mu bilemedim ama bu pozisyon kesinlikle dönüm noktası oldu. Bu dakikadan itibaren Beşiktaş özellikle Fernandes’in tipik duran topları ile etkili ataklar içinde bulunuyordu. Bu sefer golü bulamadılar tabii. Cenk’in çıkardığı harika topları da unutmamak gerek tabii. Dengede geçen bir maç idi ilk yarı adına…

İkinci yarı Beşiktaş hemen topa sahip olarak başladı. İBB’li oyuncuların yerde kıvranmaları her zamanki gibi maçı geriyordu. Belki de tribünlerin bu gerginliği yıllardır kazanamama baskısı oluşturuyordu. Bilemeyiz. Dakikalar geçtikçe iki taraf da yorgunluğunu sahaya yansıtıyordu. Burada bizim ele almamız gereken tabii ki Beşiktaş’ın yorgunluğu çünkü Carvalhal’in deyimi ile “2.5 günde 1 maç oynayan” bir takım Beşiktaş. Fikstür kesinlikle Avrupa’da oynayan takımlara göre düşünülmemiş. Çok bariz. Bu maçın stresi ve zorluğu bir yana yorgunluğun baş göstermesi bu iki durumdan daha vahim oluyordu. Nitekim Beşiktaş formda olmasından ötürüdür es kaza da olsa zorlaya zorlaya duran toptan golü buldu. Yorgunluk dememin kesinlikle sebebi şu: Golden sonra oyuncuların kendini geriye atması… İster istemez futbolcular yaslanmaya başlıyor ve kalelerinde pozisyon görüyorlar. Bu durum da maalesef kendini Tevfik’in golü olarak Cenk’in kalesinde bize gösteriyordu…

Her şeyi bir kenara bırakacak olursak Beşiktaş takımının böyle bir maçta puan kaybetme kredisi vardı. Onu kullandı. 3 günde bir maç oynayan bir takımdan her maç aynı seviyede performans beklemek küfür gibi bir şey olur. O yüzden bu puan kaybını fazla irdelememek lazım lakin tek bir şey hariç… O da Almeida. Carvalhal’in deneme-yanılmalarından birisi olarak bu tercihi nitelendiriyorum. Carvalhal hatasından ders alarak ilerleyen bir teknik direktör. Takım için en yararlı olacak kişi kim ise onu takıma bir şekilde sokar. Sanırım kendisi de farkına varmıştır ki Almeida’nın form seviyesine yakalayana kadar farklı tercihler kendini göstermelidir.

Carvalhal demişken… Maç başlamadan aldığı o çiçek yüzünde inanılmaz bir tatmin ifadesi yaratmıştı. O bu takıma elinden ne geliyorsa veriyor ve bu tip şeyleri de hak ediyor diye düşünüyorum. O çiçeği veren taraftara da teşekkürlerimi yolluyorum…

Ufuk Tolga Aldırmaz

Ne Demiştik? Barça,Barça,Barça!

2011-12-11T01:45:00.000+02:00

Mourinho kibirine yenik düştü yine.

Barcelona’yı durdurmanın hatta yenmenin yolunu buldu diye düşünüyorduk oysaki.

Vazgeçti.

En büyüğüm dedi.

Yanılıyordu.

Hesaba katmadığı şeyler vardı.

Emek gibi, çalışkanlık gibi, ruh gibi, kazanma arzusu gibi, birbirine bir takım olgusundan daha farklı bir şekilde bağlanmış futbolcular gibi…

Bu doğaüstü futbolcu topluluğu vasatın da altındaydı bugün.

Tek yaptıkları şey inanmaktı.

Başardılar da. Yarısından çoğunu aldılar.

Sahadan sadece istediklerini alarak ayrılmıyordu bu takım.

Bizim de bazı şeyleri gözümüze sokuyordu.

Dünyanın en büyük teknik direktörü kavramını mesela.

Dünyanın en büyük futbolcusu kavramını mesela.

Tarihin en iyi takımı kavramını mesela.

Mesela futbolun sadece bir oyundan fazla olduğunun ete kemiğe bürünmüş halini gösteriyorlardı.

Bize de düşen tek şey kalıyordu tabi.

Santiago Barnebau’da Barcelona taraftarının bağırdığını haykırarak söylemek:

BARÇA! BARÇA! BARÇA!..

"El-Clasico: Futbol Orgazmı" Vol2

2011-12-09T19:51:00.001+02:00

Ağır bir Barcelona taraftarıyım. Bunda bir çok etken var tabii ancak bir Cule olmamın en büyük etkeni küçüklüğümden beri futbolu bana sevdiren ve İnönü’de farklı yendiğimiz en büyük kulüp olmasından kaynaklanıyor. Çok basit iki neden değil mi? Detaya inecek olursak La Masia gerçeği yatıyor. Öz Kaynak düzenini kullanan takımların varlığı her zaman beni tatmin eder. Tıpkı bir dönem kendi takımımda olduğu gibi…

Barcelona’nın bu günlere gelmesinin altında kesinlikle tesadüf yatmaz. Her bir şeyin altında “Emek” vardır ve bu başarıda kulübün masöründen tutun da La Masia’daki aşçının dahi payı görmemezlikten gelinemez.

Ne bir siyasi kimlik ne de başka bir etken olarak algılayın bunu. Dünyadaki en büyük değer emektir ve tarihin en iyi takımının bu denli büyük bir emekle oluşması başta hayat olmak üzere futbolun algılanmasında başat etken olmalıdır. Visca Barça!

Gelelim asıl konumuza… El-Clasico. Geçen yıl o El-Clasicolar zincirinde bu efsane karşılaşma için kullandığım bir terim var. O da: Futbol Orgazmı… Hem Barça hem de Real takımı inanılmaz takımlar. Tarihi anlamda değil. Günümüzün muhtemelen en iyi futbol oynayan iki futbol takımı. Birisi gelen başarılar üzerine kibirlenmeyip kendine “Nasıl daha iyi olabiliriz?” sorusunu soran; diğeri ise “Nasıl en iyinin yerini alabiliriz?” diye rüyasında bile futbol oynayan bir teknik direktör ve futbolculara sahip bir takım. Daha ne istenebilir ki?

Son yıllardaki El-Clasicolar Barça-RMadrid değil, Barça ile RMadrid+Mou arasında geçiyor. Bunun en büyük nedeni ise Mou’yu yaratan kulübün Barça olmasıdır. Öyle ki Mou zamanında Barça’ya “Daima yürekten bağlıyım!” demiştir. Ancak cennetten kovulan şeytan misali kendisini yaratan kuruma bir anda düşman kesilivermiş ve en büyük amacı da onları bulundukları “en iyi” tahtından itmektir. Bu ihanetin bedelini de Camp Nou’da hiç kazanamayarak ödüyor. Neredeyse Tanrı’dan çok Barcelona’dan korkuyor (!). Her ne kadar Barcelona’ya karşı şansı gülmese de onun bir futbol dehası olduğunu unutmamalıyız. Kasparov’un en sonunda yenildiği bilgisayar vardı ya. Heh. İşte o Mourinho. Evet benimki de böyle bir şey işte. Hem seviyorum bu adamı hem de nefret ediyorum.

Taktik dehası demişken geçen seneye atıfta bulunmalıyım. Neredeyse geçen sezon 10’a yakın El-Clasico oynamalarından ötürü Mou farklı şeyler denemek zorunda kaldı. Misalen Pepe’yi ön liberoda bir canavar şeklinde salık bir biçimde oynatması veya Ronaldo da dahil öndeki dört oyuncusuna pres yaptırtması gibi. Bu deneme yanılmalar ile bazı şeyleri de yakaladı. En azından Barcelona’nın oyununu kilitleyebilme yönünde adımlar atılmaya başlanmıştı. Pepe’nin hırsı ve azmi korkutucu bir güç haline geliyor, öndeki dörtlünün presi ise Barcelona’nın o bilindik Tiki-Taka’sını bozuyor ve uzun paslarla oyunu çevirme mecburiyetine itiyordu. Baskı ile Barça’yı yıldırma çabası tam anlamıyla bu. Bunu yaparken göze çarpan en büyük problem oyuncuların kendi mevkiilerini boşaltmak uğruna gözü dönmüşçesine baskıyı uygulama çabaları. Bu da –çok fazla olmasa da- Barcelona’nın ekmeğine yağ sürüyor ve tam da istediği oyun planına dönülmesini sağlıyor. Messi, Villa, Pedro hatta forvete Cesc’in uygun boşlukları bulup tehlikeli ataklar yapmasını tetikliyor. Ben RMadrid’in bunları yaparken ekstradan başka işleri de yapacağını düşünüyorum. Mou bu sefer bunlar ile yetinmeyecektir. Benim bile dikkatimi çeken bu etkenleri Mou’nun görmediğini düşünmek afatlık olur.

Barça tarafına geçecek olursak bu seferki oyun farklı. Bu kesin. Uzun süre sonra ilk defa Barça Madrid ekibinin gerisinde maça çıkacak. Hem de 6 puanlık bir fark bu. Bu farkın nasıl oluştuğuna değinmek istemiyorum başka bir yazının konusu olsun. Kazanmak zorunluluğu mecburen topu önde tutma gereksinimini beraberinde getiriyor. Burada da sıkıntı doğacak çünkü Mou’nun takımlarının geleneksel karakterinde üç pas ile 10 saniyede golü bulmak var. Önde kaptırılacak toplar –hele ki 6 saniyede geri kazanma oyunu tutmazsa- çok büyük sıkıntılar teşkil edecektir. Burada da dünyanın bir diğer mükemmel taktisyenlerinden biri devreye giriyor. Pep, böyle durumlarda takımını geriye çekip rakibinin sinir katsayısını arttırmayı hedefliyor. Elindeki kadronun en kötü gününde dahi olsa karşı takımın üzerine kabus gibi çökebilecek kapasitede olduğunu biliyor. Tabii ki bunu yapmak çok kolay olmayacaktır. Kolay olmayacaktır derken de hiç kimsenin aklından çıkmaması gereken bir şey var: Bu takım tarihin en iyisi! Bu bile onlara güvenmek için yeterli.

Bakın ünlü kimlikler bu konu hakkında ne diyor:

Juan Carlos Navarro(Barcelona Basketbol takım kaptanı-Capita-): “Çünkü ilk sorunda bu muhteşem takımdan şüphe duyamayız. Onlar bizi gururlandırdı ve bunu yapmayı sürdürecekler.”

Ricard Torquemada(Katalan Gazeteci): “Çünkü daha oynanacak çok maç var. Barça puanlar kaybetti ama kimliğini koruyor. Sonuna kadar savaşacaklar, her turnuvada. Barça düştüğü yerden kalkmasını bilir, onlar hiçbir zaman bir yanlış sonrası donup kalmadı.”

Jordi Baste(Katalan Gazeteci): “Onlara güvenmemek utanç verici olurdu. Bu takım her şeyi kazandı. 6 puan geriden gelip Madrid'i geçecekler, başaracaklar.”

Xavier Bosch(Katalan Gazeteci): “Çünkü, eğer tarihin en iyi takımına, en rekabetçi ve en iyi teknik adamına güvenmezsek Barça taraftarı olarak -cule- çağrılmayı hak etmiyoruz demektir.”

Johann Cruyff(Barça efsanesini yaratan adam): “Çünkü bir hafta önce Milan'ı evinde yenen bir takıma güvensizlik sergileyemezsiniz. Bir maç kaybetmek, her şeyin sonu değil, Barça'nın tipik ortamı bu olmasına rağmen ve lig zaferleri Aralık'ta kazanılmaz, Mayıs'ta kazanılır.”

Jamie Carragher(Liverpool ikinci kaptanı): “Barcelona insanların oyun hakkındaki düşüncelerini değiştirdi. Biz, hepimiz onlar gibi oynamak istiyoruz ama yapamayız.”

Carlo Ancelotti(Milan’ın efsanesi): “Pek çok Barça oyuncusu Blaugranayı giydiğinde kendini özel hissediyor çünkü orada yetiştiler. Onları kuvvetli kılan bu ve onların futbol felsefesi şu an en iyisi.”

Onlara katılmamak elde değil gerçekten. Her zaman dediğim gibi yine söylüyorum. Visca Catalunya! Visca Barcelona!

Ligin En Golcü Takımı

2011-12-08T23:53:00.000+02:00

Manisa’da pozitif futbol oynanabilmesi için her şey elverişliydi. Takımlar kaliteli, tribünler bir final maçı havasında yarı yarıya dolu, zemin güzel, hava ideal… Tek iş sahadakilerin göstereceği performansa bağlıydı yani.

Carlos Carvalhal gün geçtikçe takımını oturtuyor ve oynayacağı maç için geçtiği her maçtan ders çıkartıp ona göre bir kadro sürüyor. Sezon başında kullanmadığı Hilbert ve Ernst’i takıma oturtması gibi bugün de formsuz Almeida’yı takımdan kesip yerine Pektemek’i yerleştiriyordu. Aynı zamanda kadro istikrarını sağlayıp, taktiksel disiplini oturtuyor. Bunları bir kenara koyacak olursak Carlos Hoca Beşiktaş iyi futbolcular topluluğunu bir “takım” haline getirmeye başlıyordu.

Carlos Hoca’yı övdükten sonra Manisaspor teknik direktörü Kemal Özdeş’i övmezsem rahat edemem. Kemal Hoca gerçekten kendi içinde çok iyi bir takım yaratmış. Eldeki malzemeyi nasıl değerlendireceğini iyi hesap etmiş. Kalburüstü bazı oyuncuları dışında sınırlı yetenekleri olan oyuncu topluluğunu o da takım haline getirmiş üstelik modern futbolun gereklerini de sahaya yansıttırmaya çalışmış. Özellikle defans kurgusunu iyi hazırlayıp, oyunu daraltma anlamında çok iyiler. Kişilik olarak da mükemmel bir adama benziyor. Futbolumuzun böyle adamlara ihtiyacı var.

Maç başladığı andan itibaren tipik Beşiktaş özelliği olan topu ayağımızda tutalım, ayağa kısa paslar ile hücuma çıkalım anlayışı devam ediyordu. İlk periyotta bunu uygulama çabasındaydılar. Doğal olarak zorlandılar. Karşılarındaki ekip dirençli bir ekip idi. Defans hattında topu rahatça dolaştırmak konusunda sıkıntı çekmezken oyunu yayma konusunda eksiklikler baş gösterdi. İlk yirmi dakikanın ardından ise sazı Quaresma ve Fernandes ikilisi eline aldı ve Beşiktaş ön bölgede topu tutmaya başladı. Manisaspor da sürekli “yıldırma” politakalarının sonucu olarak faul yapma eğilimindeydi. Burada sanırım futbolcuların hesap edemediği şey Beşiktaş’ın duran topları çok iyi kullanmasıydı. Özellikle ceza sahası ve çevresinde çok fazla duran top imkanı verdiler Kartal’a. Nitekim Quaresma da güzel bir free-kick golüyle takımını öne geçirdi.

Topu ileride tutabilmenin rahatlığı Pektemek ile ortaya çıkıyordu. Pektemek “hedef adam”lığın tüm gerekenlerini yapıyordu. Top saklıyor, servis ediyor, kafayla indiriyor, dribbling vs. her şeyi yapıyordu. Yaptığı iyi işlerin üst üste gelmesinin sonucu olsa gerek hala hafızanızdadır, beklenmedik bir şekilde topu sürdü ve mükemmel bir vuruş yaptı. Adeta golü yarattı. Mustafa da yavaş yavaş büyük takımda oynama fikrine alışıyor olsa gerek. Takıma ilk katıldığı zamanlarda bunları yapmaya pek yeltenmiyordu. Gençlerbirliği forması giyerken buna benzer gollerini görmüştük. Beşiktaş’ta da aynı şeyleri görmek gelecek açısından çok ümit verici.

İlk yarı adına söylenebilecek tek sözüm kaldı. Belki de en önemlisi. Dikkatinizi çekti mi bilmiyorum ama Quaresma, Pektemek ve Veli’nin ileride her şok-presi sonucunda bir atağı getirdi. Önemli bir dip not bu kanımca.

İkinci yarı itibari ile Manisaspor ön alanda pres uygulamaya başladı. Quaresma’nın çıkışı ve Holosko’nun girişi ile Beşiktaş adına iyi de bir taktik idi bu. İşleyecek gibi göründü de başta. Manisaspor’un baskısı Fernandes’in Sivok’un kafasına attığı top ile kırıldı sanmıştık. Yine Rıza Çalımbay değimiyle yediğimiz bir “basit gol” bizi rahat ettirmeden maç izlemeye itti. Garip olan nokta da maalesef bu. Ne yapıp ediyoruz ve o topu kalemize sokuyoruz. Aynı şekilde 2-0 öndeyken bile maalesef oyunu soğutmayı beceremiyoruz. Daha doğrusu heyecanımıza yenik düşüyoruz. Bu iki hastalığı en kısa sürede atlatmalıyız. Yoksa kötü sonuçlar doğurabilir.

Manisaspor golü bulduktan sonra oyunu Beşiktaş’ın yarı sahasına yıkmaya çalıştı. Yapamadılar. Topu ayaklarında tutmayı çok iyi becerdiler ama. Bunda Beşiktaş’ın hızlı atağı düşünmesi ve maçı erken koparma isteği de vardı tabi. Beklenen gol de Holosko’nun kafa çalımı ile top sürmesi ve Fernandes’e “Al kardeşim bu senin hakkın!” demesiyle geldi. Artık Manisaspor da oyundan düşüyordu ve maçın skoru da bu gol ile belli oluyordu.

Ligde bu kadar az gol yiyen bir takıma 4 gol birden güle oynaya atmak çok sevindirici. Umarım Quaresma çabuk iyileşir. İyi yoldayız. İnşallah daha da iyi olacağız. Hafta sonu keyifli bir maçın ardından görüşmek üzere …

Ufuk Tolga Aldırmaz

Tatlı Üçlük

2011-12-05T23:53:00.001+02:00

Seyircimizin derbide yaptığı hareketler nedeniyle maç Antalya Mardan Stadı’nda idi. Bu stadın neden seçildiğini anlamış değilim. Açıkçası hem zemin olarak hem de tribünler olarak gerçekten vasatın altında bir stad. Şehir güzel diye bu stad seçildiyse burada bir yanlışlık var demektir.

Saha dışını bir kenara bırakacak olursak Beşiktaş sakatlık ve cezalıları dışında standart kadrosunu oturtmaya devam ediyor. Özellikle Quaresma ve Simao’nun yokluğunda Beşiktaş’ın ne yapacağını herkes merak ediyordu. Orduspor ise yine ideal kadrosuna yakın bir kadroyla çıkıyordu. Orduspor’un kötü bir kadrosu var demek onlara haksızlık olur. Culio, Gosso, Garcia gibi iyi yabancıların yanına bir de Hakan Özmert gibi yetenekli Türkleri eklemiş Metin Hoca. Gayet de güzel yapmış. İlerisi için çok şey beklediğimiz teknik direktörlerden biri odur.

Maç başladığı andan itibaren topu ayağında tutmaya çalışan ve bunu sahaya yansıtan ekip Beşiktaş; oyunu kilitlemeye çalışan takım ise Orduspor idi. Orduspor işi öyle abarttı ki top çevirmeyi bile unutacak konuma geldi. İlk organize top çevirmelerini ve ayağa paslarını yanılmıyorsam yirminci dakikada yaptılar. Bu dakikalarda topa sahip olma yüzdesi %76’ya %24 gibi bir parametredeydi. Beşiktaş da bu kadar kapanan rakibine karşı es kaza yakaladığı uzaktan şut pozisyonları ve 1-2 cılız kanat organizasyonu ile rakibini aşma çabasındaydı. Yetenekli ayakların varlığı gerçekten çok hissedildi. Bir de üstüne Orduspor’un yaptığı pres eklenince orta saha oyuncuları sürekli yer değiştirmelerine rağmen boş alanı zor bulup ikinci ve üçüncü bölgeye topu taşıyamıyordu. Fernandes ve Ernst dikine pasları uygulayamazken Necip de fazlaca top kapmasına rağmen oyunu etkileyecek pasları bir türlü ileri bölgeye aktaramıyordu. Derken Veli’nin biraz da şans golü geldi. Bu ilaç gibiydi gerçekten. İlk yarı 1-0’lık Beşiktaş üstünlüğü ile bitiyordu.

İkinci yarı başladığında Orduspor daha fazla boş alan bırakırken Beşiktaş da Almeida’nın özellikle sol kanada deplase olmasıyla ileri bölgeye daha fazla top taşıyıp iyi de pozisyonlar buldular. Necip’in yerine Toraman’ı bırakmasından sonra Beşiktaş’ın özellikle orta sahasında gösterdiği kondüsyon düşüklüğü çok etki gösteriyordu. Cenk’in de her zaman yapmaya başladığı laçka hataların biri sonucu yine gol geldi ve skor dengeye oturdu. Neyse ki duran top “tokatçısı” Fernandes Ernst’e güzel bir asist yapıp Beşiktaş’ın tekrar öne geçmesini sağlıyordu. Bu sezon anlamadığım bir durum var. O durum da Beşiktaş’ın her öne geçtiği maçın ardından hemen sırtını kaleye yaslaması. Bu durum cidden çok ilginç. Özellikle Carvalhal istiyor sanırım. Şu son iki maçı saymazsak iyi de yapıyoruz dersem yanılmam.

Kötü diye nitelendirebileceğimiz bir futbola rağmen güzel bir üç puan aldık ve üçüncü sıraya yerleştik. Şimdi hafta içi derbisinin sonucunu ve Manisaspor maçını bekleyeceğiz. Sıkıntı bana göre Manisaspor maçının şu ana kadar oynadığımız en zor maç olacak olması. O maçtan da üç puanı çıkarırsak ışığı çok net görebiliriz. En azından şimdilik. Keyifli bir galibiyetten sonra görüşmek üzere…

Ufuk Tolga Aldırmaz

Onları Hiç Böyle Görmemek Dileğiyle

2011-12-05T14:50:00.000+02:00

Başlık kısa olsun diye kendi dileğimi eklemek istemedim. Buradan ekleyelim bari. Onları bir tek Beşiktaş'a karşı böyle dumur olmuş bir şekilde görebilmek dileğiyle...

(İnter'e elendikten sonraki halleri)

(RMadrid'e karşı Copa Del Rey'i kaybettiklerinde)

NOT:Resimleri devrimderki.blogspot.com'dan aldım.Emeğe saygı göstermek gerek.Güzel çalışma olmuş.

Futbolun Emekçisi:Roberto Hilbert

2011-12-02T01:14:00.000+02:00

Hayatta insanları harekete geçirecek bazı şeyler veya olaylar vardır.Bu şeyler ve olaylar insana itici bir güç oluşturur. Burada bahsettiğim şeyler ve olaylar Bloomfield’de Roberto Hilbert idi. İnanılmaz bir özveri ve çalışkanlıkile oynadı.Gerçekten futbol anlamında kapasitesinin sınırlı olmasına rağmen hırsı, isteği ile dengeliyor. Takıma katkısı gerçekten bu yönde inanılmaz. Öyle ki kendimi bir an sahada beş Hilbert varmış gibi hissettim. Orta yapan Hilbert, ters kademeye giren Hilbert, şut atan Hilbert,kaleden top çıkaran Hilbert… Adeta sahadaki arkadaşlarını utandırdı. Tabiri caizse gaza getirdi! Sanki üstlerine ölü toprağı atılmışçasına uyuyan takımını silkeledi. Evet Hilbert’e övgü girizgahından çıkıp maça dönelim. Neden bu girişi yaptım derseniz Hilbert’in böylesine takımı benimsemesi ve çabalaması beni gerçekten etkiliyor. Ernst ile birlikte sahadaki “Beşiktaş” gibiler.

Evet, açıkçası beşinci sınıf bir takıma karşı Beşiktaş’ın oyuna bu kadar pasif ve durağan başlaması beni şaşırttı dersem abartmış olurum. Maç seçen oyuncu güruhu yine iş başındaydı. Nasıl olsa biz bunları yeneriz havasında olmaları maalesef ki kendini çok net gösteriyordu. Daha önce yaşadığımız şeylerin tekrir etmesine neden oldu nitekim. Neyse ki Hilbert gibi “aklı başında” futbolcular sayesinde oyunda kalmayı başardılar. Akınlar yapmaya başlandı. Elde bulunan Fernandes gibi top üstadları ile doğru zamanda doğru topları doğru kişilerle buluşturulmaya başlanılması Quaresma’nın muhteşem volesini beraberinde getirdi. Gol zamanlama açısından da mükemmel bir goldü.

İkinci yarıya önde başlayan Kartal yine Fernandes’in adeta topu tokatlarcasına yaptığı ortada Toraman’ın kafasıyla ikinci golü buldu. Artık rahatça bir galibiyet alınır diye umut ediyordu herkes. İleri çıkan Tel-Aviv ve cömertçe kontra atakları harcayan Kartal… Sarı Fırtına’nın yorumlarını hatırlayın lütfen. “2-0’ı yakalamışsın, tüm avantaj elinde. Topu ayağında tut be kardeşim!” İşte Tel-Aviv’in dönüşünü bu yorum çok net açıklıyor. Zaten Türk takımlarının kronik hastalığı olan “öne geçince skoru tutamama” hortlamaya meyilli. Niçin bu kadar ürkek oynandığına akıl sır erdiremiyorum maalesef. Tamamen dikkatsizlik ile yenilen ilk gol ve en temel futbol kurallarından biri olan “şut açısı verdirmeme”yi uygulayamamaktan ötürü gelen ikinci gol…

Gelen beraberlikten sonra kanser dakikaları başlıyordu. Sazı eline alan Quaresma’nın bireysel çabaları ile Almeida’ya hazırlanan pozisyonlar Almeida gayet laubali bir şekilde harcıyordu. Neyse ki bizim Quaresma’mız var… Resmen Beşiktaş’a hayat verdi. Yeteneklerini çok soğukkanlı bir biçimde kullanarak inanılmaz bir gol kaydetti. Yine Metin Tekin’in dediği söz ön plana çıkıyordu burada: “Bu yetenekte bir oyuncun varsa sahada tutacaksın. Ne zaman patlayacağını bilemezsiniz.” 90+2’de de olsa patladı işte. İngiltere’den gelen beraberlik golü ile belki de gruptan çıkılmasını sağlayacak golü kaydetmiş oldu.

Değer bakımından ne kadar güzel bir galibiyetse futbol açısından o kadar kötü bir futbol vardı sahada. Ancak takımın kazanmaya alışması adına bu tip maçlar da çok önemlidir. Kötü oynarken alınan bir galibiyet hele ki bir de Avrupa maçında geliyorsa gerçekten çok önemlidir. Bu takımın daha iyi olacağı aşikar. Umarım çok daha iyi günler göreceğiz. Hafta sonu çok zor bir maç yine bizi bekliyor. Umarım güzel bir galibiyetten sonra satırlarımı okursunuz. Haydi Beşiktaş!

Ufuk Tolga Aldırmaz

Ballı Kaymaklı Kadayıf

2011-11-27T22:47:00.000+02:00

Güzel üç puan, güzel umutlar, güzel saatler… Teşekkürler Beşiktaş.

İnter karşısında güzel bir maç çıkaran Trabzonspor mental ve fiziki anlamda yorgun olmasını bekliyordum. Mental kısımda haklılık payım vardı ancak fiziki anlamda yanıldım. Gayet dirençli bir Trabzonspor sahadaydı. Bilindik, ezberlenme yolunda ilerleyen kadroları ile sahada yer aldılar. Colman ve Burak her zaman zorlayıcı tarzda oyuncu oldular. Çekindiğim iki futbolcu bu ikiliydi.

Beşiktaş ise sakatlıklar dışında klasik kadrosuyla sahada yer aldı. Fernandes’in orta sahaya girişi pozisyon anlamında artı değer kattı takıma. Pasları doğru adresle buluşturan isim oldu. Toraman ise Aurelio’nun tempolu oyun oynayan versiyonu gibiydi. Devamlı stoperlerin arasına girdi. Tabii Burak’ın da etkisi üst düzeydeydi. Ekrem ise vasatı aşamadı. Bekine çok yardım etti ve Hilbert’in oyuna katkısını sağladı. Bu onun adına artıydı.

Dakika dakika analiz yapılabilecek bir maç olmadı ancak periyotlarla nitelendirilebilecek bir mücadele izledik. İlk periyotta temposu yüksek, paslaşmaların fazla top kayıplarının az olduğu kontrollü periyottu. Bu periyot uzun sürdü tabii. Carvalhal’in istediği şekilde oyunu sıkıştırma çabası Beşiktaş’ın işine yaramıştı. İkinci periyotta da yorulmaya başlayan Trabzonspor orta sahasını rahatça geçen bir Beşiktaş’ı izledik. Trabzonspor’un yavaş yavaş oyundan düşüşü gerçekleşiyordu. Üçüncü periyot ise golün geldiği ve Trabzonspor’un risk aldığı periyot idi. Kontra ataklar ile etkili olan bir Beşiktaş vardı bu bölümde de. Daha doğrusu etkili olmaya çalışan.

Yukarıda da belirttiğim gibi bariz bir şekilde Carlos Hoca oyunu kitlemeye uğraştı. Bir puan alsak fena olmaz havasındaydı hem kendisi hem de harfiyen zihniyeti uygulayan takımı. Bulunan pozisyonları da cömertçe harcadıklarından sıkıntı vardı. Özellikle Almeida’nın etkisiz oyunu kilitlenen maçta anahtar nokta idi. Penaltı ilaç gibi geldi. Quaresma’nın gerçekten iyi bir oyunu vardı ki ataklar onun sayesinde olgunlaşıyordu ya da her etkili pozisyonun içerisinde oluyordu. Bu gün mükemmel diyemesek de güzel bir oyun sergiledi. Takımla birlikte iyiye gidiyor diyebiliriz. Ekstradan Hilbert’e değinmeliyim. Oyunda olduğu her dakika daha fazla güven vermeye başlıyor. İnanılmaz bir istikrar yakaladı. Onun enerjisi takımı pozitif etkiliyor. Yine değinmeden edemeyeceğim bir bölge var. Bölge diyorum onlara ancak birliktelikleri mükemmel. Tek vücut gibiler… Sivok-Egemen ikilisinden bahsediyorum. Mükemmele doğru gidiyorlar. Burak gibi “savruk” bir oyuncuya bile tek pozisyon dışında top göstermediler. Gerçekten mükemmele yakınlar. İnşallah daha da iyi olurlar.

Fernandes konusuna değinmezsem rahat edemem. Carlos Hoca’nın Fernandes konusunda riyakar davrandığını düşünüyorum. Denize düşen yılana sarılır hesabı Fernandes’e tutundu ancak Fernandes güzel bir performans göstermese de bir kalemde silinemeyecek bir oyuncu olduğunu gösterdi.

Bursaspor,Fenerbahçe,Galatasaray,Trabzonspor… Ligin en dişli ekipleri diyebileceğimiz ekipler bunlar. Bu maçlarda iki beraberlik iki de galibiyet çıkardı Kartal. Bu çok önemli. Play-Off sistemi içinde bu denli performans gelecek için ümit veriyor. Fenerbahçe maçı dışında tüm maçlarda iyi oynandı dersem yanılmam. Berabere kalınan maçlarda da “leblebici” denilen tarzda golcü eksikliğini hissetti Beşiktaş. Somuta indirgersek bir Niang bir Forlan tarzı oyuncu lazım Beşiktaş’a. Gol noktalarındaki sıkıntı özellikle böyle maçlarda ortaya çıkıyor. Bir hamle gerekiyor kısacası.

Her geçen gün yükselen form grafiği sevindirici. Keşke Gençlerbirliği maçı kaybedilmeseydi de şu an bambaşka konuşsaydık. Tabii kaybedilmiş bir şey yok. Bu form grafiği yükseltilmeye devam edilmeli. Ağzımıza bir parmak çalmamışlardır umarım. Hafta içi gelecek olan bir Maccabi galibiyeti de ballı kaymaklı ekmek kadayıfı olur. Umarım galibiyetten sonra satırlarımı okursunuz. Unutmayın “Güzel günler göreceğiz çocuklar!”

Ufuk Tolga Aldırmaz

Mr.Clough:Üç Ayrı Şehirde Heykeli Dikilmiş Adam!

2011-11-23T19:19:00.000+02:00

21 Mart 1935 yılında doğan Brian Howard Clough futbolculuk yıllarının ardından Derby County ve Notthingam Forrest ile büyük başarılar elde etti. İki takımın da tarihindeki en büyük teknik adam olarak anılması da işin cabası.

Aslında Clough'un futbolculuk kariyeri de fena sayılmayacak derecede ve futbolcu olarak da öylece geçiştirilecek bir adam değil. Ama teknik direktörlüğü çok daha ön planda olduğundan şimdilik kısaca geçeceğim. Middlesbrough alt yapısında yetişen Clough, askere gitmeden önce iki sene profesyonel olarak Billingham'da oynamıştı. 1955'te askerden döndüğünde, tekrar Middlesbrough'a katıldı. Middlesbrough'da oynadığı 6 sezonda 213 maça çıktı ve 197 gol kaydetti. Bu yıllar içerisinde 2 kez de milli oldu. 1961'de Sunderland'e transfer oldu ve 61 maçta 54 gol attı. 1964 yılında 29 yaşındayken geçirdiği sakatlık yüzünden futbolu erken bıraktı.

Hemen ardından teknik direktörlük kariyerine başladı. 30 yaşındayken Hartlepools United’ın başına geçti. Dördüncü ligde yer alan bir takımdı. Pek başarılı olamadı. Ligi sekizinci bitirip yeni gelen yönetimin de etkisiyle kulüpten yardımcısı Peter Taylor ile ayrıldı. Modernize edersek belki de Rijkaard-Neeskens ikilisi olarak görebiliriz bu iki önemli futbol kişiliğini. Her zaman denildiği ve benim de tekrarladığım gibi teşbihte hata olmaz.

Derby County’nin başına geçtiler. 1967-68 sezonunda takımın başına geçip yine ilk sene vasat bir görünüm çizdiler. İkinci sezon için transferler yapıp lige iddialı girdiler. Kulüpte her şey ona emanetti. Abartmıyorum çaycı bile kovmuşluğu vardır. 68-69 sezonunda 22 maç üst üste kaybetmeyip müthiş bir başarı gösterdiler. Şampiyon olup birinci lige yükseldiler. Egosu yüksek bir adamdı. Çaycıyı kovmasından da bunu çıkarabiliriz tabii ama en somut örneği oyuncularından ona Bay Clough diye hitap edilmesini istemesidir.

Birinci lige çıktıklarında dördüncü oldular. Derby için muhteşem bir başarıydı bu. Ertesi yıl finansal problemler yüzünden bir takım kayıplar yaşadılar ve dokuzunculukla yetinmek zorunda kaldılar.

1971-72 sezonunda ise beklenen devrim artık gerçekleşmişti. Çetin bir mücadele sonucu kendilerinin bile inanamadığı bir biçimde şampiyonluğu elde ettiler. Clough henüz 37 yaşındaydı. İyi gidiyordu yani.

Ertesi yıl o kocaman ego yine iş başına geçiyordu. Clough’u rasyonel seçimlerden uzaklaştırıp, şan tutkunu haline getiriyordu. Yaptığı habersiz transferler yüzünden yönetimle arası açılmıştı. Bununla kalmamış, bir mağlubiyetten sonra homurtular çıkaran taraftara “Nankörsünüz!” diyerek hakaret etmiştir. Ligi orta sıralarda götürmelerine rağmen Şampiyon Kulüpler Kupası’nda yarı finale kadar yükselip Juventus’a elenmişlerdir. Maç sonrası Juveliler’e “Hilebaz piçler!” diyerek basına karşı da İkinci Dünya Savaşı sırasındaki tutumu nedeniyle İtalyanlar’a karşı ağır ithamlarda bulunmuştur.

Daha sonra yine habersiz yaptığı teklifler sebebiyle yönetimle ipleri iyice geriyordu. Artık TV’lere demeç vermesi ve gazetelere yazı yazmaları yasaklanmıştı. Clough da yönetime blöf yapmak için istifasını sundu ve beklenen fırsat yönetim tarafından değerlendirildi. İstifa kabul edildi. Efsaneler ayrılmıştı.

Sonraki yıllar Clough&Taylor ikilisi arasında da tartışmalar çıktı. Brighton&Albion Hove’un başına geçtikten sonra takımı küme düşme potasından uzakta ancak tutabildiler. 1974 yılında menajerleri Revie’nin İngiliz milli takımının başına geçmesi ile koltuğu boşalan Leeds’in başına geçer Brian. Ancak tek başınadır. Taylor Hove’da kalıp vefa borçlarını ödemeleri gerektiğini söylese de Clough’dan dönüt alamadı. Daha önce çok eleştirdiği Leeds’deydi artık. Ancak buraya sadece 44 gün dayanabildi. The Damned United filmi de bu 44 günde yaşanılanları konu alıyordu işte. Güzel filmdir. İzlemenizi tavsiye ederim. Aslında kitap olarak yazılmış ancak beyaz perdeye uyarlanmıştır. Bu da dipnot olarak kalsın.

1975 yılında bir yıl ara vermiş olduğu teknik direktörlüğe Notthingam Forest’ın başına geçerek devam edecekti. Sezonu sekizinci bitirdiler. Bu yıllarda iyi olan tek şey eski dostu Taylor ile arasındaki problemleri çözmesi ve ikilinin bir araya gelmesi oldu. O sezon da takım birinci lige yükseldi. 77-78 yılında da şampiyonluğu elde etmişti Notthingam. Lig Kupası da cabası idi. 78-79 yılında Lig Kupası tekrar müzeye gitti ancak takım Liverpool’un ardında ligi ikinci bitirmişti. Şampiyon Kulüpler Kupası’nı alıp muazzam bir başarıya imza attıklarını belirtmemek olmaz tabi. 79-80 sezonunda ligi beşinci bitirmelerine rağmen Şampiyon Kulüpler Kupası’nı kazanarak mükemmel başarılarını tekrarladılar. Düşüş artık başlayacaktı. Notthingam artık orta sıra takımı haline dönüşüyordu.

1982 yılında Taylor futbol kariyerine son noktayı koyduğunu açıkladıktan altı ay sonra Derby’nin başına geçti. İpler tekrar kopmuştu. Taylor başarıyı yakalayamadı. Clough da eski Clough değildi. İkiliyi Taylor’ın birinci adam olma isteği yakmış olsa gerek.

92-93 sezonunda Notthingam küme düştü. Clough da bu olayla kariyerine son noktayı koyduğunu açıkladı. Bir efsanenin kariyeri de böyle bitmişti işte.

Neden İngiliz milli takımının başına geçirilmediği sorulduğunda ise cevabı çok netti: “Şovu benim yapacağımdan korkuyorlardı.” Gerçekten de o mevkiiyi hak ediyordu.

Sosyalistti Clough. Çeşitli anti-faşist eylemlere ve işçi destekçisi hareketlere de katılmıştı. Bu onun sahadaki futbol anlayışını da etkiledi. Yardımlaşma duygusunu yansıtan bir mentalite sahibiydi. Aynı zamanda medyatikti de. Derby’den ayrılmasına neden oluşu da patavatsızlıkları idi. Ancak büyük hocaydı. Tatsız ayrılıklar yaşadığı Taylor’ı da unutmadı. Biyografisini ona adadı. Saygıyla andığımız bir futbol kişiliği daha.

Rahat uyu üç ayrı şehirde heykeli dikilmiş olan adam… 20 Eylül 2004.

Şampiyonluklar ve Kupalar:

Nottingham Forest ile 2 kez Şampiyon Kulüpler Kupası (1978-79, 1979-80)

Nottingham Forest ile 1 kez Avrupa Süper Kupası (1978-79)

Nottingham Forest ile 1 kez 1. Lig Şampiyonluğu (1977-78)

Nottingham Forest ile 4 kez Lig Kupası (1977-78, 1978-79, 1988-89, 1989-90)

Nottingham Forest ile 1 kez İngiltere Süper Kupası (1977-78)

Derby County ile 1 kez 1. Lig Şampiyonluğu (1971-72)

Derby County ile 1 kez Şampiyon Kulüpler Kupası Yarı-Finali (1972-73)

Ufuk Tolga Aldırmaz

Futbolun "Emekçisi": Bill Shankly

2011-11-22T18:40:00.000+02:00

Kayıtlara göre kahramanımızın tam adı William Shankly’dir. 2 Eylül 1923 yılında İskoçya’da dünyaya gelmiştir. Doğduğu yer olan Glenbuck tam anlamıyla bir işçi yerleşim merkeziydi. Hemen hemen herkes, açık olan maden ocaklarında işçilik yapıyordu. Bill’in babası da burada çalışanlardan biriydi. Sanayi devriminden sonra patlak veren işçi nüfus artışı gibi Shankly ailesi de kalabalık bir işçi aile idi. İşçi çocuklardan oluşan koca bir çekirdek aile… Daha genç yaşta Bill maden ocağında çalışıp ailesine yardım etmeye çalışır. Futbol o dönemde Britanya adasında tam anlamıyla işçi sporudur. Anlaşılacağı üzere Bill de futbol topunun dayanılmaz cazibesine kendini kaptırmıştır. Maden ocaklarında çalışmak ona bir süre sonra yetmez. Tatmin duygusunu futbol topu ile yaşar.

Biraz daha büyüyüp erişkin denebilecek seviyeye geldiği zaman ciddi bir şekilde kulüp kapısından içeri girer. Girdiği kulüp de beş abisinin birlikte oynadığı Glenbuck Cherrypickers’dır. Başlarda yaşça küçük olduğundan (diğerlerine göre) forma şansı bulamaz.1932 yılında ise resmen Carlisle United takımına transfer oldu. Bundan 1 yıl sonra dönemin önemli kulüplerinden Preston North End’e transfer oldu. Transferin bedeli ise bugün için çok komik bir rakam. Tamı tamına 500 pound. 1934’de takımını birince lige yükseltmeyi başardı dersek yeridir. 1938 yılında şu namını her zaman duyduğunuz FA Cup’ı Huddersfield’i yenerek kazandılar. O dönem için muazzam bir başarı tabii ki.

Gelen başarılar sayesinde milli takım kapıları da ona açılmıştı. Tam 7 kez İskoç milli formasını giydi.

Daha sonra patlak veren İkinci Dünya Savaşı sebebiyle kariyeri sekteye uğradı. Eskisi gibi düzenli bir şekilde futbol oynayamadı ve gezgin futbolcu kategorisine girdi. Aralarında Liverpool ve Arsenal’in de olduğu yedi takımın formasını giydi. Bu takımlar da ona yaramamış olsa gerek. Bunu söylememdeki gaye onun tekrar Preston’a gelmesidir. Ne yazık ki artık yaşlı bir kişidir. Tabii futbol için. Bundan dolayı da 1949 yılında belki de ileride hiç ummadığı yeni hayatına geçiş için ilk adımını atıp futbolu bırakır. Aynı ayda kendini teknik kısma atar. Carlisle United’ın başına geçer.

İlk tecrübesinde vasat bir görüntü sergileyen Shankly yılmaz. Disiplin ve çalışma enerjisinden ödün vermez. Futbolcularına ciddi anlamda yüklenir. Onun için tek şey vardır çünkü: “En iyisi olmak.” Modern zamanda Felix Magath ile bağdaştırmak yanlış olmaz tabii. Ne demişler? Teşbihte hata olmaz… Öyle ki zamanın büyük İngiliz forveti olacak Ivor Brodis’e işkence sayılabilecek bir ceza vermiştir: Soluğu kesilene kadar koşmak.

Onun için tek şey önemlidir demiştim ya hani. Dayanağım ise şu ünlü sözü: “ Birinciysen birincisindir, ikinciysen hiçbir şey.” Hırslıdır yani. Açtır. Hele ki kariyerinin başında olan bir adam için normalden fazla hırslıdır.

Vasat bir görüntü sergiledi demiştik evet. 2 yıl sonra da Carlisle’den ayrılıp Grimbsy Town’un başına geçer. Takımı da 1.ligden 3.lige düşürdü. Şaka değil gerçek. Hatta bir daha ikinci lige çıkaramayıp istifa etti.

Daha sonra bir dönem Workington ve Huddursfield’de de çalışmışlığı vardır. Huddersfield’de Dennis Law adında bir yetenek de keşfetmiştir. Burada yönetimle onun için tartışmalara bile girmiştir. Huddersfiled onu elinden kaçırmıştır ve Law’u Manchester United zamanın rekoru olan 115.000 pounda transfer etmiştir. Tabii bu ve buna benzer olaylar onun Huddersfield’deki sonunu hazırlar.

1959 yılının Aralık ayında ise o malum olay gerçekleşir. İkinci ligdeki Liverpool’un başına Shankly geçmiştir. Burada denize düşen yılana sarılır olayı yok dersek yanılırız. İki taraf da çıkış arıyorken birbirine sarılmıştı. Liverpool çok kötü bir kadroya sahiptir. Antrenman sahası ve stadyum da bir o kadar kötü durumdadır. Ancak burada tam bir devrimci olacaktır. İngiltere’nin en önemli işçi şehri işçilikten gelen bir teknik direktöre sahipti artık. Kimya uyuşuyordu yani. Duygular ve gönüller birdi.

Bill’in zekiliği her zaman işe yaramıştı. O üstün futbol zekasını konuşturarak bataklık halindeki antrenman sahasını güç antrenmanları için oyuncularına kullandırtmıştır. Gerçi o bataklık hali uzun sürmez. Akılcı yatırımlar ile orayı zamane standartlarına çıkarırlar.

Bill her zaman yardımlaşmaya inanmış bir karaktere sahipti. Bu yüzden takımdaşlık duygusuna çok önem veriyordu. Takım sürekli etkileşim haline girmiş ve daha sıcak ilişkilere sahip hale gelmişti. Bu şekilde birçok şeyi aşacakları düşüncesinde haklıydı da. Hazır birlik, beraberlik, güç, takımdaşlık demişten o meşhur sözü de paylaşmazsam kendime kızarım: “İnandığım sosyalizm herkesin birbiri için çalıştığı ve yine herkesin ödüllerden pay almasıdır. Futbolda da hayatta da böyle düşünüyorum.”

Takımdaşlık duygusunu yaşarken kendisi ve takımdakiler ile zaman zaman sürtüşmeler de yaşanmıştır pek tabii. Normaldir de. Ancak bir gün bacak arasından gol yiyen kalecisinin “ Özür dilerim coach. Bacaklarımı fazla açmışım!” sözüne “ Sen değil, annen zamanında bacağını çok açmış!” gibi hem hakaret hem de akıl dolu bir cümle söylemiştir. Bunlar futbolda normal şeyler canım. Boşuna demiyoruz futbol her şeydir diye. Bill de tam bunun üstüne basmıştır zaten. “ Futbol hayat memat meselesi değildir. Sizi temin ederim ki ondan çok daha önemlidir.” Ne güzel de söylemiş değil mi?

Kısa süre sonra her şey yoluna girmeye başlar. Bir dönem Beşiktaş’ın hocalığını da üstelenmiş ve efsane haline gelmiş olan Gordon Milne gibi yapılan isimli transferler takımı yeni bir havaya sokmuştur. İstedikleri her oyuncuyu alamazlar tabii. Bu dönemdeki Liverpool değiller en nihayetinde. Lou Macari adında bir futbolcuyu transfer etmek isterler. Bu transfer dedikodusu da alır başını gider. En sonunda basın mensuplarından birisi sorar: “Lou Macari’yi çok istediniz ama transfer edemediniz. Buna ne diyeceksiniz?” Shankly de yapıştırır cevabı “Ben onu yedek takım için istiyordum. Şu an sıkıntı yaratacak bir durum yok!"

Neyse konuya geri dönelim. Takım heyecanını yeniden kazanmıştır. Taraftar da öyle. Anfield her maç 40 binleri görmeye başlar. Takımı lige çıkarıp ilk hedef olarak kendilerine ligde kalıcı olmayı belirlerler. Nitekim bunu da yaparlar. Artık Liverpool şehrinin diğer takımı olan Liverpool’un yedeklerini pardon Everton’u geçmek gerekiyordu. Şehirde de ateşlenen olaylar vardı. Sırf bu yüzden gerilim artıyordu. Shankly de benim atıfta bulunduğum o söz ile afacan çocuklar gibi ortalığı karıştırıyordu: “ Liverpool şehrinin iki takımı vardır evet. Biri Liverpool diğeri de Liverpool’un yedekleri.” Sivri dili ile sivrilen teknik direktörlerden biri daha!

Sivri dil demişken aklınıza kesinlikle Mourinho gelmiştir. Mourinho’nun geçenlerde söylediği “Baskı işçi babaların hissettiği şeydir. Bizim değil.” Sözü de aslında Bill Shankly’e aittir. “Baskı madenin dibinde çalışmaktır. Baskı işsiz kalmanın korkusunu yaşamaktır. Baskı haftada 50 şiline küme düşmekten kurtulmaya çalışmaktır. Baskı Avrupa kupası finali, lig şampiyonluğu değildir. O ödüldür.”

Lige çıkalı yalnızca bir sezon olmuşken ikinci sezonlarında kazandıkları şampiyonluğa bir mucize gibi bakılıyordu. Bu gerçekten ada tarihinde bir ilkti. Muazzam bir başarıydı. 1965 yılında FA Cup’ı ilk kez kazanmaları da önemli bir başarı olarak tarihe yazılır fakat futbol açısından önemi farklıdır. Dörtlü savunmayı uygulayan ilk takım L’pool, ilk teknik direktör ise Shankly olur. Devrimcilik ruhunda varmış bu adamın. Gerçekten o dönem için büyük cesaret. Tahtaya yazılı olandan çok sahada gördüklerine ve yaşatmak istediklerine önem verdiğini her zaman dile getirmiştir. Takımı bireylerin üstünde tutup ben duygusu yerine “biz”i ön plana çıkarmıştır. Boşuna demedik kimya şehirle uyuşuyor diye. Taraftarlar ona hayranlıklarını gizlemiyorlardı artık. Adına tezahüratlar bile yapıyorlardı. Çünkü Bill onlardan biriydi. Öyleki taraftara atkısını sallaması ile tribünler coşmaya başlıyordu. Amigo demek yanlış olur ama sanki teknik direktör değil de saha kenarında Liverpool aşkıyla yanıp tutuşan bir genç gibi Liverpool’u kalbinde hissediyordu.

Bir şampiyonluk kutlaması sırasında küçük bir taraftar ona atkısını atar. Shankly de atkıyı yakalayamaz ve yere düşer. Saha kenarında görevli olan polis ayağıyla atkıyı kenara iter ve neye uğradığını şaşırır. Bill ona bağırır: “ O önem vermediğin şey başkalarının hayatı olabilir!”

72-73 sezonunda da tatmadıkları başka bir başarıyı daha onlara tattıran Bill gerçek anlamda ilah olarak ilan edilebilirdi . Tabii olmadı. O sezon UEFA kupasını kaldırdılar.

Artık Shankly yaşlanmıştır. 60 yaşında yerini Liverpool’a çok güzel günler yaşatacak öğrencisi Paisley’e bırakır. Ancak bu süreç kolay atlatılmamıştır. Öyle ki taraftarların çoğunun işçi olması büyük sıkıntı yaratır. Bill görevi bırakırsa greve gideceklerini açıklarlar. Shankly elini takımın üzerinden çekmeyeceğini temin ederek olayı tatlıya bağlar. İşçilerin gücü efendim.

1981 yılının 26 Eylül sabahı kalp krizi sebebiyle hastahaneye kaldırılır. Neyse ki bu durumu atlatır. Hatta iyi duruma gelir. Özel odada kalmasını isteyen doktorlara karşı çıkıp, sosyalistliğini öne çıkarır. “Ben herkesin kaldığı odada kalırım.” der. Bu geçici iyi durumun sonu da ölümü etkileyemez. 29 Ekim 1981 yılında efsane hayata gözlerini yumar. Ardında güzel hikayeler, sözler ve müthiş bir takım bırakarak göçer bu dünyadan.

Anfield Road’un girişine de heykeli dikilir. Üstüne de “ İnsanları mutlu eden.” yazılır. Yazıların anlamı büyüktür tabi. Tıpkı oyuncuların çıkış yaptığı yere “This is Anfield” yazdırması gibi. Onlara kim olduğunu hatırlatan yazıdır ikisi de. Bu büyük futbol kişiliğini de saygıyla anıyoruz. Teşekkürler futbolun işçisi Bill.

Başarılar:

Liverpool ile 3 kez Premier Lig Şampiyonluğu (1963-64, 1965-66, 1972-73)

Liverpool ile 1 kez UEFA Kupası (1972-73)

Liverpool ile 2 kez İngiltere Federasyon Kupası (1964-65, 1973-74)

Liverpool ile 1 kez İkinci Lig Şampiyonluğu (1961-62)

Liverpool ile 1 kez Kupa Galipleri Kupası Finali (1965-66)

Liverpool ile 1 kez Şampiyon Kulüpler Kupası Yarı Finali (1964-65)

Liverpool ile 1 kez Fuar Şehirleri Kupası Yarı Finali (1970-71)

Ufuk Tolga Aldırmaz

Gücendiremedik!

2011-11-21T14:22:00.000+02:00

Maçtan önce herkesin içinde bir heyecan vardı. Gerek derbi olması gerekse 65. Dakika beklentisi taraftarı bir beklenti içine sokmuştu. Fenerbahçe derbisinde ağzımıza çalınan bir parmak balın da beklentileri derbi olması itibari ile yükselttiğini rahatlıkla söyleyebiliriz.

Maç kadrolarını Lig TV ekranlarında görünce şaşırdım dersem size ayıp etmiş olurum. Bu Beşiktaş açısından güzel bir şey. Kadro istikrarı Beşiktaş için son derece önemli. Özellikle savunma hattının Carvalhal tarafından ezberletilmesi hanesine bir tik attırıyor. Sadece Fernandes konusunda eleştirebiliriz. Eleştirmemizin sebebi de Beşiktaş camiasına bir şekilde Fernandes’in neden kadroda olmadığını açıklamadığındandır. Açık yüreklilikle bunu belirttiği zaman sorun ortadan kalkacaktır. Konuyu uzatmadan gelelim Galatasaray’ın kadrosuna. Genç Semih’in oynaması büyük bir cesaret örneği. Fatih Hoca’yı bu konuda tebrik ediyorum. Bu konuda nasıl tebrik ediyorsam miadı dolmuş Ayhan’ı oynatıp orta saha direncini düşürmesi açısından da yeriyorum.

Maçın ilk düdüğü ile birlikte iki tarafında temkinli oynayacağı yavaş yavaş kendini belli ediyordu. İki taraf da top rakipteyken geriye yaslanıyor, topun arkasına geçiyordu. Neticesinden ister istemez alanı daraltıp topun belirli bölgelerde sıkışmasına neden oluyordu bu hareketler. Örneğin Beşiktaş’ta Simao’nun kanadında, Galatasaray’da ise Melo-Selçuk ikilisinin bulunduğu bölgede bir sıkışma bariz bir şekilde meydana geliyordu. Daha sonra yavaş yavaş oyuncuların cesaretlerinin gelmesi ile birlikte daha normale dönüyor ve pozisyonlar oluşmaya başlıyordu. Kilit nokta Semih ve Melo’ya gelen sarı kartlar… Özellikle Melo’ya “tasma”yı takan bu kart oluyordu. Ayhan’ın oyundan düşüşü ve Melo’ya gelmiş olan sarı kart orta saha egemenliğini Beşiktaş’a geçiriyordu. Bunun neticesinde de Galatasaray’ın hücumcularına göre daha hızlı ve dikine gitmeye meyilli oyuncuların Beşiktaş’ta olması art arda pozisyonların gelmesinde etkendi. Gerek Muslera gerek Semih’in ayak ucu gerekse de direkler Kartal’a geçit vermiyordu. Burada beceriksizliğe kaçan bir şanssızlık vardı ki feci idi.

20. dakikadan beri tam anlamıyla ezilmiş bir Galatasaray vardı. Eminim ki maçı izleyen Galatasaraylılar bile ikinci yarı başlamadan “Acaba ne zaman gol yiyeceğiz?” demiştir. Sabri’nin girmesi ile orta saha ve kanatlara dinamizm katma çabası yarım kalıyordu. Talihsizlik sakatlık ile çıkan Sabri’nin yerine de Riera’nın girişi Galatasaray’ı tam anlamıyla ikiye bölüyordu. Hücumcular ve savunmacılar… O dakikalarda Galatasaray orta sahasının düşüşü ve Necip’in oyuna girmesi önemliydi. Necip’in kaptığı iki top iki gollük pozisyonu beraberinde getiriyordu. Kısacası Necip bize “Maçı alıyorum ey ahali!” diyordu. Melo’nun çıkıp Baros’un oyuna girmesi de Fatih Terim’in oynadığı bir kumardı. Ancak yazık ki Beşiktaş’ın tam bu maçı alıyoruz dediği dakikalarda orta sahanın tam egemenliğini alan Necip ile alması ve Necip’in sakatlanıp Mustafa’nın girmesi ile tam tamına benzer iki takım sahada yer alıyordu. Bu dakikadan sonra da biraz bam güm oyunu başladı. Beşiktaş’ın kondüsyon düşüklüğü de Galatasaray’ın 1-2 pozisyon daha bulmasına bir etken idi.

Nitekim Beşiktaş farka bile götürebileceği maçı berabere bitiriyordu. Buradak tek suçlu maalesef Carvalhal’dir. Necip sakatlandıktan sonra oyuna girecek kişi Fernandes olsaydı ya da onu geçtim yarım futbolcumuz Alves olsaydı Beşiktaş 3 puanı alırdı(herhangi bir orta saha). Bu kadar garantiydi. Hakemi konuşmamıza bu konuda kesinlikle gerek yok. Suçu kendimizde aramalıyız. Burada ekstra olarak Quaresma’ya değinmeliyiz diye düşünüyorum. Quaresma’nın ciddi anlamda arkadaşlarıyla bir problemi olduğunu düşünüyorum. Almeida dışında biraz da Hilbert’i katabiliriz diğer oyunculara hiç pas atmıyor. İlginçtir.

Gençlerbirliği’nde kaybedilen üç puan bu maçı mazur göstermiyor maalesef. Ancak takım gerçekten iyi yolda. İyi futbol oynandı. Devre arasına kadar minimum düzeyde puan kaybı ile devre arasında yapılacak 1-2 takviye bu takımı bambaşka hale getirir. Işık var.

NOT:Gündoğdu eşliğindeki o 65.dakika şampiyonluğa bedel…

Vur Dedik Öldürdün be Hoca!

2011-11-07T00:20:00.000+02:00

Öncelikle tüm İslam aleminin bayramını tebrik eder; sonra da bize çifte sevinç yaşatan Ergin Ataman ve öğrencilerine teşekkürlerimi sunarım. Çifte bayramı yaşamamıza vesile olduklarından dolayı tabii. Carvalhal’in takımından da güzel bir galibiyet bekleyip bu tatili keyifli bir şekilde geçirmeyi istemek de en doğal hakkımızdı. Hele ki yükselişte olan Kartal’dan!

Kadroyu yine kordu hocamız. Bu istikrarı sürdürüp, doğruları yapan Carvalhal’i her yazımda olduğu gibi tebrik ederim. Ufak tefek nüansların olması kadar da doğal bir şey yoktur ki Almeida-Pektemek değişikliğinde olduğu gibi… Bir de bu değişiklikler olumlu yönde etki yaratırsa değmeyin keyfimize.

İlk yarı itibari ile yine o “alışılmaya başlanmış” oyun oynanıyordu. Erken de bir gol bulundu ve çok daha rahat hareket eden bir Kartal’ı sahada bulduk. Tabii bunda Gençlerbirliği’nin bilinçsiz ileri çıkışları ve alan boşaltması da etkiliydi. Nitekim Pektemek ile biraz da şans sayılabilecek ancak takipçiliğin ürünü olan bir gol bulduk. Gollerin yanı sıra Egemen ve Veli’nin performansı yine göz doldururken; Aurelio ve Quaresma başta olmak üzere oyuncuların üzerinde “fazlaca” yorgunluk göze çarpıyordu. Oyuncular her geçen dakika tükeniyor gibiydi.

İkinci yarının başlamasıyla birlikte Beşiktaş tekrar sazı eline aldı ve Veli’nin olağanüstü pası ile Pektemek’in ayağından bir gol bulma şansı daha yakaladı ancak Pektemek bunu resmen elinin tersiyle itti. İşte maçı buradan sonra farklı bir şekilde ele alabiliriz. Eğer maçı iki yarıya ayıracak olsak kırk beşer dakikalık dilimler halinde değil de bu pozisyon önce ve sonrası olmak üzere ayırım yapardık. Kısacası bu pozisyon maçın kırılma noktasıydı. Aurelio’nun bu dakikalarda oyundan daha da fazla düşmesinin getirdiği handikapın neticesi olarak da Gençlerbirliği orta sahada çok daha rahat pas yapıp kanatlara daha rahat deplase olabiliyordu. Nitekim art arda iki hayati gol vuruşu yaptılar. Özellikle Hurşut’un golünü Ernst’in golüne benzetirsek yanılmayız. Bu gollerden sonra sazı eline alması beklenirken daha da kötüleşmeye başladı Kartal. Uzatıp canınızı sıkmak istemiyorum iki tane daha berbat gol yedi ve maçın skorunu kendi elleriyle(ayaklarıyla) tayin etti: 4-2…

Yenilen üçüncü gol kesinlikle bir anlaşmazlık burada iki oyuncuya da kızmak hata olur ancak Egemen’in geri pasları bir daha kale sahası içine atacağını sanmıyorum. Bize kattığı şeyler düşünülürse kaybedilen üç puan için “Canı sağ olsun!” demek de bize düşer.

Carlos Hoca’nın da sonradan söylediği gibi takımda belirgin bir yorgunluk var. Bunun üzerine milli maç ilaç gibi gelecektir tabii ancak bu kadar yoğun tempolu 4-5 maça en az aynı 8 oyuncuyu sahaya sürerek bu maçın gitmesinde en büyük etkiyi yarattı. Vur dedik öldürdün be hocam sen de bu istikrar işini!

Kaybedilmiş bir üç puan olabilir. Üzülmemiz de gayet normal ancak ilerisi için dersler çıkarmak çok önemli. Rıza Çalımbay Hoca’nın yenilgi sonrası demeçlerine benzediğinin farkındayım. Basit goller yediğimizi de es geçmemeliyiz keza önemli nokta takım olmakta. Beşiktaş her geçen gün daha iyi bir “takım” oluyor. Unutmayın!

Mücadele Eşittir Güç!

2011-11-03T23:15:00.003+02:00

Avrupa Ligi için ya tamam ya devam diyebileceğimiz birmaçtı. Rakip belalımız Dinamo Kiev idi. Daha öncede defalarca belirttiğimizgibi eski gücünde olmasa da ekol oluşturmuş ve daimi disiplini ilke edinmiş birtakım ve Yuri Semin gibi önemli bir teknik direktöre karşı maça çıkılıyordu.Hep belirttiğimiz gibi her şey Beşiktaş’ın elinde idi…

Maç kadroları belirlendiğinde Guti ve Fernandes kadrodayoktu. Artık şaşırmak gibi abes kaçan hareketlere kimse girişmemiştir. Eminim.Normalimiz bu hale geldi ki Fernandes’in neden bu denli uzun süredir maçkadrosuna dahi alınmadığını anlamış değilim. Saha kenarında gördüğümüz Alves deilginçlik olarak irdelenebilecek bir seçim sayılabilir.

İlk on birler belirlendiğinde artık istikrarın göstergesiolan isimler sahaya yerleşiyordu. Sivok-Egemen, Aurelio(Necip)-Ernst-Veli veQuaresma-Simao isimlerini kadronun iskeletini oluşturacak esas parçalar olmuşgibiler. Hilbert, Almeida ve İsmail de bu takımın değişilmezleri olduklarınıher geçen gün daha çok beyinlere kazıyorlar. Carvalhal’in doğru yolu birçokseçimde bulduğunu düşünüyorum. İdeal kadroyu da artık oluşturmuş durumda.

Maçın başından sonuna kadar Beşiktaş sahaya hükmeden taraftıdersek abes kaçmaz. Tabii ki Dinamo Kiev’in de çok etkili pozisyonları vardıancak maçı isteyen, ısıran ve üstün görünen hep Beşiktaş idi. Almeida’nınkaçırdığı goller saç baş yolduran cinsten olmasına rağmen o bölgede oyunudomine etmemizi sağladı. Buradaki kilit nokta ise iyi oynanan periyotların sürekliliğiki her geçen maç daha da çok üstüne koyarak ilerleyen bir Kartal var. Bunlaroyunun artıları. Gelelim eksilere. Maalesef her zamanki gibi ileride çoğalmaproblemi devam ediyor. Pas organizasyonları orta sahada kitleniyor. Çok net birşekilde oyunu açmada sıkıntı yaşanılan dakikalarda oluyor. Buna karşın sadeceQuaresma üzerinden gitmeye çalışmak hem Quaresma’yı ateşe atmak hem de takımoyununu bozmak anlamına geliyor. Hele ki git gide iyi hal alan bir Simao’nınvarlığında yükleri sadece Quaresma’nın omuzlarına bindirmek gerçekten abeskaçıyor. Aurelio’nun dinamizmini kaybetmesi ve sürekli bir stoper gibiSivok-Egemen ikilisinin arasına girip o bölgeyi açıkta bırakması da ayrı birhandikap oluşturuyor. Nitekim Ernst-Veli mücadele AŞ’nin çalışmaları sayesindebu açık da kapanıyor.

Beşiktaş’ın bu kadar üstün olması kesinlikle kimseyiyanıltmamalı. Hala defansif anlamda sıkıntılar bir hayli fazla. Ki bu Kievgerçekten tanınmayacak bir kimlikte idi. Kiev’i bu kadar kötü beklemiyordum.Eminim kimse de beklemiyordur. Maç bitse de gitsek havasında bir 90 dktamamladılar. Brown’ın oyuna girmesi onları daha çok maçta tutar diye düşünmemerağmen ileri gidişlerini sanki bir kağnı ile yaptılar. O son karambol dışındatam anlamıyla hiçbir zaman baskılı bir oyun sergileyemediler.

Son karambole gelmişken burada göze çarpan ve kaçırılmamasıgereken nokta takımdaki herkesin birbirinin açığını kapamaya çalışması ve “ölümüne”topun önüne atlamaları. Artık ışık var diyebiliriz. Dilimizi de ısıralım ki nazardeğmesin. İnşallah çok daha iyi olacağız. Yeter ki bu özveri devam etsin. Güzelgünler yakında. Tabii Carlos Hoca’nın önce şu Edu meretinden vazgeçmesigerekmekte! Gençlerbirliği galibiyetini kazanmış bir Kartal’ı değerlendirmeküzere… Hoşçakalın.

Eh İşte!

2011-10-31T00:09:00.000+02:00

Standartı yakalama yolunda ilerliyor Kartal. Kötü oynamak vb. Her şey eleştirilebilir ancak istikrarı sağladın diye kimse seni eleştirmez. Unutulmasın!

Kiev deplasmanında başlayan doğru hamleler zinciri yerini ideale bırakıyor. Olması gereken yani. Hilbert,Ernst,Veli,Necip gibi mücadeleci isimlerin takıma girmesi en azından direnç ve ciddiyet artışı olarak sahaya yansıyor.

Fenerbahçe maçından farklı olarak Necip-Aurelio rotasyonu ve Pektemek-Almeida nöbet değişimi yaşanıyordu. Dedik ya ideal. Olması gereken bu. Bu sistem içinde kullanılabilecek en “iyi” oyuncular bunlar. Belki Fernandes’i de ekleyebiliriz tabii. Hala Carvalhal’in o açıdan ne yapmaya çalıştığını açıkçası anlamış değilim. Kiev maçından sonra çok daha net bu konu hakkında konuşabiliriz diye düşünüyorum.

Son maçlarda ilk on beşer dakikalık iyi oyun bu maçta 25-30 dakikaya kadar çıkıyordu ki bu kocaman bir artıdır. Rakibe oyununu dayatmak ve bu oyun düzeninde mahkum etmek anında olacak iş değil. Nitekim bunu artık uygulayabilen bir Kartal var. Beşiktaş iyiye giderken kast ettiğimiz de işte budur.

Erken gelen gol ve sonrasında yakalanılan, girilen pozisyonlar maçın farka gideceğini hissettiriyordu. Nitekim bu böyle olacak derken vites düşürüldü ve ilk yarım saatin ardından Sivasspor inanılmaz pozisyonlar bulmaya başladı. Özellikle Almeida ve Quaresma ile kontra-ataktan yakalanılan pozisyonların skor tabelasına yansıtılamaması da yine kocaman bir eksi olarak “hücumcuların” hanesine yazılıyordu. Bu kalibredeki oyuncuların bu denli saçma hatalardan gol kaçırmalarını açıkçası ben hazmedemiyorum.

İkinci yarı başladığından itibaren oyun dengeye girdi. Bir gol daha gelirse rahat rahat Tanju’nun performansını değerlendirmeye fırsat buluruz diye düşünüyordum. İsmail’in çıkışından sonra adına A2 takımında gösterdiği performanstan sonra methiyeler düzülen futbolcunun Tanju olduğuna inanasım gelmiyor. Bir maçta oyuncu değerlendirmek kesinlikle yanlıştır ama bilekleri yumuşak bir bek görünümü çizdi ve İsmail’i kesinlikle arattı.

Aksiliklerin Beşiktaş adına üst üste gelmesi normaldir. Buna o “garip” gol de eklenince işler daha çok sarpa sardı. Neyse ki tecrübesizlikten kaynaklanan bir penaltı imdada yetişti. Eğer o penaltı olması işler kesinlikle zordu.Uzatmalarda atılan gol de hem Holosko’ya hem de Quaresma’ya büyük bir moral olmuştur diye düşünüyorum. Quaresma’yı eleştirmek gayet normal. Yeri geldiğinde bunu ben de yapıyorum ancak bugün yapılan şeye ben isim veremiyorum. Doyumsuzluk olsa gerek. Quaresma’nın gelmesi için sabahlayan insanların ona küfretmesini hazmedemiyorum. Garip taraftarımızın son gariplikleri de bu işte. Taraftar ile yaşadığı problemden sonra sahada adeta yokları oynadı ki mücadele etmiyor denilen adam depar atıp trivela ortası ile bir de asist yaptı.

Unutmayın Quaresma bu takımın gerçek anlamda her şeyi. Quaresma’yı silmek demek “şu an için” Beşiktaş’ı silmek demektir.Quaresma’yı üzmek direkt olarak performansına etki eder. Yapılan eleştirinin dozajını iyi ayarlamak lazım. Tabii Quaresma da kendine bir çeki düzen vermeli orası bambaşka bir konu.

Netice olarak iyi yoldayız. Hala lig için UEFA’dan elenmek göze alınabilir diyorum. Perşembe günü görüşmek dileğiyle…

NOT:Bugün tribünler en kötü günlerinden birini yaşıyordu.

DİP NOT:Veli ve Ernst hak ettikleri yeri sahada aldılar. Hilbert lütfen böyle devam!

Güzel Günler Göreceğiz Çocuklar!

2011-10-28T14:45:00.000+03:00

Futbolun dibe vurduğu şu sezonda en kaliteli maçı dün akşam izlediğimizi rahatlıkla söyleyebiliriz. Gerçekten iki tarafta eksiğiyle, gediğiyle bu maçı kazanmak için varını yoğunu ortaya koydu. Mücadele ise mücadele, kalite ise kalite, futbolsa futbol… Sahada her şey vardı kısacası. Hatta saha dışında da eşine son derece zor rastlanır cinsten olan olaylar da oldu. Fenerbahçe taraftarının o şekilde sahaya girmesi kendilerini dahi şaşırtıyordu. Bunun yanı sıra 90. Dakikada sahaya atılan, Van’a gönderilecek atkılar… Taraftar gerçekten muazzam bir görüntü oluşturdu.

Saha içine tekrardan girecek olursak Beşiktaş yine 4-3-3 ile sahaya diziliyordu. Aşağıda net bir şekilde maç boyunca oluşan dizilişi göreceksiniz:

Burada önemli husus artık Carvalhal’in 1-2 gerekli değişiklik haricinde kazanan ve doğru şeyleri uygulayan takımı bozmamasıdır. Kısacası ideale çok yakın bir kadro ile sahaya çıktı Kartal. MİY maçından sonra Necip-Aurelio değişikliği göze çarpıyordu. Burada çok bariz bir şekilde maçı izleyen herkes görmüştür; Aurelio ile Alex kilitlenmek istenmiştir. Nitekim kilitlenme olayı tam anlamıyla becerilemediyse de hızı azami düzeyde tutulmuştur. Bu yüzden Carvalhal’in hanesine koca bir tik atabiliriz. Doğru tercihtir. Yine Almeida’nın tam anlamıyla iyileştiği yerde Pektemek’in sahada olması garipsenmiş olabilir ki haksız da sayılmaz bu kişiler. Maç başlamadan önce herkesin kafasında beliren koca bir “Acaba?” sorusu yok değildi. Bana göre Pektemek üzerine düşen her görevi yerine getirdi. Tek eksiği goldü. Sağa-sola deplase oldu, ileride arkadaşları gelene kadar topu tuttu, iyi de oyunu genişletti vs. Bu konuda da Carvalhal’i eleştirmek haksızlık olur kısacası.

Bir diğer önemli husus artık takımın belirli hatlarının belirginleşmesi. Örneğin Beşiktaş’ın defansı dediğimizde artık çok net bir şekilde o dörtlüyü sayabiliriz. Bu gerçekten görüldüğünden daha önemli bir şeydir. Özellikle defans hattının sürekli oynaması savunma anlayışının oturması anlamına gelmektedir. Keza stoperler, defansif orta sahalar ve forvetin sürekli halde oynaması takım iskeletinin oluşması anlamına gelmektedir. Yavaş yavaş bu da oturmakta. Sivok-Egemen uyumunu Ernst-Veli-Aurelio(Necip) ile de kazanmak gerekir diye düşünmekteyim. Bu üçlü adeta Portekizlilere futbol mücadele edilmeden kazanılmaz dediler gösterdikleri performanslar ile.

Fenerbahçe’ye gelecek olursak beklenmedik bir durum göremiyoruz. Aykut Kocaman’ın “taktığı” isim Stoch haricinde şu oynamalı denilen bir isim daha yok yedek kulübede. Burada da ilk on biri ezberleten Aykut Kocaman’a helal olsun demeden geçemeyeceğim. Klasikleşmiş gibi görünen on bir aslında istikrarı ve devamlılığı simgeliyor. Bu da takım olmanın olmazsa olmaz iki maddesidir ki Fenerbahçe’nin Beşiktaş’tan üstünlüğü de işte tam burada netleşiyor.

Maçın ilk 15 dakikalık dilimi Beşiktaş’ın gerçekten iyi oynadığı ve bariz üstünlüğü ile geçilirken son yıllarda gördüğümüz en güzel gollerden birini Simao Volkan’ın kalesine yolluyordu. Gerçekten bu golü tarif etmek için kelimeler kifayetsiz kalıyor. On numara, süper, harika ötesi, muhteşem… Yok hayır gerçekten ifade edemiyorum. Golün güzelliğinin yanı sıra geldiği dakika ve atan isim de Beşiktaş için büyük önem arz ediyordu. Simao’ya attığı bu gol ne kadar büyük bir oyuncu olduğunu hatırlatan cinstendi. Ateşleyici unsur olmuş olsa gerek ki maç boyunca teknik-taktik ne varsa kusursuz bir biçimde yerine getirdi. Ekstraları da yaptı tabii şut gibi, ara paslar gibi. Golden sonra Fenerbahçe’nin daha fazla ileri düşünmesi avantajı Kartal’a geçirebilirdi. Ancak bu böyle olmadı. Takım halinde(Quaresma hariç) gömülen Kartal alan savunmasını uygulamaya çalışıyordu. Çalışıyordu dedim çünkü buradaki Quaresma’dan kaynaklanan eksiklik tüm takımı etkiliyor ve dakikalar geçtikçe daha fazla aksayıp, kalelerinde pozisyon görüyorlardı. Burada MİY maçında olduğu gibi yine Cenk devreye girip sorunun büyümesini önledi. Tribündeki Hiddink’e de resmen “Sıkıyorsa beni çağırma!” mesajını da yolladı. Fenerbahçe yüklenirken Quaresma’nın bulunduğu kanadı tercih ediyordu. Quaresma hangi kanada geçerse onlar da o kanattan bekli-kanatlı hücum ediyordu. Bu hücumların neredeyse hepsi işe yaradı dersek yanılmayız. Geçen sene Ekrem’in deyimi yerindeyse pertinin çıkmasına neden olan Quaresma dün de Hilbert’i astırabilirdi. Hilbert her zamanki mücadeleci ruhu ile ne kadar bu açığı kapamaya çalışsa da çıkana kadar Caner’in maçın yıldızı olmasına da neden oluyordu. Ki burada hata tamamı ile Hilbert’indir demek kolaycılıktan başka bir şey olamaz.

İkinci yarı da hemen hemen ilk yarının kopyası gibi başladı. İlk 15 dakikalık kısımda Beşiktaş bariz üstünlüğü kurup, pozisyonlar da elde etti. Belki onlardan birini atabilseler maç çok farklı bir biçimde bitecekti. Ancak futbolda maalesef belkilere yer yok. Bu dakikalardan sonra Fenerbahçe gol bulmaya çalışırken daha fazla açık verdi ancak hem ileride bariz bir biçimde çoğalamama hem de Quaresma’nın ezdiği toplar sebebiyle gol bulmak zor hale geldi. Maçın başından beri o kanattan bir şeyler olacağının belli olduğu halde yenilen ilk golün mimarı da Caner’di. Golün gelmemesi gibi bir olasılık yoktu. Aykut Kocaman çift planlı oyun sisteminin ikinci bölümünü Özer-Stoch ikilisini oyuna sokarak icraa ediyordu. Caner’in çıkması özellikle Hilbert’e bir nefes aldırmıştır. Giren Stoch Caner’i arattı dersek yanılmış olmayız. Aynı dakikalarda Pektemek-Almeida değişikliği de geliyordu. Beraberlikten sonra bocalama evresini Kartal çabuk atlattı ve bekleme konumundan çıkıp topu ayaklarına almak için daha fazla çabaladı. İleride çoğalma sorunu devam etmesine rağmen bireysel çabası ile Quaresma golü yoktan var etti. Almeida da kaliteli bir kafa vuruşu ile golünü attı. Özellikle Edu’yu gördükten sonra Almeida adeta ilaç etkisi yaratıyordu. Birçok hava topunu başarıyla orta sahaya indirip pozisyon hazırlanmasına yarar sağladı. İkinci golün gelmesi ile birlikte yorulan Fenerbahçe’nin de katkısı ile artık maç geliyor diyebiliyorduk. Fenerbahçe dönen topların hiçbirini alamıyordu ve üst üste pozisyonlar bulmamıza sebebiyet veriyorlardı. Kaderin cilvesidir Quaresma’nın çıktığı her maçtan sonra ya gol yenmiş ya da gol yemekten son anda kurtulmuştur Kartal. Holosko’nun girişinden sonra boş alanları iyi değerlendirir diye ümit ederken Baroni’nin serbest vuruş golü geliyordu. Baraj hatası denilebilecek bir gol maalesef Cenk’in maç boyunca yaptığı tek hata oldu. Bu hata da pahalıya patladı. Kaleci olmanın makus talihi bu olsa gerek.

Oynanan futbol beraberliğin ideal olduğunu gösteriyordu. İbre kimden yanaydı derseniz tereddütsüz Fenerbahçe derim. Beşiktaş’tan üstün bir takım oldukları gerçeği yadsınamaz. İnönü’de yine istediklerini alıp gidiyorlardı. Lucescu mantığıyla yaklaşacak olursak kazanamıyorsanız kaybetmeyeceksiniz. Bu bakımda kazanılmış bir puan olarak bakabiliriz. Bunları bir tarafa koyarsak Beşiktaş son iki maçta gerçekten büyük gelişme sağladı. Hem takım olma konusunda hem de kazandığı puanlar ile. Bu haftaya kadar umut yoktu ancak artık yeşillenmiş tohumlarımız var. Umarım böyle sürer. Play-Off sisteminden dolayı rahat olabiliriz. O zamana kadar bu takım üstüne çok koyacaktır. Lig şampiyonluğu uğruna diğer kulvarlardan da vazgeçilebilir. Buna kayıp gözüyle bakmamalıyız. Tabii bir UEFA şampiyonluğunu kim istemez ki?

"Cenk"aver

2011-10-24T23:23:00.000+03:00

Felaketlerin ülkece başımızdan eksik olmadığı şu günlerde kafa dağıtmak için tek aracımız futbol olsa gerek. Futbolun o ihtişamlı ve çekici dünyasını düzgün kullandığınız zaman siyasette bile çok iyi neticeler alabilirsiniz. Takım sevgisinin o bütünleştirici gücü misal… Deprem ve terör olaylarında hayatını yitirmiş her insana Allah’tan rahmet yakınlarına da sabır diliyorum.

Maçı değerlendirmeye başlıyalım. Sahaya diziliş yine beklediğimiz gibi 4-3-3 idi. Dizilişteki isimlerde az çok farklılık olması sahaya olumlu yansımış olacak ki böylesine zor bir deplasmandan üç puan ile geri dönüyor Kartal. Diziliş anlamında değinilmesi gereken bir iki nokta var. Bunlardan ilki Fernandes mevzusu. Fernandes’i çok beğenir ve severim. Ciddiyetle yaklaştığı zaman sahada mükemmel işler yapabilecek potansiyelde bir isi. Topu çok seviyor bu kısım işte sıkıntı noktası. Bana göre topu sevmesi ve sürekli sorumluluk alma çabası onu dışarıdan laubali gösteriyor ve top kayıplarına itiyor. Dikkat ederseniz sahada sürekli yüzünü rakip kaleye dönük dikine oynamaya çalışan bir oyuncu görürsünüz. Kimilerine göre bu maçta kesik yedi kimilerine göre de Perşembe gününe saklandı. Umarım ikincisidir demekten kendimi alamıyorum çünkü o olmadan pas trafiği ciddi anlamda aksıyor. Ancak basit bir örnek verecek olursak onun İBB kupa finalindeki performansını görmek istiyoruz diyebilirim. O maçın çok çok üstünde bir performans gösterebilecek kumaşta olduğundan adım gibi eminim. Edu gibi potansiyeli belirli bir oyuncu olsa üstünde durmaya bile gerek duymam. Eğer bu kadro dışı bırakılmayı ona verilen ceza gibi görürseniz emin olun yanılırsınız. Bunun acısını Beşiktaş çeker. Gelelim diğer noktaya. Carvalhal’e ideallerini satan adam yakıştırmasını yapmıştım. Burada bunu söylememdeki gaye yönetimsel baskı sonucu Guti’yi oynattığını düşünmemdi. Bugün de Hilbert ve özellikle de Ernst’i oynatarak bir nevi taraftarın gönlünü hoş tutmaya çalıştığını düşünüyorum. Olası bir yenilgide geçen hafta yaptığı gibi “Alın Ernst’iniz!” diyebilirdi zira. Sayın Carlos’u bu kadar yerdikten sonra Veli gibi Mustafa gibi kadroya güzel dokunuşlarını da övmeliyim. Basit gibi duran ancak önemli hamleler. Edu ile Mustafa kıyaslanamayacak ölçüde olan futbolcular. Mustafa Edu’nun yanında İbrahimovic kalır dersem abartmış olmam. Veli’nin de top tekniği ve çalışkanlığı orta sahaya dinamizm kattı. Gerçekten övülesi hamleler.

Maç başladığı andan itibaren Veli,Quaresma ve Mustafa ile rahat bir şekilde dribbling yapabilen bir Kartal vardı. İlk 15-20 dakika boyunca topa güzel basan, yeri geldiğinde şok-pres uygulayan yani basit futbolun tüm gereklerini iyi uygulayan bir takım vardı. Bunun yanında güzel de bir organizasyon ile golü buldular. Asist Hilbert’ten geldi. Kadrodaki tek “sağ bekimsi” isim o. En çok yakışan da o kesinlikle. Sağlıklı bir Hilbert’e o bölgede forma verilmesi mecburidir. Aklın ve mantığın yolu birdir zira. Golden sonra ilk yarının bitimine kadar oyun, etkili olunabilecek 1-2 cılız atak dışında MİY üstünlüğünde geçti. Cenk gerçekten önemli kurtarışlar yaptı. Son zamanlarda akıllara gelen “Acaba?” sorunu da zihinlerden def etti.

İkinci yarı Nurullah Hoca gerçekten cesaret göstererek Kamanan ve Nobre’yi aynı anda sahaya sürdü. Aynı dakikada Carvalhal’den akıllıca bir Holosko hamlesi geldi. İleriye daha çok yüklenen MİY yine önemli pozisyonlar buldu ancak kalede Cenk bugün gol yememeye yeminli gibiydi. MİY adına bu dakikalarda şanssızlık Ben Yahia’nın sakatlanıp oyundan çıkması oldu. Baskı giderek kendini hissettirirken onun oyundan çıkmasıyla bıçak gibi kesildi MİY’in ofansif varyasyonları. İleriye boş yüklendiklerinden dolayı da kalelerinde gerçekten sayamadığım miktarda kontra-atak gördüler. Özellikle Holosko’nun taşıdığı toplar etkili oldu. Burada hemen akıllara keşke Simao yerine onunla başlasak daha mı iyi olurdu sorusu da gelmiyor değil. Simao’nun iyi mücadele ettiğini düşünüyorum ancak ofansif anlamda hiçbir şey katmadığını düşünürsek Simao yerine Holosko ile başlanması çok daha akil bir seçim olacaktır. Quaresma’nın “atamadığı” gol sonrası sinir katsayısının arttığını varsayarsak daha da bencilleşip aut çizgisine kadar top sürmesine kötü gözle bakmayabiliriz ancak Q7 artık tecrübeli isim sayılabilecek geçmişe sahip olduğunu da unutmamalı. Onun bu vurdumduymazlığına dayanamadığından olsa gerek Carvalhal onun yerine ucube santraforumuz Edu’yu alıyordu. Edu denince suratımda bir tebessüm oluştuğunu fark ettim bugün. Gerçekten kızamıyorum bile ona.

Maç seyir zevki anlamında da fena sayılmazdı. MİY takımını ve Nurullah Hoca’yı tebrik etmek lazım güzel bir takım kurmuş ve ona göre oynamaya çabalamaktalar. Tek kötü yan STSL’ye yakışmayan o stadyum. O da uzun vadede düzelecektir. MİY takımı büyük ihtimalle ligde de kalacaktır.

Umut vaad eden bir takım vardı saha. Umarım yanılmayız ve Fenerbahçe maçından galibiyetle döneriz. Çok zor bir maç Kartal’ı bekliyor. Tek artı FB’nin oyun anlamında düşüşte olması. Ancak derbilerde hiçbir şey belli olmaz. Gününde bir Kartal FB’yi yenecektir fakat o günündeki Kartal’ı görmek pek nasip olmadı bu gözlere. Perşembe gecesi mutlu bir şekilde bu bloğu okumanız dileğiyle, saygılar…

NOT:Derbi hasılatı Van’a aktarılsın!

DİP NOT: Cenk’in maçı kurtarması sıkıntıyı gösteriyor.

Heyecanını Kaybetmişsin

2011-10-21T00:50:00.000+03:00

Baştan sona Dinamo Kiev’in hak ettiği bir maçtı. Golün son dakikada gelmesi onlar adına ise şanssızlık sayılabilir. Bizim adımıza ise kesinlikle şanstı. Nedeni ise ilk golü yedikten sonra saçmalamaya başlayan ve hallaç pamuğu gibi atılan Beşiktaş. Kısacası dörtlük beşlik olabilecek maç Kiev’in kendi hataları ile 1-0 bitiyordu.

Takımdaki birçok oyuncu kendi vasatına bile ulaşamazken onları yargılamak da akıl karı kaçmıyor. Sorun kulübede demekte işin kolaycılığı gibime geliyor. Pek tabi Carvalhal’in demirbaş hataları var. Edu’ya haddinden fazla tahammül etmesi gibi. Ön bölge ile arka bölgeyi birbirinden kopuk oynatması gibi. Tüm bunları kenara bırakacak olursak benim merak ettiğim konu bu takımın neden bu kadar kötü oynamaya zorlanması. Çünkü çıkın saçmalayın deseniz yine bu oyuncu topluluğu bundan iyisini sahaya yansıtır eminim.

Uzun uzadıya maç tahlili yapmak açıkçası içimden gelmiyor. Beşiktaş bize kendini göstermedikçe biz de köreliyoruz. İlham perimiz “O” çünkü. Sahada heyecanını yitirmiş bir takım görmek derinden etkilenmemize yol açıyor. Taraftarın ruh hali bu yönde.

Sene başından beri atılan golleri ele alacak olursak sorunu çok daha net kavrayabiliriz sanırım. Organize atak golü sadece bir tane. O da Stoke deplasmanındaki Hilbert’in golü. Diğer gollerin hepsi ya duran top organizasyonu ya da bir nevi bireysel yetenek organizasyonu. İşte can alıcı nokta bu. Takım olarak gol atma alışkanlığı olmayan Beşiktaş Quaresma ile bütün topları buluşturarak hem hızını yavaşlatıyor hem de ona karşı bağımlılığını arttırıp diğer isimleri köreltiyor. Simao’daki yetersizlik de buradan kaynaklanıyor olsa gerek. Mantıklı başka hiçbir açıklaması yok çünkü. Gol atacak pozisyon dahi bulamadığınızda da gol yemek kaçınılmaz oluyor. Takım savunmasını yapan bir “takım” değilsiniz neticesinde.

Maalesef umut yok. Ümit vaad edilmiyor. Cefakar taraftara yine hüsran…

NOT: Teknik direktör değişikliği gelirse şaşırmayalım.

DİP NOT:Yazmış olmak için yazdım. Takipçilerden özür dilerim.

İdeallerini Satan Adam!

2011-10-15T22:26:00.000+03:00

Bu girizgahı sezon başından beri çok yaptım. Takip eden herkesten evvela bunun için özür dilerim. Ancak bu maç için de söylenecek az şey var ya da ben azaltmak için kendime çok baskı yapıyorum. Bilemedim.

Evvela bazı gerçekleri algılamak lazım. Realist yaklaşmakta da fayda var. Geçtiğimiz sezon bittiğinde herkesin dilinde çok net söylenegelen bir durum vardı. “Bu takıma bir sağ bek bir de forvet koy; mental açığı da kapa sadece Türkiye değil Avrupa’da kafaya oynar!” İnanın iki hafta önce sokakta sırf Beşiktaş forması giydiği için sohbet ettiğim 5 yaşındaki çocuk bile dile getirdi. Bizim gördüğümüz bu net tabloyu yönetimdekiler mi göremiyor yoksa gören gözleri kör mü oldu ya da Beşiktaş düşmanları mı bunlar diye düşünmüyor değilim. “Ee alındı ya !?” dediğinizi duyar gibiyim. Sağ beke transfer edilen Tanju aslında sol bek(Wien’de); forvete yapılan takviye de çakma forvet çıktı. Amiyane tabiri tabi bunlar. Bobo’yu gönderip Edu’yu almak futbol cehaletidir başkada bir şey değildir.

Maç başlamadan önce kadroyu gördüğümde kendi kendime “Carvalhal ideallerini satmış.” dedim. Haklıymışım da. Geldiği günden beri bu takım 4-3-3’den başka bir taktiği görmeyecek söylemini yapmamış olsa da sahada gösterdiği Beşiktaş bunun sinyalini veriyordu. Guti’yi –bence yönetim kanalından gelen baskı ile- sahaya sürerken takımı da 4-2-3-1’e döndürüyordu. Genel olarak beklenen kadro diyebiliriz sanırım Guti dışında tabii.

Carvalhal’in “ideallerini satması” dışında anlamak istemediği konulardan biri de bek sorunsalı. Bu takımın ne sağ ne de sol bekleri Toraman ve Ekrem olamaz. Bu matematikte 2+2=4 işlemi kadar açık, basit ve anlaşılır bir şeydir.

Yine Carvalhal’in vazgeçmediği Edu, Beşiktaş’ın ancak ikinci lig takımları ile oynadığı Türkiye Kupası maçlarında 11 oynayacak kalibreye sahip bir forvettir. Carvalhal’e çok mu yüklendik acaba? İnanın Carvalhal’i çok seviyorum. İşine ve Beşiktaş’a olan sevgi ve saygısı beni etkiliyor. Doğru yaptığı şeyleri söylediğimiz gibi bunları da yansıtmak zorundayız. Bir kez daha açıkça belirteyim beni derinden etkileyen olay Carvalhal’in kendi doğrularından vazgeçmesi oldu. Schuster’in başına da aynı şey geldi maalesef ve sonuç ortada.

Gelelim maça. İyi gidiyor dediğim takım savunması bugün sekteye uğradı. Bloklar arasındaki mesafenin açılması bunu doğrudan etkiliyor. Ne zaman ki ileride pres kesilip ayağına top bekleyen “tembel” oyuncu sayısı artıyor o zaman takım savunması dibe doğru iniyor. İlk yarıda resmen uyku getiren ileri uçtaki yavaşlık bugün Beşiktaş gol atamaz der gibiydi. Cılız ataklar dışında dişe dokunur bir maç olmadı maalesef tabii ilk yarı adına bu dediklerim. İkinci yarının başlaması ile olay değişti demişsinizdir siz de. Taraftar ile birlikte takım da coşuyordu resmen. 15 dakika boyunca sürekli ileride oynamaya çalışan bir takım vardı. O 15 dakikadan sonra Guti’nin fiziksel düşüşü ile birlikte orta sahadaki direnç bir kez daha yok oluyordu. Resmen 2 pas ile orta sahayı ekarte eden bir Kayserispor’u Kartal kendi elleriyle yarattı. Rakipteki Amrabat gibi sprinter ve tekniği yüksek tek bir oyuncunun varlığı Beşiktaş’ı tuş etmeye yetti. Furkan ve Troisi gollerin ismiydi ancak gollerin gerçekten büyük kısmı Amrabat’ındı. İkinci golden sonra zaten daha önce bitmiş olan maç resmi olarak da bitiyordu.

Maçı kaybetmekten ziyade sahada hiçbir şey görememek koyuyor adama. Daha ne kadar kötü bir takım görebiliriz sahada dedikçe onlar bizi daha çok haksız çıkarıp dibe doğru yol alıyorlar.

Maçtan sonra gelen Ekrem-Fernandes ikilisinin açıklamaları da bence irdelenmesi gereken açıklamalar. Takım içinde bir bölünme var. Daha önce Sivok ile çıkan koku bu sefer had safhada. Umarım ile başlayan cümlelerden nefret ederim ancak umarım artık iyiye gider bu takım. Hafta içi Kiev deplasmanı çok zor geçecek şimdiden söylemesi. Üzüntüye hazırlıklı olalım.

NOT: Aurelio’ya koca bir alkış ve Simao’ya da koca bir ünlem !

Dip NOT: Toraman’a yapılan hareket cana kasttır.

Dip NOT 2:Guti maalesef bu takımda gereksiz bir kişi. Üzülerek belirtmek isterim

Pele Good, Maradona Better, GEORGE BEST!

2011-10-09T14:43:00.001+03:00

George Best (Doğum 22 Mayıs 1946 - Ölüm 25 Kasım 2005) Kuzey İrlandalı futbolcu.

15 yaşındayken Belfast'ta Manchester United yıldız avcısı Bob Bishop tarafından keşfedildi. Bishop, dönemin Manchester United teknik direktörü Matt Busby'ye "Galiba senin için bir dahi keşfettim" yazan bir telgraf çekti. Best'in yerel kulübü Glentoran, onu çok küçük ve zayıf olduğu için daha önce reddetmişti. Best antrenmanlarda beğenilince, antrenör Joe Armstrong kendisine sözleşme imza attı. Böylece 1963 yılında profesyonelliğe geçti.

Best, Manchester United formasını ilk kez 14 Eylül 1963'te 17 yaşındayken, Old Trafford'da West Bromwich Albion'ı 1-0 yendikleri maçta giydi. Sezonun ilk yarısında takım formasını giymesi için çok genç olduğu düşünülüyordu. Bu nedenle ikinci kez formayı giymesi 28 Aralık'ta Burnley karşısındaki maçı buldu. Bu maçı Manchester United 5-1 kazanırken, Best kariyerinin ilk golünü kaydetti. Matt Busby'nin gözüne giren Best, sezonun ikinci yarısında daha çok forma şansı buldu. Sezon sonunda 26 maça çıkan futbolcu, 6 gol atmıştı. Manchester United, Liverpool'un 4 puan gerisinde lig ikincisi oldu.İkinci sezonunda ise Best ve Manchester United, İngiltere şampiyonu oldular.

20 yaşındaki Best, 1966'da UEFA Şampiyon Kulüpler Kupası çeyrek final karşılaşmasında SL Benfica karşısında 2 gol kaydedince gazetelerde manşet oldu. Portekiz medyası kendisine "O Quinto Beatle" ("Beşinci Beatle") lakabını taktı. Yeteneği ve şova yatkınlığı kendisini bir medya yıldızı haline getirdi. Uzun saçları, yakışıklılığı ve ölçüsüz hayat tarzı ile bilinen futbolcu 1965'te ünlü müzik programı Top of the Pops'a katılmıştı. Best'in başka bir lakabı da "Belfast Çocuğu" olup, doğduğu yer olan Belfast'ta ise kendisine Georgie ya da Geordie deniyordu.

1966-67 sezonu da başarılı bir sezon olup, Manchester United ligi dört puan farkla kazandı. Sonraki sezon Best, Benfica karşısında oynanan final maçında gol atıp, Şampiyon Kulüpler Kupası şampiyonluğunu kazanıyordu. Manchester United maçı 4-1 kazanmış, Best ise Avrupa'da Yılın Futbolcusu ve Futbol Yazarları Derneği Yılın Futbolcusu ödüllerini kazanmıştı……” Viki’den aldığım bir bölüm anlayacağınız üzre. Best’in kısaca yaşayışı ve yükselişi… Kimileri ona İngiliz bile dedi ama önemi yok. Kuzey İrlanda’nın gururu oldu. Belki de Kuzey İrlanda onun kadar büyük bir sporcuyu daha çıkaramayacak. Zor tabi. Hem saha içi hem saha dışı tam bir star. Mükemmeliyet abidesi kendisi.

Bana göre bu tapılası olan sporun gelmiş geçmiş bir numaralı ismidir kendisi. Çok mu izledin ki bu yorumu yapıyorsun dediğinizi duyar gibiyim. Bazı insanlar vardır ki onların büyüklüğünü keşfetmek için görmek, izlemek vs. gereksizdir. Best de bu kategoride bir insandır işte. Benzetme yapmayı sevmiyorum ancak günümüzün Ronaldo’suna benzer yönleri çoktur. Örneğin kendini beğenmişliği, yakışıklılığı, karşı cinsin gözdesi olmaları, fiziki üstünlükleri ve yetenekleri. Tabii ki Best kıyaslanmayacak ölçüde iyidir. Ayrı tutalım. Sadece anlaşılması için bir benzetme yaptım ve teşbihte hata olmaz diyeyim, konumuza geri dönelim.

Best’in hangi özellikleri öne çıkardı onun üzerine düşelim. ManU’da 7 numara idi. Anladığınız üzere kanat oyuncusu. Hızı inanılmaz. Fuleli adımları hayran bırakır cinsten. Çalımı çok sever. O çalımları da hızını azaltmadan yapar. Gariptir. Xavi’nin pas beynine sahiptir aynı zamanda. Büyük futbolcu olmak için her şeye sahiptir kısacası.

Hayat hikayemizin devamını açıkça Viki’den okuyabilirsiniz ama ben yine de satır başlarıyla devam edeceğim. Best artık kendini futboldan ziyade aşk, kumar, içki, sigara kısacası dünyevi zevklere vermeye başlar. Parası da vardır tabi. Çok zengindir. Zenginliğini arttırıp aynı zamanda da zevklerini icra edebilmek için atılımlar yapar. Örneğin publar açar. Pubları barlar ve moda evleri izler. Moda evleri kadınların uğrak yeridir tabiki. Eh dedik ya, adam yakışıklı. Hem parası da var. Zamanın birinde üstadımız yatağın üstüne paraları saçar ve yanına da zamanın Miss World’lerinden birini yatırır ve böyle görüntülenir. Ufacık da olsa gayet önemli bir örnekti kanımca. Bu konuyla ilgili güzel bir sözü de vardır ManU zamanında: “Eğer bana üç kişiyi çalımlayıp 30 yarddan Liverpool'a nefis bir gol atıp tribünleri ayağa kaldırmak mı yoksa dünya güzelini yatağa atmak mı diye sorsanız karar vermesi çok zor olurdu. Şanslıyım çünkü her ikisini de yaptım. Ama birini 50 bin kişinin gözleri önünde." Kişiliğini tamı tamına yansıtmış. Futbol, seks buna bir de alkol ile sigarayı ekleriz işte. Değişik adam vesselam.

Kendisi de beni haklı çıkaran sözünü çok da rahatça söylemiştir: “ Paramın çoğunu alkole,kızlara ve hızlı arabalara yatırdım. Geri kalanını da har vurup harman savurdum.” En azından adam kendi biliyor. Kasıntı değil. Yine sorarlar Bestimiz’e içkiyi bırakmayı düşündün mü ey üstad diye. “ İçkiyi ve kadınları bir süre bıraktım. Hayatımın en berbat 20 dakikasını yaşamıştım.” der. Muziptir yahu. ManU-Benfica maçında kaleciyi geçtikten sonra bizim küçükken mahalle maçlarında yaptığımız diz üstüne çöküp kafayla gol atışımızın mimarı da kendisidir. Konu açılmışken imkanı yok bunu yazmadan geçmem: Muhabir sorar Best’e “ Maça en yakın hangi tarihte seks yaptınız?” diye. Cevaba dokunmadan veriyorum “Sanırım devre arasında.” Bu adama ne diyebilirsiniz ki?

Pub demiştik değil mi? ManU’da iken WBA’e karşı bir maça çıkarlar. Güzel bir galibiyetten sonra kendi açtığı puba arkadaşlarıyla birlikte gider. Orada WBA’li defans oyuncusu ile tesadüfen arka arkaya oturmuşlardır. Oyuncu seslenir: “ Hey George! Bütün maç kıçını seyrettim. Dön de o yüzünü bir göreyim.” İbretlik bir durum gerçekten de.

Maalesef ManU’da efsanevi bir performans sergilemesine rağmen 27 yaşındayken takımdan tam anlamıyla kovuldu. Bu onun için de zordu, taraftar için de. Efsanevi 7 o kadar çok kulüp dolaştı ki daha sonra saymak içimden gelmiyor. Gerçekten bir efsaneye yakışmayacak düzeyde dolaştığını bilseniz yeter.

ManU’da 470 kez forma giyip 179 gole imzasını atar. Muazzam rakamlar bunlar. Gol sayısındaki azlık ise bana göre dönemin o “Stoke City”vari oyunlarından kaynaklanmış olmalı. Yine de az demek de ayıptır tabi. ManU’daki bu performansını milli takımda pek gösteremez. Best, 37 kez Kuzey İrlanda Milli Futbol Takımı forması giyip, 9 gol kaydetti. Gollerden biri de Türkiye’ye karşı. Bu da dip not olsun. Milli takım ve Best denilince akla Cruyff gelir. Neden mi? Gelin bakalım.

“1978 FIFA Dünya Kupası elemelerinde oynanan bir maç için Kuzey İrlanda, Rotterdam'a Hollanda ile oynamak için gitti. Maç, Hollanda'nın Dünya Kupası'nda iki kez üstüste final oynadığı dönemin tam ortasına ve Johan Cruyff'un en parlak dönemine denk geliyordu. Maçın beşinci dakikasında Best sahasının solunda topla buluştu. Kaleye doğru ilerlemek yerine, sahanın ortasına doğru topu süren Best, üç Hollandalı oyuncuyu geçip, sahanın en sağındaki Cruyff'un yanına geldi. Best, topu rakibine doğru sürüp, bacak arasından topu geçirdi.” Bu olayın aslı maçtan önce sorulan bir soru ile başlar. Gazeteci Best’e soruyu sorar: “Cruyff mu daha iyi yoksa sen mi?” Tipik Messi mi Ronaldo mu? Alex mi Guti mi? Sorusu işte. Best de cevabı her anlamda verir: “Sahada göreceksiniz.”

En önemlisi ise belki de Best’in kendi ağzından çıkan şu sözler: “1970’lerde bir otelde kalıyordum, odaya kat görevlisi girdi ve etrafta bir gece önce kazanılmış on binlerce pound ve şampanya var, yatakta ise dönemin dünya güzeli yatıyor… Genç görevli bana sordu: “George, yanlış giden ne ?” Best kendini bitirmiş adamlardan biri. Belki de çoğu insanın önüne Pele ve Maradona’yı koymasındaki sebeplerden biri de futbol dışında çok zaman harcamasıdır. Maradona da harcadı tabi. Durum farkı var. Maradona hiçbir zaman Best kadar yakışıklı olamadı. Kadınları hayatına sokan Best daha zor durumdaydı.

Bu konu hakkında da çok yorum var. Pele onun için hayatımda gördüğüm en iyi futbolcu der. Maradona da keza bu lafa benzer bir yorum yapar. Birçok efsanevi yorumcu ise tek eksiğinin İrlandalı olması olduğunu belirtir. En orijinal yorumu da kendisi yapar belki de. “ Eğer çirkin olsam ne Maradona’nın ne de Pele’nin ismi hatırlanırdı.” Adam haklı beyler diyesim de gelmiyor değil.

Jübile maçı ise bir yıldız geçidine sahne olur. “8 Ağustos 1988'de Kuzey İrlanda Milli takımının maçlarını yaptığı Windsor Park stadında George Best için jübile maçı düzenlendi. Seyirciler arasında Manchester United efsanesi Matt Busby ve Best'i futbol dünyasına kazandıran Bob Bishop da bulunmaktaydı. Maçta Osvaldo Ardiles, Pat Jennings, Liam Brady, Johan Neeskens, Johnny Rep gibi önemli isimler forma giydi. Maçı Best'in karması 7-6 kazanırken, Best biri penaltıdan olmak üzere iki gol kaydetti.” Artık aktif futbol hayatı noktalanıyordu. Fakat yine de gündemde kalmaya devam edecekti.

Öyle ki 1990 yılında bir talk showa katılıp canlı yayın sırasında alkolün belirgin hallerini yaşayıp, bir ton küfürü de ortaya bırakmıştır. Sonra özür dilemiştir tabiki. Kibar adamdır kendileri. Alkollü araba kullanıp içeri girdiğini söylemesek olmaz tabi ama pek yadırgadığınızı da sanmam. Bana kalırsa en ilginç olayı yine kendisi itiraf etmiştir. Artık şöhretinin sönmeye ve parasız kalmaya başladığı zamanlardan birinde plajda birlikte oturduğu kadın nezaketen izin isteyip tuvalet ihtiyacını gidermeye gider. Best de o sırada kadının çantasından içki parası aşırır. Efsanenin ne duruma geldiğine bakın siz !?

2000 yılında TV’de bir futbol programında Beckham’dan söz açılır. O meşhur yorumlamasını yapar hiç edasını bozmadan: ''Biraz yavaş koşuyor, sol ayağını da kullanamıyor galiba. Bir de hiç kafa vururken görmedim onu, onun dışında iyi herhalde.” Sözlerini sarf etmiştir. Kendi kalitesiyle kıyaslanmasından içerlemiş olsa gerek üstad.

Beatles’ın Beşincisi ve futbolun pop starı yakıştırmalarından olsa gerek Wedding Present Best’i albüm kapağı yapmıştır. Bu da dip not şeklinde bir bilgi olsun.

“Best, Mart 2000'de ciddi bir karaciğer sorunu yaşadı. Ağustos 2002'de Londra'daki King's College Hastanesi'nde başarılı bir karaciğer nakli geçirdi. Nakil, devletin sosyal hizmetlerinden sayılıp, Best'in alkolizmi nedeniyle ülke çapında bir tartışmaya yol açtı. Bu tartışma 2003'te Best'in halk içinde alkol alırken görülmesi ile tekrardan alevlendi. 2 Şubat 2004'te Best bir kez daha alkollü şekilde araba kullanırken yakalandı ve 20 ay boyunca ehliyetine el koyuldu.” Bile bile ölüme yürüdü Best. Oysa kendi de biliyordu sonunun kötü olduğunu: “ Hayatımda her şeyi çalımladım, alkol hariç.”

Best yine durmadı tabi. Yine hastahaneye kaldırıldı ve yine alkolden. Tarih 3 Mart 2005’di karaciğeri iltihap yapmıştı. Yoğun bakımdaydı artık ve doktorları da kötüye gittiğini açıkça söylüyordu.

“20 Kasım günü Tabloit gazetelerden News of the World, Best'in isteği üzerine hastane yatağında fotoğrafını yayımladı ve altına son mesajı olarak "Benim gibi ölmeyin" dediğini yazdı. Best'in "veda" mesajı, diğer insanların alkolizmin sonucu olan benzer bir hastalık nedeniyle acı çekmemeleri yönünde bir uyarıydı.” İşte en acısı da bu durum. Bile bile ölüme gitmek. Ne yaptın be Best?

25 Kasım 2005’de gözlerini yumdu. Yazık. Erkendi denemez ama yaşananlara yazık. “İngiliz Premier Ligi, ölümünden sonraki hafta sonu tüm lig maçları öncesi bir dakikalık saygı duruşunda bulunulacağını açıkladı. Birçok statta saygı duruşu yerine bir dakikalık alkış ile onurlandırıldı. Best'in ölümünden sonra Old Trafford'da oynanan ilk maç, Best'in 1963'te ilk kez Manchester United forması giydiğinde mücadele ettiği West Bromwich Albion ile oynanan Lig Kupası maçı oldu. United'ın kazandığı maçtan önce eski takım arkadaşı Bobby Charlton bir konuşma yaptı. Best'in oğlu Calum, eski takım arkadaşları ve ilk maçında karşılıklı oynadığı West Bromwich Albion oyuncuları bir dakikalık saygı duruşunda Manchester United takımına katıldılar. Saygı duruşu sırasında maçtan önce dağıtılan Best posterleri taraftarlar tarafından havaya kaldırıldı.”

Ardından bir çok güzel söz söylenmiştir. Ancak kuşkusuz ki biri inanılmazdır. Futbolun aykırı çocuklarından Eric Cantona söylemiş: "Cennetteki ilk antrenmanında sağ açığa geçip, sol bekteki Tanrı’nın başını döndürmüştür. Bana takımında bir yer ayırmasını çok isterim. Best'in takımında tabii, Tanrı'nınkinde değil."

Üstüne söz söylenmez. Futbolun demirbaşlarına selam olsun. Aykırı kişiliklerden birini daha işledik. Umarım beğenmişsinizdir. Ali Ece abimizin dediği gibi: "Onu anlatmak için Ahmet Hamdi Tanpınar'ın mezardan çıkması gerek." Naçizane. Devamı da gelecek…

DOKTOR Socrates

2011-10-07T12:56:00.001+03:00

Sócrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira yani kısaca Socrates 19 Şubat 1954 yılında doğmuştur. Brezilyalı eski bir futbolcudur. Aynı zamanda idealist bir doktordur. Onun için futbol pek tabi önemlidir ancak futboldan daha önemli ve kayda değer şeyler vardır…

İnanılmaz bir tekniği vardır. Yetenek ırsi de olabilir çünkü kendisinin yapamadığı şeyi kardeşi Rai yapmıştır. 1994 Yılında Dünya Kupası’nı kazanan Brezilya’nın kadrosunda bulunmuştur.

O’nun için Sergengillerin atası diyorum ben. Öyle bir söz söylemiş ki Sergen demiştir bunu yahu diyip araştırmaya giriştim. Söz aynen şu: “Düşünen oyuncu koşmaz; koşan oyuncu düşünmez.” Resmen Sergen işte buyurun… Şaka bir yana Sergen’in Socrates’in varlığından bile haberdar olduğu konusunda şüphelerim var.

Dev bir adamdır kendisi. Mecaz yoktu. 1 m 92 cm boyu vardır. Sahaya çıktığında rakip takım bir irkilirmiş. O zamanın kuralları daha fazla faule elverişli olmasına rağmen rakipler ciddi anlamda ona müdahale ederken bir kez daha düşünürmüş.

Kariyerine dair Viki’den aldığım paragraf aynen şu: “Profesyonel futbol hayatına 1974 yılında Sao Paulo eyaletinde memleketi Riberão Preto'da Botafogo takımında başlamıştır. Ancak kariyerinin büyük bölümünü (1978-1984) Corinthians takımında geçirmiş ve burada futbolu ülkedeki mevcut askeri diktatörlüğe meydan okumak için kullanmasıyla meşhur olmuştu. Mayıs 1979 ile Haziran 1986 arasında altmış kez milli takıma çağrılmıştır. Sócrates kariyerinin sonlarında İtalyan kulübü Fiorentina ve Brazilya kulüpleri Flamengo ve Santos'da da oynamıştır. Futbolu bıraktıktan on küsur sene sonra 2004 yılında İngiltere'nin Kuzey İlleri Doğu Futbol Ligi'ndeki Garforth Town Football Club'da bir aylığına futbolcu/antrenör olarak oynamayı kabul etmiştir. Hâlen ülkesinde spor alanında pratisyen hekim olarak çalışmaktadır.” Dedik ya idealist bir doktordur diye o idealizm futboluna da yansımıştır. Garip bir adamdır ancak ben normal adam olup da efsane haline gelen bir futbolcu daha görmedim yanılıyorsam hatırlatınız…

Zekidir. Doktordur. Öyle ki futbolculuk kariyeri sırasında Faculdade de Medicina de Ribeirão Preto’da okuyup doktor oldu. Varlıklı bir aileden gelmiyordu. Bunun etkisi yadırganamaz ancak benim bilmediğim ancak emin olduğum bir konu varsa Socrates üzerinde; o da hayranı olduğu adam yani Che’nin yolundan gidip doktor olduğudur. Zira onun görüşünü benimser. Aynı zamanda hem okuyup hem futbol oynadığı için antrenmanlara da fazla katılamamıştır. Kondüsyonu iyi değildir yani. Bunu da not olarak düşelim gerisini siz hesap edin.

Lakabı olmaması gibi bir durum mümkün müdür sizce? Tabi ki değildir. Mesleğinden ötürü de kaçınılmaz sonu yaşar. Lakabı Doktor olmuştur. Her yerde Dr.Socrates olarak anılır.

Daha önce Cruyff’dan bahsederken sigara tiryakisi demiştim. Hatta bazı “efsanelere” göre soyunma odasında bile sigara içermiş cümlemi çok net hatırlıyorum. İşte Socrates konusunda efsane yok. Gerçekler var. Öyle bir sigara bağımlılığı vardır ki arkadaşları devre aralarını sigara molası olarak gördüğünü bize temin ediyorlar. Aynı zamanda alkol bağımlısıdır kendisi. Bir doktor demiştim değil mi? Gariptir işte. Futbol zekasının yanında ciddi anlamda zeki bir adamdır. Ancak nedense sigara ve alkolden vazgeçememiştir. Belki de dünyevi zevklere bağlılığındandır. Bunu nereden çıkardım diye sordunuz kesin. Onu da Juventus’un önerdiği sözleşmeyi reddedişinden çıkarıyorum. Sözleşmede maçlardan iki gün önce seks yapması yasaktır ibaresi vardır. Kendisi de bu maddeyi görür görmez sözleşmeyi elinin tersiyle iter ve Fiorentina’ya imzayı atar. Şimdi daha iyi anlamışsınızdır.

Onun en önemli dönemi kuşkusuz ki 82 Dünya Kupası’dır. Pele’li kadrodan bile iyi denen bir kadro vardır zira. Socrates, Zico, Falcao,Eder ve daha niceleri. Doktor ve arkadaşlarının dilinde hep aynı cümleler geçer. Her açıklamada bir şeyin üzerinde dururlar. Oyundan zevk almak… Onlar için turnuvayı birinci bitirmek Dünya Şampiyonu olmak demek değildir…

Tesadüfe bakın ki 82 DK’sı İspanya’da organize ediliyor. 40 yıllık Franco diktatörlüğünden sonra… Hem de Katalonya’da açılış maçı yapılır. Belçika’nın Arjantin’i yenmesi sürprizi ile güzel turnuva başlar. Bahsettiğim gibi Doktor’lu kadrosu ile Brezilya çok ilgi çeker. Ali Ece’yi çok sevdiğimi beni az da olsa tanıyan herkes bilir. Ali abinin dedesinin çok beğendiğim tespitleri varmış kadro ile ilgili : “Bak bu sakallı var ya babana benzeyen, onun adı Socrates… Aynı zamanda beni iyileştirenler gibi doktor… Amcan gibi her daim iki dirhem bir çekirdek zarif Falcao ve hepsinin kralı Zico! Bak Zico’ya ‘Beyaz Pele’ diyorlar. Ben Pele’yi de seyrettim, eğer Zico Pele’den önce oynamış olsaydı, asıl Pele’ye ‘Siyah Zico’ derlerdi.” İşte en güzel tarif ondan gelmiş. Bir kadro ancak bu kadar güzel tasvir edilebilirdi.

İlk maçı Brezilya SSCB karşısında zor da olsa kazanır. Bir dönem sükse yaparak Malatyaspor’a gelen Eder de o maçta çok güzel bir gol atar. Socrates çok güzel bir açıklama yapar konu hakkında: “Bu vuruşu Dünya Kupası’nda yapmaya cesaret etmiş bile olması, bir yerden sonra sonucu boş vererek oynadığımız oyundan ne kadar büyük zevk aldığımızın canlı timsali. Eder sadece Dünya Kupası’nın değil belki de futbol tarihinin en seksi golünü attı.” Seviyorum böyle değişik pencereden bakan insanları. Bir golü böyle anlatmak hangi birimizin aklına gelirdi ki?

Ardından İskoçya maçı gelir. 4-1’lik skorla onları da geçerler. Rakip Yeni Zelanda olur ve skor yine aynıdır: 4-1. Serginho adında bir forvet de golünü atar bu maçta. Yine o Malatyaspor’a zamanında gelen Brezilyalılardan biridir kendisi. Ancak çok da iyi bir futbolcu olmadığı söylenir.

Sonraki rakip Arjantin’dir. Maradona’lı Arjantin. Maradona o maçta kırmızı kartı yer. Sinirlenir çünkü arkadaşlarına. Skor 3-1’dir ve Socrates o güzel açıklamalarından birini yapmıştır zamanında: “Bu takım, hayal gücü, idealizm ve şiirin birleşimi. İnsanlar onların hayallerini yansıttığımız için bizi izlemeye geliyorlar. Futbol sahasında güzellik, zaferlerden daha güzeldir!”

5 Temmuz 82 tarihinde Brezilya turnuvanın şampiyon olacak İtalya’sına elenir ama gariptir. Brezilya berabere dahi kalsa finale adını yazdıracaktır. O zamanın sistematiği işte… Geri düştükten sonra beraberliği de kazanan kaptan Socrates ve arkadaşları yenikmiş gibi saldırırlar. Değişik bir durumdur bu. Niçin böyle hücum oynadılar? Onu da ve elenişlerinin altına yazılabilecek sözü hemen okuyup öğrenelim: “Oynadığımız oyundan o kadar zevk alıyorduk ki attığımız her golde Dünya Kupası’nı kazanmış gibi seviniyorduk.” Kısacası onlar futbol oynamıyorlardı; sanat icra ediyorlardı. Yazık oldu o kupaya ve o takıma. Sonraki turnuvalarda da o İtalya gibi oynamaya başladı her takım. Tahmin edebiliyorsunuzdur nasıl olduğunu…

Turnuva bitiminde ülkeye dönüşleri de garipti. Büyük bir ilgi gördüler. Socrates’in üzerinde de bir t-shirt vardı. Üzerinde “15’inde oy ver!” yazar ve o tarihi açıklamayı yapar : “Savunmacılara çalım atmak diktatörlere çalım atmaktan daha kolay… Siz zoru başaracak, Brezilya’ya demokrasi şampiyonluğunu getireceksiniz!”

Corinthians’da oynarken de bu tip şeyler yapar. O yıl arkadaşlarının desteğini de alan Socrates’in Corinthians formalarında göğüslerinde reklam yerine “Demokrasi” yazar. Bu olay tarihe “Corinthians Demokrasi Hareketi” olarak geçer. Bunun yanında Corinthians’da iken futbolcuların haklarını korumak için de çalışmalar yapar. Amacı futbolun kendisinin gördüğü gibi bir oyun olarak kalmasıdır. Kölelerin çalıştırıldığı kar amacı güden bir şirket olması –yani bu günlere gelinmesi- onun istemediği şeylerin başında geliyordu.

2010 yılında ise Brezilya’nın futbol delisi devlet başkanı Lula o güne ithafen: “Ülkemiz gerçekten de demokratik bir ülkeyse Brezilya halkı 1982 takımına çok şey borçlu.” der. Ne kadar önemli bir durumdur anlayın…

Sokrates futbolu bıraktıktan sonra adına yaraşır şekilde felsefe alanında doktora yapar. Kariyerinde yaptığı siyasetten de hiç vazgeçmez. O hep sosyalisttir. Sosyalizmi savunur. Öyle ki doktorluğu ücret karşılığı yapmamıştır çoğu zaman. Amacı insanlara yardım etmek olmuştur. Kaddafi ile de arkadaştır bu arada. Kaddafi futbol federasyonu başkanı olmak isterse onu maddi yönden destekleyeceğini de belirtmiştir. Buna hiç yanaşmadı Doktor. Kendi çabaları ile bir yerlere gelmeyi tercih etti. Kendi çabalarını da belirli eder aslında. “ Globalizmin içinde devrim ancak futbol ile gerçekleşebilir.” Nasıl bir devrim istediğini anlatıyor işte. Şiir gibi, sanatsal, güzellikleri olan bir devrim. Yani futbol gibi devrim.

Doktorumuz maalesef şu an yoğun bakımda. İçtiği sigaraların mı alkolün mü sıkıntısını yaşıyor bilinmez ancak mide kanaması teşhisinden hastahanede olduğu da bir gerçek. Daha önce de sık sık hastahaneye kaldırılmıştı. Umarız geri döner. Onun gibi idealist insanlara ve futbol kimliklerine çok ihtiyacımız var…

NOT:Bu yazıyı yazdığım sırada yoğun bakımda olan Doktor, taburcu olmuş. Mutluyuz vesselam.

DİP NOT:O artık aramızda değil... Ruhu şad olsun.

Ne Köy Olur Ne Kasaba

2011-10-04T00:18:00.001+03:00

Anlatması, yorumlaması zor maçlardan biri daha. Nereden başlasam diye gerçekten çok düşündüm ve genişçe bir yazı yazmanın yersiz olduğuna karar verdim. Ne Beşiktaş ne de Gaziantep kendisi gibi oynadı bugün.

Beşiktaş’ta Quaresma olmadığı zaman 0 yaratıcılık problemi oluşuyor. En büyük problem burada. Savunma gün geçtikçe oturmakta. En önemlisi de 9 kişiyken bile belirli bir disiplinde oynamakta. Carvalhal takımı duygusunu empoze ediyor bu da bir gerçek ancak takıma yeni nefesler kazandırmalı. Geçen sene Guti’siz oynayamayan takım bu sene hala Guti’siz oynayamıyor demek doğru değil. Aksine Guti’siz de çok güzel oynayabiliyor. Misal Stoke maçı. Ancak kilit nokta hem Guti hem de Quaresma’nın olmayışı. Üstüne üstlük bir de Simao’nun o rezil futbolu ekleniyor. Artık Carlos Bey’in Guti’ye yaptığı gibi uyarı atışını yapması gerekiyor. Simao bu takımın belki her şeyi değil ama Quaresma ile birlikte çoğu şeyi.

Gaziantepspor’da teknik direktörlük değişimi işe yaramış dersem fazla abartmış olurum. Bu takımın gerçekten potansiyeli var. Keşke istikrar adına Tolunay hoca ile devam edilseydi. Antep temsilcisinin işi zor. Oysa ki kalburüstü kadrolarından daha çok şey bekliyorduk. Rezil oynayan ve hatta 9 kişi kalmış Beşiktaş’ı yenemiyorsanız Sergen’in meşhur lafında dediği gibi sıkıntı vardır.

Sıkıntı olan bir diğer konu ise Beşiktaş’a karşı fazla cesaret gösteren hakemlerde. Yanlış anlamayın hiçbir zaman Beşiktaş kollansın veya diğerlerinden daha çok müsamaha gösterilsin tarzı bir durumu savunmam söz konusu bile olamaz lakin hakemlerin bir standart tutturması lazım. Bu laflarım geneldi. Bugün olan iki kırmızı kart da derslikti. İsmail’in pozisyonundan önceki ofsaytı saymıyorum yorum sizde. Hakemlerin ciddi anlamda eksikleri var maalesef ki.

Kırmızı kartlar olmasa Beşiktaş galip mi gelecekti? Sanmıyorum. Bu takım beni gerçekten üzüyor tek bildiğim ve emin olduğum konu bu. Maalesef benim gibi de milyonlarca insan var. Beşiktaş’ın artık borç ödeme zamanı geldi de geçiyor. Uyanmaları lazım…

Savaş Kırıntıları

2011-09-30T00:53:00.000+03:00

Bugün uzun uzadıya girizgah yapmaya gerek yok. Her şey açık ve netti. Beklediğimiz gibi bir maçtı ancak beklemediğimiz tek şey Beşiktaş’ın üstün oyunuydu.

Beşiktaş sezonun(şu ana kadarki) en iyi oyununu çıkardı. Taçlar ve duran toplar dışında silahı olmayan bir takıma karşı set savunmasını çok iyi yaptılar ancak her zaman Türk takımlarının yumuşak karnı olan duran top savunmasında zayıf kaldığı da oldu. Rakibin hava üstünlüğünü düşündüğümüzde Sidnei ile başlamak daha akıl karı olabilirdi. Gerçi şişirme toplarının hemen hemen hepsini Aurelio ile topladı Kartal. O da geldiğinden bu yana en iyi oyununu oynadı. Necip ile birlikteliği uyumluydu ve Fernandes’i iyi beslediler.

Beşiktaş’ın kanatlardaki üstünlüğünü Etherington-Pennant ikilisinden Pennant’ı keserek daha dengeli bir kadro oluşturmaya çalışmış Pulis. Bunu başardı mı? Bence hayır. Hem hücum güçlerinden oldular hem de Simao’nun kesilmesini gerektirecek hiçbir atraksiyonu olmadı. İsimden korkmak bu olsa gerek. Ancak Simao’nun bu kötü performansını artık sonlandırması da gerekiyor diye düşünmekteyim. Hatta Quaresma gibi gerekirse bir kırmızı kart görsün ve silkelenip kendine gelsin. Simao bu değil!

Maçın başından sonuna kadar başta Crouch ve Showcross olmak üzere Sivok’un da açıkladığı gibi dayak yedi Beşiktaş. Crouch’un her pozisyonda Aurelio’nun omuzlarına yaptığı baskıya rağmen Aurelio ona geçit vermedi. Fenerbahçe’deki zamanlarını andırdı. Bir de hücum yaparsa tam olacak.

Edu’ya değinmek istiyorum biraz da. Almeida ile bugün yer değişmiş olsalar farklı mı olurdu? Çok zor. Çünkü organizasyon konusunda hala etkisizlik var. Fakat Almeida’nın topsuz oynu daha iyi oynaması ve rakibe yapacağı baskı ile Stoke savunması neye uğradığını şaşıracaktı. Uzatmadan Edu’yu beğenmedim diyeyim.

Penaltı pozisyonu hakkında yoruma yapmaya değmez.

Carvalhal’e gelince… Gün geçtikçe oyuncuları daha iyi tanıyor ve doğru hamle sayısını arttırmaya başlıyor. Şahsen kendisini gerçekten beğeniyorum. Umarım böyle devam eder.

Son olarak da Beşiktaş’ın böyle oynamaya devam etmesini diliyorum. Umut verdiler. Belki de bu sezon ilk defa. Sevdim ben bu Beşiktaş’ı. İsterlerse yine yenilsinler ama ağzımda güzel bir tat bıraktılar.

NOT: Ayağa kalk yürü güneşe!

Brittania'da Savaş

2011-09-28T16:51:00.000+03:00

Çok zor bir maç bizleri bekliyor. İngiltere’nin en zor deplasmanlarından birinde Kartal. Hem takım hem de taraftar olarak Brittania Stadyumu gerçekten onlar için önemli. Öyle ki EPL’nin desibel rekoru Stoke City taraftarında. Kalben bütün stad bütünleşip takımlarını destekliyorlar. Tıpkı bizim gibi. İşte bu onların gücüne güç katıyor. Tıpkı bizde olduğu gibi. Bu olay takımın oynadığı futboldan daha fazla etkili oluyor. İtici güç bilimum etkiler vaziyette.

Kadrosuna baktığımız zaman gerçek anlamda mütevazi bir kadro görüyoruz. Dönem dönem yıldızları parlamış isimler ve genç yetenekler de var tabi. Crouch, Pennant,Showcross,Etherington vs. Ancak yine de EPL’nin “Anadolu takımı” klasmanındalar. Lige çıktıklarından beri üstlerine koyarak basamakları bir bir tırmanıyorlar. İşin gerçeği gelebilecekleri en üst noktadalar. Eğer onları da Arap bir milyarder almazsa bu seviyelerin takımı olmaktan öteye geçemezler.

Anadolu takımı klasmanı dememin bir diğer sebebi ise gerçek anlamda ligimizdeki gibi zor bir deplasman oluşları. Ancak bizdekilerden farkları sadece oynatmamak üzerine değil; oyunu tutup oynamak isteğindeler. Tony Pulis gibi değişik bir teknik direktörleri de var. Yaptığı gariplikler çok fazla. Kesinlikle kötü diyemeyiz tabi ki. Yine takımı gibi belirli seviyenin hocası dersek yanılmayız. Teknik analizlerinin iyi olması ve oyuncu seçimleri onu buralara kadar taşıdı. Bunda en büyük misal Crouch’un transferi olabilir. Crouch’un boyu ve Delap’ın taçlarını nasıl avantaja dönüştürdüğünü düşünün kafi.

Altta Stoke City’nin ideal kadrosu bulunmakta.

Anlaşılabildiği gibi ana hatları ile 4-4-2 oynamaktalar. Oynadıkları oyun varyasyonları içeriyor. Son ManU karşılaşmasında Walters’ın orta sahaya yaklaşması ile 4-4-1-1’i andırdılar. Yani Perşembe günü ufak çapta değişiklikler görürsek şaşırmamalıyız.

Pulis’in öğrencilerinin üst düzey oyuncular olmadıklarını rahatlıkla söyleyebiliriz. Ancak bu oyuncular arasında bu zamana kadar sürekli üst düzey oynamış olanların yanı sıra eksiklerini de mücadele ile kapamaya çalışan kişi sayısı çok fazla. Anlayacağınız gibi mücadele ve emek gücü bu durumda Stoke için ön plana çıkıyor. Çok disiplinliler. Bunu Delap’ın her taç atışında özenle oyunlarını benimsetmeye çalıştığında bile görebilirsiniz. Saha içinde yardımlaşma ve agresiflik de had safhada. Özellikle Delap-Whitehead ikilisi ada futbolunun sert yüzleri arasında sayılabilir. Alan savunmasını iyi yapmaktalar. Burada Guti yerine Fernandes ile oyun kurmak daha akılcı olacaktır ki zaten Carvalhal Guti’yi kadroya dahi almadı. O ikiliye karşı diri orta sahayı tutmak mecburiyetindeyiz. Ernst-Fernandes-Aurelio üçlüsü ideal gibi duruyor ancak Ernst’in daha hazır olmayışı ve

Aurelio tercihi konusunda şüpheliyim. Buraya Veli gelirse şaşırmam.

Kanatlarda oldukça seri ve oyun zekası yüksek iki oyuncuları bulunmakta. Pennant ve Etherington. Umarım sağ bekte Ekrem oynamaz. Eğer oynar ise hatırlarsınız geçen sene içeride Dia’nın onu hallaç pamuğu gibi atması az bile kalabilir. Toraman ya da Tanju tercihi daha doğru olacaktır. Sol bekte her geçen gün üstüne koyan İsmail’in de defansif açıdan zorlanacağı aşikar ancak bu kadar belirgin bir üstünlük kuramayacaklardır. Kanatların önemli olmasının sebebi kesinlikle Crouch. Kanatların defansif anlamda çalışmaması demek kesilen her topun gol tehlikesi anlamına gelmesi demektir. Aman dikkat.

Defanslarında Showcross’un üst düzey takımları gitmesi çok yakındır.Gerçekten modern futbola uygun ideal bir stoper. Woodgate Pulis tarafından AVL kadrosuna alınmadı.Gerekçesi ise sıkça sakatlanan bir futbolcu olması. Bu bir avantaj. Almeida’nın yokluğu ise bu maç adına forvette bir fiyasko yaşatabilir. Umarım Edu gününde olur.

Defanslarında bekler vasat oyuncular. Burada Beşiktaş tam anlamı ile Quaresma ve Simao ile üstünlük kurabilir. Eğer bekler kendi performanslarının üzerine çıkacak olmazlarsa Beşiktaş’ın buradan gol veya goller bulması iş bile olmaz. Tabi yine en önemli engel Quaresma ve Simao’nun bu sezonki performanslarının soru işareti olması. Bakalım sahaya nasıl çıkacaklar. Günlerinde olmalarını dileriz.

Kaleye gelecek olursak maçın gidişatına etkisi pek az olan bir kaleci göreceğiz. Büyük ihtimal Begovic çıkacak. Kupa maçlarında Sorensen’i oynattığı da bir gerçek ama Pulis Beşiktaş maçına önem veriyor. İki kaleci arasında çok büyük bir farklılık var mı derseniz yok derim. Bizim için fark edecek bir tercih burada yok.

Kullanılacak her tacın korner etkisi yaratacağı düşünülürse Crouch burada çok etkin olacaktır. Ciddi anlamda beni korkutuyor. Tek tesellim bu sene Beşiktaş’ın “kafasının güzel olması”. Hava toplarında etkinlik kurulmuş durumda. Sidnei-Egemen ikilisi oynayacaktır. Sidnei’in Crouch’a mümkün mertebede izin vermeyeceği konusunda sanırım hem fikiriz. Eminim aklınıza Delap’ın taçlarını abarttığım gelmiştir. Gerçekten abartmıyorum. Hatta öyle ki çözüm bulamayan Birmingham City takımı maçtan önce reklam panolarını sahaya yaklatırmış ve Delap’ın hızlanmasını engellemeye çalışmıştır. Birinci dakikadan doksanıncı dakikaya kadar diken üstünde izleyeceğiz taçları.

Bu zorlu maç Beşiktaş için ciddi bir sınav. Hedeflerim büyük diyen bir takımın bu maçı kazanmak için sahaya çıkması gerekmekte. Eğer bu maç kazanılırsa gruptan çıkmak için hatta birincilik için büyük bir avantaj sağlayacağını düşünmekteyim. Eğer beraberlik kazanılırsa kesinlikle kötü sonuç değil. İngiltere’den 1 puan çıkarmak da fena sayılmamalı.

Perşembe günü için Kartal’a başarılar…

NOT: Beşiktaş’ın kaybedeceğini düşünüyorum ve umarım yanılırım.

Bu da Olmadı

2011-09-25T22:50:00.000+03:00

4-3-3’ümüzü yine oluşturmuştu sevgili teknik direktörümüz Carvalhal. Bursaspor maçından tam tamına 7 değişiklik vardı. Hem rotasyon adına hem de takıma göz dağı vermek amacıyla olduğunu düşünüyorum bu değişikliklerin. Zira Quaresma’nın atılmasından sonra oluşan koşan, diri, ısıran görüntüyü oluşturma çabasına girişmişti hocamız.

Dedik ya koşan, ısıran, aç, istekli takım… Carvalhal istediği etkiyi yaratmadı dersek yanılırız. Tamı tamına 15 dakika bu oyunu oynadı Beşiktaş. 15 dakika istediğini sahaya yansıttı. Bu dakikaların sonunda da geriye yaslanmaya başladı. Bu yaslanışın taktiksel payının yüksek olduğunu düşünüyorum. Antalyaspor gibi koşan, diri ama yetenekleri sınırlı olan bir takıma karşı hele ki elinizde moralli bir Holosko varken çekilip kontradan vurma planı hem sizi yormaz hem de akıllı bir tercih olur. Nitekim işe yaradı ancak yaran kısımın yanında hesaba katılmayan çok şey vardı.

Antalyaspor’un yaratıcılık yoksunluğu bariz göze çarptı. Tita’nın geç oyuna girişi ve Emrah gibi beğeniyle izlediğim genç delikanlının girişi oyunda Antalyaspor adına olumlu bir etki yarattı. Çeşitli ortalar, araya salınan toplar bu ikilinin getirisiydi. Yine hesaba katılmayan noktalardan biri de Beşiktaş adına orta sahanın ciddi anlamda düşük bir performans göstermesiydi. Daha ilk yarıda Necip ile Ernst’in top kazanımları azımsanacak derecede düşüktü. Veli’yi bu ikiliye katamıyorum çünkü biraz daha ofansif bir karakterde değerlendirmeliyiz onu. Yaptığı koşular, oyun okuyuşu gerçekten ideal seviyede. Topu saklama gibi iyi de bir özelliği var. Teknik anlamda da yeteri seviyede. Bütün bu dediklerimi gizleyecek tek bir özelliği var. O da topa vuruşları. Son vuruşları iyi olsa bu maç Beşiktaş adına daha stressiz geçebilirdi.

Bunların yanı sıra maç için olumlu üç şey vardı:

1.3 puan

2.İsmail’in göz dolduran ve üstüne koyan performansı.

3. Holosko’nun kazanımı.

Özellikle üçüncüsü Beşiktaş’ın zayıf karnı olan deplasmanlarda çok işe yarayacaktır.

Carvalhal’ın performansını ele alacak olursak yine doğru hamleler yaptı. Belki İbrahim’in yerine Hilbert’i ilk 11’de denemesi daha mantıklı olabilirdi ancak bu karara da saygı duymak lazım. Gönül rahatlığıyla üst düzey olmasa da iyi bir teknik direktörümüz var dersem yanılmış olmam. Türkiye’ye ve Beşiktaş’a büyük bir saygısı var. Hırslı ve azimli. Aynı zamanda da başarıya aç. Futbolcularla diyalogları da güzel. Guti’yi istisna olarak kabul ediyorum. Nedeni ise hepinizin malumu.

Bursaspor maçı gibi yine bu maçta aslında üstüne çok konuşulması gereken bir maç değil. Asıl maç Stoke City maçı. İngiltere’nin en zorlu deplasmanlarından birinde bakalım Beşiktaş nasıl oynayacak? Beşiktaş için Bursaspor maçından sonra yine ciddi bir sınav olacak. Bu futbolla iş gerçekten çok zor. Yine de karamsar olmamak lazım diye düşünüyorum.

NOT: Egemen’e her geçen gün hayranlığım artıyor. Hırsını ve azmini görmek onu gözümde büyütüyor.

DİP NOT: Takım pas yapamıyor. Acilen çözüm bulunmalı yoksa bu takımın organize golünü göremeyeceğiz.

Anlatılamaz, Yorumsuz Maç

2011-09-23T00:07:00.000+03:00

Bazı durumlar, olaylar vb. şeyler yaşanır. Buna karşı edecek tek kelime bulamazsınız. Kelimelerin kifayetsiz kaldığı andır yani. Bugün ben de kendimi o konumda görüyorum. Bu maç hakkında yazacak o kadar çok şey var ki ne benim yazmaya gücüm ne de sizin okumaya taakatiniz vardır. Ancak saygısızlık etmemek için birkaç kelam edeceğim.

Bugün kadroyu elimize aldığımız zaman değişiklikleri fark etmedik demem yanlış olur. Carvalhal’ın ödün vermem dediği taktiği 4-3-3 bugün 4-2-3-1’e döndü. Yenilen saçma gole ve oyun içindeki atraksiyonlara bağlı olarak da bu tarz sekteye uğradı. Değişti. 4-3-3’ün serbest varyasyonuna döndü. İkinci yarıda da 4-4-2’ye geçildi ve o taktik ile maç bitirildi. Carvalhal’in saplantılı bir adam olmadığını ve sürekli en iyisi için çabaladığını; bunun uğruna kendi doğrularını yıktığını söylemek yanlış olmaz. Carvalhal büyük teknik direktör mü? Kesinlikle hayır. Hele önceki geçenlere bakacak olursak “Kim bu adam yahu?” dediğimiz de olmuştur. Hataları olmuştur ve olacaktır ancak bu onun gerçekten iyi bir taktik zekaya sahip olduğunu ve Beşiktaş’ın büyüklüğünün farkındalığını bilmemiz gerekliliğini değiştirmez. Her geçen gün kendisine kanım kaynıyor vesselam. Yaptığı her iş bugün olumluydu. Fernandes’i çıkardığında ne yapıyor bu adam diye sordum kendi kendime bu risk bile işe yaradı. Takımda top yapabilecek 2-3 adamdan birini gözü kapalı kenara aldı. Bir de değinmeden geçemeyeceğim sağ olsun orta hakemimiz bugün Beşiktaş adına en büyük değişikliği yaptı. Quaresma’yı oyundan attı. Q7’nin şutu dışında tek bir olumlu hareketi yoktu. Görememek için kör olmak gerek.

10 kişi kaldıktan sonra her ne hikmetse(!) takım daha iyi oynadı. O çok sövülen İsmail Köybaşı 2 asist birden yaptı. 2 gol de kafa ile geldi. Yine kafa güzeldi anlayacağınız.

İş Sivok’un maç sonu yaptığı açıklamada gizli idi. İşte o can alıcı cümle: “Oyuna sonradan giren Veli ve Holosko gibi “savaşan” arkadaşlarımız sayesinde kazandık.”

Böyle maçların en aza indirgenmesi hem taraftar hem de takım açısından iyi olacaktır. Zira biz kalben rahatsız olmaya başladık. Takım için de bu denli şans galibiyetleri pek gelmeyebilir.

NOT:Acımazsızca eleştirdiğimi söyleyen değer verdiğim insanlar bu maçtan sonra neler demek istediğimiz çok net anlamışlardır diye umut ediyorum.

DİP NOT: 90 dk boyunca küfür etmekten başka bir işlemde bulunmayan Bursaspor seyircisini şiddetle kınıyorum.

Kafasının Güzelliği Tabelaya Yansıdı

2011-09-20T11:39:00.000+03:00

Beşiktaş’ın oynayacağı maçlardan hangisi için “ Bu hafta 5 atılır” Dendiğini duysam o hafta maç çok zor geçer. Bu pazartesi de öyle bir maç yaşadık işte. Zor maçtı ama zoru yaratan da Beşiktaş’ın kendisi idi.

Guti ve Ernst’siz orta saha, Toraman ve Sivok’suz defans, Almeida’sız forvet… Değişiklikler vardı yani. Ernst’in yokluğu her zaman hissediliyor maalesef. Yanındakilere ekstra katkı yapan bir oyuncudur zira kendisi. Toraman ve Sivok’un yokluğu şu an kayıp yaratmış gibi gözükmüyor. Ama Almeida? Bu maç tam da Almeida’nın maçıydı işte. Ortaların sonunun gelmemesi de bunu net bir şekilde gözler önüne seriyor. Ceza sahasında sıkıntı olması da bir diğer sebep. Edu tek başına orayı dolduramadı. Pasörlük yaptı dersek yeğdir. Aklında kale olan bir santrafor gibi değildi.

Gelelim Guti’nin yokluğuna. Beşiktaş artık Guti’siz oynamaya alışmaya çalışmaktan çıktı; alışma aşamasına girdi. Bu önemli bir durum. Geçen sezon “Guti’siz 2 pas yapılamıyor!” diyen yazar güruhu artık susmaya başladı. En önemli etken de Fernandes’in takıma oturuşu. Onun hırsı ve oynama arzusu her zaman takımın lehine dönüyor. 4 maçta yaptığı 4 asist de çok önemli. Omurganın en önemli üyesi Fernandes kısacası.

Beşiktaş dün adeta bal yapamayan arı gibiydi. Bunun en önemli nedeni de klişe haline dönüşmüş olan “ceza sahasında çoğalamamak” idi. Quaresma-Simao ikilisi neredeyse hiç ceza sahasına girmeyi denemediler. Her girdiklerinde de atak tehlikeye dönüştü. Edu’nun yanına ne zaman bir ikinci adam sokulsa karşı takım tarafından ecel terleri dökülmeye başlandı. Sizce gollerin hepsinin (kontra-ataklar dışında) ceza sahası içinde en kalabalık bulunulan zamanda, yani duran topların kullanılacağı zamanda gelmesi tesadüf mü? Hiçte değil. Olay çok net. Duran toplar artık Beşiktaş’ı kurtarıyor. Carvalhal acaba bu konuda çalışmamı yaptırıyor? Bunu araştırmak lazım ve eğer doğruysa samimi söylüyorum Carvalhal’in ellerinden öpmek lazım. Türk takımlarını çok iyi tanıyor demektir.

İkinci yarıda Cenk’in o hatalı çıkış tam anlamıyla disiplinden kopardı Beşiktaş’ı. Bu da doğal olarak sinir ve stresi beraberinde getirdi. Oyuncular bu durumu iyi yönettiler dersek yanılmayız. Cenk’in acilen mental olarak toparlanması da gerek yeri gelmişken belirtelim.

Neyse ki gol çok can alıcı bir zamanda geldi. Üçüncü golde de çok enfes paslaşmalar yaşandı. Üçüncü ayağı ile golün pasını verdi Quaresma. Asist yaptı demek ayıp olur.

Maç sonunda istatistiklere bakınca 17 şut atan bir Beşiktaş var. Kalesine gelen 2 şuttan biri de bireysel hata ile gol oldu. Maçın özeti bu istatistikten ibaret. Boş bir istatistik değil kesinlikle.

Beşiktaş’ın çok fazla eksiği var. Kötü yolda demek haksızlık olur. Zamanla aşılacak sorunlar bunlar. Takım olma yolunda da ilerleniyor. Ne zaman takım oturur bunun cevabını vermek çok güç. Ancak bu performans şampiyonluk için yeterli değil. Bursaspor karşılaşmasından alınacak olan bir galibiyet takımı da taraftarı da havaya sokar. Bursa deplasmanından alınacak 1 puan da kayıp değildir(Şu aşamada). Futbola doyuyoruz. Keyifli seyirler.

Bugün Beşiktaş'ı Beğenmedim

2011-09-15T23:14:00.000+03:00

Güzel bir gece yaşattı hem Beşiktaş hem de taraftar bize. Olayların olmaması ve şu maçın yükünün kalkması da ayrıca güzel olan mevzu idi.

Maç öncesi yazımda dikkat edilmesi gereken ve önemli noktaları belirtmiştim. Kısaca hatırlayalım:

1.Kalitesiz bir kadro yapılarına sahip olmalarına rağmen Atar’a dikkat edilmeli.

2. Stoperleri gerçek anlamda ağır ve seviyesiz onların üzerine oynanırsa rahat skor üretilebilir.

3. Panathinaikos maçında Yunan ekibi için gidilen her kanat organizasyonu tehlike yaratmıştı. Quaresma ve Simao etkin biçimde kullanılırsa skor avantajı ele geçirilir.

Bu üç madde de gerçek anlamda maçın kopmasını sağladı ve etkili oldu.

Sahaya tanıdık bir şekilde çıktı Beşiktaş. Bu dizilişi ezberledik bile. Es-Es maçından sonra Veli yerine Aurelio’nun oynaması pozitif bir etki yaratır diye düşünüyordum ki nitekim öyle oldu. Aurelio hiç olumsuz iş yapmadı dersek yeğdir. Aurelio’nun topsuz oyunu çok iyi oynaması ve kazandığı/kazandırdığı toplar takım adına çok önemli.

Tecrübeli oyuncu bizi yanıltmadı ve öyle bir pas attı ki adeta maça 1-0 önde başladı Kartal. Almeida’dan çok şık bir gol vuruşu gelmişti.

Bu dakikadan sonra Beşiktaş oyunu rölantiye alma çabalarına girdi ya da istem dışı bir durumdu bu bilemeyiz ancak Fernandes,Aurelio,Necip,Quaresma gibi futbolcuların stoperlerin arasına attığı her top gol tehlikesi yarattı. Bu pozisyonların akabinde Quaresma ayağının dışıyla enfes bir “pas” atıp golü Almeida’ya yazdırdı. 2 golü birden atan Almeida bugün topsuz oyunu da çok iyi oynadı. Oynadıkça daha da iyi olacağı aşikar. Gelen sakatlık haberi hepimizi üzdü. Umarız daha güçlü bir şekilde sahalara döner.

Özel bir parantez açmadan geçemeyeceğim. Taraftarın etkinliğini kendine pay biçen Quaresma bugün daha fazla topla oynadı. Kısacası kendi özgürlüğünü yarattı. Aynı zamanda kaptanlık pozubandını da takan Q7 kendine gelmeye başlıyor dersek yanılmış olmayız. Bu takımın ona gerçekten çok ihtiyacı var ve o da bunun farkındadır diye düşünüyorum.

İlk yarının verdiği rahatlığın ardından Atar’ın oyuna girmesi beni biraz tedirgin etti. Hemen gelebilecek bir gol kötü etkiler diye düşünüyordum. Gol geldi nitekim ancak bırakın kötü etkiyi ateşleyici unsur oldu. 48. Dakikada gelen gole 50.dakikada free-kick’i pas niyetine Aurelio’nun kafasına nişanlayan Fernandes’in ustalığını kabul etmek lazım. Bugün klasını tekrar kanıtladı. Tam bir top cambazı. Poposuyla oynuyor tabiri tam ona uyuyor. Bu golün ardından da yine kanattan gelen Beşiktaş Egemen’in tekmeye uzattığı kafa ile dördüncü golü bulup rahatladı. Dediğimiz gibi kanatlardan gelen toplar tam işimize yarayacak şekilde kullanılmış oldu.

Bu dakikadan sonra oyun tam anlamıyla durağanlaştı. Takımı bu dakikadan sonra yorumlamak doğru olmaz. Ancak Edu’ya değinmeden geçemeyeceğim. Almeida’nın sakatlık haberinden sonra büyük ihtimal ileri uçta o oynayacak. Ağır bir golcü gibi görünmekle beraber topa vuruşlarındaki isabet göze batıyordu. Vurduğu her top kaleyi buldu. Ağırlığı çok büyük bir dezavantaj yaratır mı bilemeyeceğim ama geçen sezonun sonunda aradığımız o leblebici Edu değil en azından bu kesin. Onun yerine Pektemek’i uçta görmeyi tercih ederim.

İsmail’in her geçen gün yol kat ettiğini görmek cidden hoş. Soldaki sıkıntı bertaraf edilecek gibi ancak sağ bek sorunu hala devam etmekte. Ne Toraman ne Ekrem ne de Hilbert oranın adamı değil. Keşke bu maç Tanju’yu orada görebilseydik. İlerleyen günler bize neler getirecek hep birlikte göreceğiz. Kalın sağlıcakla…

NOT:Doğum günün kutlu olsun TOMAS!

DİP NOT: Bugün Beşiktaş’ı beğenmedim.